Na het ontbijt in het pension maakten
we een rondje door het stadje. We lazen op een infobord bij de VVV dat
het aantal inwoners in 100 jaar was teruggelopen van ruim 2000 tot 750
nu. Maar ja, veel toekomst heeft de jeugd hier natuurlijk ook niet. Er
was behalve het aardige plein – met galerijen - bij de kerk met
de Torre del Iglesia de la Asuncion de Nuestra Señora (ja, ja,
mond vol) niet zoveel te zien. Op het uiterste rotspuntje stond nog een
soort kapelletje met iets van een kruisweg en we vonden een mooi punt
met uitzicht op het dal met de weg die we gisteren omhoog reden.
Op het grote plein in het centrum vlak bij het pension zat wel een redelijk
uitgeruste supermercado met bakkerij, dus we kwamen niet om van de honger.
Tussen comida en cena deden we verder niet veel anders dan op de kamer
hangen, waar kennelijk alleen gisteren speciaal voor ons de kachel even
werd opgestookt...
Onder de dekens met een zelfgemaakte kruik en veel etend hielden we onszelf
op temperatuur, ondertussen spijkerden we onze kennis van de Spaanse taal
bij door veel TV te kijken. Met name het a.s. huwelijk tussen kroonprins
Felipe en zijn Laetizia werd breed uitgemeten.
’s Middags om een uur of 4 gaven de radiatoren plots weer wat warmte
af en steeg de kamertemperatuur weer tot een nog steeds niet erg comfortabele
15°C, maar ja, dat is altijd nog beter dan buiten... onze kleding
kregen we toch nog min of meer droog.
Het eten in het pension viel overigens best mee, zolang je maar het goede
koos! En dat was een soort Russische roulette, want voor elke gang kwam
de pensionhoudster - of haar zoon - langs en die brabbelde dan een heel
rijtje gerechten op waaruit we konden kiezen. Wat we precies aten, wisten
we niet altijd: zo aten we een keer soep met iets erin dat leek op een
niertje, maar ook net zogoed een testikel van één of ander
beest had kunnen zijn... smaakte overigens prima. Daarna een aardappelgerecht
dat wat van hachee weg had, pollo zus-en-me-zo en torta Zaragossa (beetje
tussen rijstevla en monchoutaart in) toe. En alles weer in rap tempo.
Maar voor €8 kregen we hier genoeg te eten - fles rode wijn uit de
koelkast erbij - en niet slecht.
Medisch gezien: de achillespees speelde gisteren weer wat meer op, een
dagje rust kwam dus wel goed uit. Zadelpijn bleef voor beiden het grootste
ongemak. |
.JPG)
