In het hotel konden nergens naar buiten
kijken, zodat het weer een verrassing voor ons was: het was bewolkt,
maar in de verte was veel blauw.
We ontbeten in het hotel met alles erop
en eraan (o.a. hardgekookte eitjes en de onvermijdelijke TV), deels geserveerd
door de oude Pepito zelf. Hij deed ons denken aan de oude Versteege uit
Zandvoort en vermoedelijk was de señora van gisteren zijn dochter.
Zijn andere dochter was er ook en hielp ook mee in de zaak. Gezien het
aantal gedekte tafeltjes waren er toch 4 kamers bezet. Na het voldoen
van de rekening hielp de baas zelf ons de deur uit en wenste ons een goede
reis.
De weg terug naar Flix ging nu – zonder wind – een stuk
makkelijker dan gisteren andersom. We waren er in 15 min. en vonden een
– steile, dat wel – routeverkorting naar de C12 toe. Gelukkig,
want in Flix stond een fabriek waar een verdacht "chemisch"
luchtje aan zat. Deed denken aan een practicumproef op school, vroeger,
maar wat dat nou ook alweer...?
Tijdens de paar km klimmen en dalen naar Ascó was de temperatuur
dusdanig opgelopen dat de windstoppers en – eindelijk! - de lange
broeken uit konden. Het begon er een beetje op te lijken zo.
Bij Ascó
was een omleiding waardoor we eigenlijk vanzelf op de C12B en N420 terecht
kwamen; langzaam ontstegen we het dal van de Ebro en we zaten nu inmidddels
op de route van Paul Benjaminse (PB). Motorrijden is hier kennelijk populair
– in Flix zagen we gisteren een motorclubhuis - , want steeds kwamen
we weer groepjes tegen, soms met levensgevaarlijke snelheden. We lieten
ons er niet te veel door afleiden en hadden vandaag alleen maar oog voor
de overweldigende natuur: ontzettend veel bloeiende planten weer overal.
Ergens langs de N420 pauseerden we voor de eerste keer, nadat we de slingerende
C12B en een colletje van 240m achter ons hadden gelaten. Links van ons
doemden al aardig hoge bergen op die er in de inmiddels volop schijnende
zon fraai bijlagen. We verzorgden onze blote lichaamsdelen goed met factor
8.
Na passage van het aardige, door veel
klaprozen omgeven dorp Corbera d’Ebre, waar de bakkers en andere winkels direct aan de weg lagen,
maar nu dicht omdat het zondag was, stevenden we af op Gandesa, waar in
het centrum een soort moskee opvallend aanwezig was. Aan de geknotte platanen
zat nog slechts een sporadisch blaadje. Ondanks de waarschuwing van PB
reden we hier toch verkeerd en moesten we inderdaad even de goede weg
vragen naar Bot. We werden vriendelijk en correct de goede weg op geholpen.
Hoewel de N420 ook niet echt druk was, was deze TV3531 nog rustiger en
ook een stuk smaller en leidde ons weer door prachtige natuur.
In Bot lunchten we op een bankje in de zon. Hierna vonden we snel de Via
Verde de Terra Alta – een voormalige spoorlijn - die we verder
volgden via Horta de San Joan tot aan het eind bij Arnès. 23Km
heerlijk rustig fietsen, daarbij geleidelijk stijgend van 300 naar 500m.
Ondertussen passeerden we 2 voormalige treinviaducten, een klooster én
8 tunnels die volgens PB verlicht zouden zijn, maar die tijd is kennelijk
geweest! Eéntje was er voorzien van rode LEDjes aan de zijkant,
maar in de overige 7 waren we blij dat we goede verlichting op onze fietsen
hadden. Zeker in de laatste 2, waar het wegdek weg was en kuilen en blubberige
plassen in zaten. Het was wel spannend en maakte deze toch al goeie dag
extra leuk. Er waren hier vandaag aardig wat zondagfietsers actief, wel
gezellig.
Tegen 3 uur begon het weer – voor de verandering vóór
ons – er dreigend uit te zien. We besloten z.s.m. te stoppen, het
liefst op de camping in Arnès. Dat haalden we. Was een aardige
camping (Els Ports, genoemd naar de streek, en geen paard of hond gezien,
PB) en eindelijk konden we ons weer eens bezighouden met het gebruikelijke
tentgebeuren. De was kon gedaan worden en de fietsen moesten gesmeerd
met Supreme Black (m.b.v. een plastic injectiespuit ging dat goed). Als
het droog zou blijven was het prima kampeerweer. Weinig wind, graadje
of 20. We aten een noodrantsoen met wat brood erbij. Om half 9 vielen
er wat spetters... |
