Na een heerlijk en uitgebreid ontbijtbuffet
(we namen stiekem 2 “sneeuwbollen” mee voor onderweg) vertrokken
we. Met lichte vertraging door gehannes met de fietscomputer – display
op tilt, moest gereset worden – gingen we licht dalend op weg. Na
met een bocht om het Panta de Terradets heen te hebben gereden, doken
we – na een tunnel – weer een schitterende kloof in, de Congost
de Terradets, dwars door de Montsec d’Azes. Iets minder indrukwekkend
dan de Congost de Collegats van gisteren, maar toch weer heel mooi. Het
was er wel koud, hooguit 10°C. We volgden nog steeds La Noguera Pallaresa.
Na 10 km gingen we omhoog en begonnen aan de klim naar de Alto de Fontllonga
(671m), die we tijdens de planning over het hoofd hadden gezien! Het was
gelukkig goed te doen, meestal 4-5% met een enkel stukje 7-8%, over de
nu fraaie C13, breed met meestal een ruime fietsstrook (brede schouders,
heet dat vlgs PB). Voor het leuke wel iets te veel auto’s. Klimmend
in de zon konden de regenjacks uit: ook wat het weer betrof, gingen we
langzaam vooruit! We passeerden ondertussen weer een ander stuwmeer en
bereikten de top om 11 uur. We pauzeerden er om de meegesmokkelde sneeuwbollen
meester te maken.
Nu gingen de jacks weer aan en de helmen op voor de afdaling, die erg
fraai was en ook lekker liep. Alleen jammer van die vervelende klim daarin,
waardoor we weer 75 hms terugwonnen. We passeerden het Panta de Camarasa
(stuwmeren heten hier Panta, kennelijk Catalaans voor Embalse) en lieten
steeds meer de hoge bergen achter ons. Ondertussen genoten we van de mooie
heemtuinen in de bermen met veel in allerlei kleuren bloeiend kruid en
onkruid, w.o. veel klaprozen, tijm, euphorbia, kamille e.d. De afdaling
eindigde bij de stuwdam van het Panta de Camarasa met twee – goed
verlichte - tunnels. Na nog een lang recht stuk kwamen we in Camarasa,
waar we een patiseria vonden die ook “gewoon” brood verkocht.
Voor de rest van de dag hadden we weer genoeg proviand.
Voor het vervolg van de etappe kozen we de LV9047, hetgeen een “wit
weggetje” van hoge kwaliteit bleek te zijn: heerlijk rustig, groen,
bergen rechts, de Rio Segre links en na 3,5 km het mooie dorpje San Llorenc
de Montgai aan het Panta de San Montgai. Het zou een ideale plek voor
een camping zijn en die was er dan ook, maar voor ons te vroeg, want we
wilden vandaag naar Lleida. Helaas ging dat niet zo vlot, want er stak
een forse zuidelijke wind op, waardoor elk klimmetje een zware col leek.
We vonden nog wel een aardig plekje in de luwte om te picknicken.
De weg
eindigde in Balaguer, relatief een wereldstad want hier stuitten we op
de eerste stoplichten. Van schrik volgden we vanaf hier eerst een stukje
C13, terwijl we de veel rustiger C12 moesten hebben, via Menarguens. Die
bleek achteraf helemaal niet zo rustig, maar had gelukkig wel weer brede
schouders. We reden nu door de Ebrovlakte op Lleida af; deze is niet zo
vlak als bijv. de Povlakte: af en toe zat er voor de variatie een pittige
pukkel in de weg. In Torrelameu hielden we de laatste pauze voor vandaag,
midden tussen de boomgaarden: appels, peren, abrikozen, kersen, van alles.
Het leek de Betuwe wel.
Net als gisteren ontwikkelden er zich achter ons een paar stevige buien.
Op veilige afstand deze keer viel er flink wat water omlaag zo te zien.
Vóór ons was het weer overwegend blauw. Wat een geluk hadden
we weer. We reden kennelijk ook langzaam een hogedrukgebied in, want al
een paar dagen achter elkaar moest de hoogtemeter naar omhoog worden bijgesteld.
Ondanks de forse tegenwind reden we na 75 km toch al om 4 uur Lleida binnen.
Al van verre zagen we de de oude vesting met kathedraal boven op een heuvel
liggen. Bepaald niet uitnodigend voor fietsers aan het eind van de dag,
vooral als die ook nog eens met een achillespees sukkelen. Na enig zoekwerk
vonden we de VVV, helaas hing er een briefje op de deur dat ze verhuisd
waren naar de ander kant van de stad, bij het station. Lekker! Dus weer
terug, langs de rivier en over de Ramblas de Ferran.
Hier kregen we te
horen dat de camping van Lleida – tijdelijk? - even was opgeheven,
het dichtstbijzijnde alternatief was 10 km terug! Dat nooit natuurlijk,
dus toch maar weer op zoek naar een betaalbaar hotel/hostal. We kregen
twee adresjes mee, maar die bleken allebei in een soort hoerenbuurt te
liggen. Ook dat nooit, dus gingen we zelf m.b.v. een Lonely Planet plattegrond
richting hostal Mundial. Had maar 1*, was erg goedkoop (26€), maar
oké. Erg behulpzame lui die onze fietsen twee trappen op een soort
rommelkast in tilden en zelfs de bagage naar boven brachten. In de hal
hing een lucht die het hield tussen die van benzine en stookolie... beetje
eng wel.
We zaten één hoog aan het Plaça de Sant Joan, midden
in het centrum en vlak bij de oude vesting. Veel meer cultuur dan de kathedraal
en resten van een oud kasteel hadden ze hier trouwens niet. Bovendien
was het zeer moeilijk toegankelijk gemaakt door er allerlei moderne hoge
flatgebouwen stijf tegenaan te zetten. Gelukkig bleek er net onder ons
balkonnetje een podium in opbouw te zijn. Dat beloofde feest vanavond.
In de stad was volop gelegenheid om boodschappen te doen. We hielden vandaag
brooddag (er was nog veel over) en haalden wat lekkers voor erbij (aardbeien,
ijs, toetjes e.d.). Ook deden we – volgens ons - voor het eerst
mee met de pantoffelparade: het was – wegens de meifeesten, we vallen
met onze neuzen in de boter! - gezellig druk in de grote winkelstraat.
Ook was daar een optreden van een groot orkest dat de ketch-up song speelde,
daarbij zeer enthousiast door ritmisch klappend publiek begeleid. Verder
werden we in gebrekkig Spaans aangesproken door een meisje dat de weg
vroeg naar de universiteit. Bleek een Nederlandse studente te zijn, die
hier net een week was... komisch.
Om 9 uur begon voor ons raam een uitvoering van typisch Spaanse Flamenco
dans en muziek, inclusief castagnettengeklepper en hakkengestamp: we waren
nu echt in Spanje! En dit was ook cultuur! Gelukkig was dat om 10 uur
weer afgelopen. Er volgde nog een daverend vuurwerk, maar onze nachtrust
leek niet in gevaar te komen. Dat was een vergissing want om 12 uur begon
nog een optreden van een soort Spaanse BZN; wegens gebrek aan belangstelling
(10 man publiek!) was dat na 1,5 uur weer afgelopen.
’s Avonds op verzoek van Ilse ‘even’ mobiel naar huis
gebeld: zij en Arno nokten ermee... binnen 10 min. 25€ beltegoed
op! Voortaan maar alleen sms-en... |
