Dat viel dus erg mee met die lluvia!
De hele nacht was het droog gebleven en ’s morgens bij het opstaan
(7:45u) zat er veel blauw in de lucht, vooral in het zuiden! En daar moesten
wij heen! Na een goed ontbijt - de Magdalenas Quadradas, een soort cakejes,
namen we mee voor de eerste pauze - vertrokken we om 9:30u, vol goede moed.
We dachten een fluimdag te krijgen met hoofdzakelijk afdalen, daarbij
gesteund door een stevige rugwind. We zouden al om ca. 12:30u in Tremp
kunnen zijn.
We reden door het schitterende dal van “La Noguera Pallaresa”,
fantastisch mooi hier. Daarbij was het ook zeer helder weer, erg fotogeniek
allemaal. Na Llavorsi kregen we de wind opzij tot aan Sort, waar we voor
de kerk op een bankje in de zon de voornoemde Magdalenas nuttigden: lekker
spul wel. Na Sort bleek de wind plots 180° gedraaid en hadden we hem
dus pal tegen, daarbij wakkerde die ook nog eens behoorlijk aan. Bovendien
begon het dalen nu duidelijk minder te worden en moest er nu en dan zelfs
weer geklommen worden...
Na Baro kregen we een paar tunneltjes die gelukkig wel goed verlicht waren.
Bij de derde tunnel zagen we dat we ook buitenom konden, via de oude weg.
Dat was een stuk prettiger. Vlak voor de “Congost de Colle-gats”
– hetgeen een kloof bleek te zijn – kregen we de vierde tunnel,
waar het voor fietsers zelfs verplicht was om buitenom te gaan. Eerst
moest er echter gepicknickt worden met “Fred & Ed” (pastachoca
en jam uit een tube), waarbij even een paar spetters vielen.
Over de oude weg reden we daarna door een prachtige kloof - het tunnelverbod
was beslist geen straf - en dat een paar km lang. Tegen een prachtige
rotspartij zagen we een paar bergbeklimmers een weg omhoog zoeken: niet
onze tak van sport! Na dit schitterende stuk natuurgeweld – echt
een hoogtepuntje - was het nog maar een klein stukje tot aan Poblet de
Segur, de poort van de Pyreneeën en zustergemeente van Le Fousseret!
We verlieten nu de N260, mooie brede weg en niet al te druk, en namen
de C13 richting Tremp. Dat was gelijk een stuk minder: hele stukken weg
waren weg (zand en grind), maar er werd aan gewerkt, alleen nú
even niet (siësta)! Klimmend en dalend en met forse wind tegen zwoegden
we verder naar Tremp, waar we pas om kwart voor drie aankwamen! De camping
aan het stuwmeer aldaar sloegen we maar over: niet alleen omdat het zo
hard waaide, maar slecht weer zat ons op de hielen! Vlak achter ons viel
flink regen en/of hagel in flarden omlaag. Dat zou dus ons derde hotelletje
worden en we gokten dat er in Cellers, nog 15 km verder, één
zou zijn.
Na stevig doorfietsen en nog een korte pauze kwamen we daar
om 4 uur aan en zagen al van ver een groot hotel liggen. Verder was er
amper iets van dorp, dus veel keus was er niet. Hotel Terradets - een
2* hotel - was erg luxe: naast een mooie kamer met bad was er een zwembad,
airco, kluisje, föhn, en meer dingen die wij niet nodig hadden nu.
Het was dan ook wel wat duurder, maar ach... moet een keer kunnen. Balkon
op het zuiden – met fraai uitzicht op het Panta de Terradets (stuwmeer)
- was wel lekker, konden we even lekker in de zon zitten. Het slechte
weer hadden we inmiddels ruim achter ons gelaten. Hier was het weer en
de omgeving erg mooi. Veel wind stond er nog wel. Toch hadden we over
geluk weer niet te klagen. Onze fietsen konden we kwijt in de enorme kelder
van het hotel.
Het diner was wel aardig, niet echt geweldig, maar ook weer binnen het
uur gepiept.
Dan volgt nu een korte medische rubriek: Kitty had vorig jaar september
een lelijke smak met de racefiets gemaakt en als gevolg daarvan (o.a.)
nog steeds veel last van haar schouder, m.n. met fietsen. Voor deze reis
hadden we dan ook een ruime voorraad stevige pijnstillers meegenomen,
maar deze eerste 3 dagen hield de schouder zich goed. Er ontwikkelde zich
echter een andere blessure: haar linker achillespees was behoorlijk geïrriteerd
geraakt en gaf tijdens fietsen en vooral lopen erg veel last. Het kraakte
en er leek wel zand in te zitten, vermoedelijk vocht. Vanaf vandaag zoveel
mogelijk proberen te ontzien, 3x daags een massage en Voltaren-zalf.
Daarnaast hebben we allebei behoorlijk zadelpijn! |
