Om 8:30u zaten we aan het ontbijt en
om 9:15u stonden de fietsen klaar om te vertrekken. Volgens de hotelmadam
zou het vandaag slecht weer worden, maar wij zagen – voor dat we
vertrokken – al regelmatig wat blauw in de lucht. Het was hier op
550m hoogte met 9°C nog wel behoorlijk fris en we hielden dan ook
ons hart vast voor de Puerto de Bonaigua (2071m). De weergoden waren ons
echter gunstig gezind: we kregen aardig wat zon en slechts in Bossost
en Vielha een licht regenbuitje. Wat hoger de berg op hagelde het af en
toe, maar daar werden we niet nat van! Meestentijds was het gewoon helder
en konden we ver weg kijken.
Na 5 km passeerden we de Frans-Spaanse grens en al gauw daarna kwamen
we bij een flinke supermarkt waar we lekkere verse broodjes konden kopen.
Wat later kwamen ons twee fietsers tegemoet (Koga met AGU, dus NL) die
ons succes wensten: zou het zo erg worden? Halverwege Vielha werd door
een paar boeren alle verkeer op de N230 gewoon even tegengehouden omdat
een kudde paarden verplaatst moest worden.
Na 30 km licht stijgen, bereikten
we Vielha, een flinke wintersportplaats met veel hotels e.d. Hier sloegen
we linksaf het Val d’Aran in en kregen ons tweede en laatste regenbuitje;
gelukkig klaarde het snel weer op zodat we beter van de omgeving konden
genieten. Opvallend was dat de natuur hier nog zo ongeveer in winterslaap
was en zeker een maand achter liep; bij ons was alles toch al lekker fris
groen. Het begon nu wat meer te stijgen – zo’n 3-5% - tot
aan Salardu, een weer wat grotere wintersportplaats. Daarna kwamen de
eerste haarspeldbochten (7-8%), waardoor het gelijk wat meer steeg tot
aan La Baguiera op 1500m. Hierna liep de weg weer een aantal kms gewoon
ongeveer rechtdoor; het was erg stil op de weg, slechts sporadisch passeerde
een auto.
We zagen de sneeuwgrens steeds dichterbij komen (er was pas
nog sneeuw gevallen op 1800m!) en door de sneeuw zagen we een weg lopen...
maar dat bleek hem later niet te zijn. Dan ging het met een tweede haarspeldcluster
ineens hard omhoog naar 1900m en reden we tussen de sneeuw. We kregen
een pittige hagelbui, maar gelukkig klaarde het net op tijd weer op en
toen we om 16:30u op de top waren scheen de zon weer. Dan ziet alles er
op een foto veel mooier uit en dus schoten we er aardig wat met onze Olympus
C3020. Het waaide hier flink en warmer dan een graadje of 4-5 was het
zeker niet.
Voor de afdaling trokken we zo’n beetje alles aan wat we bij ons
hadden, over elkaar: zweetshirt, fietsshirt, dunne fleece-trui, regenjack,
dikke fleece-trui en windstopper. Capuchon en helm op en over onze fiets-handschoentjes
een paar extra sokken! Desondanks zaten we te klappertanden op de fiets
tijdens de afdaling. Eerst veel bochtenwerk, later ook wat lange rechtere
stukken waarop we 68 km/u haalden. Tweemaal pauzeerden we om onze vingers
bij te laten komen. Die werden toch wel erg koud en schoten in de kramp
van het remmen. Om 6 uur waren we beneden in Esterri d’Anneu. We
probeerden een hotel, maar dat bleek gesloten. Er tegenover was echter
een hostal en dat was wél open: hostal Val d’Aneu met mooie
kamer met ligbad en een gezellig ogend restaurant (HP €59,= p.p.).
Eerst namen we een warm bad en werkten we de administratie bij onder het
genot van een soepje met stokbrood. We maakten meteen kennis met de Spaanse
cultuur want pas om 9 uur kon er gegeten worden. Dat was dan wel weer
binnen een uur gepiept, hetgeen ook weer voordelen heeft, want wij wilden
wel vroeg naar bed!
De fietsen stonden op slot in de tuin, afgesloten met een groot hek; de
tent en ander kampeerspul moesten we in een kast binnen leggen, want volgen
het personeel zou er vannacht wel eens flink wat regen kunnen vallen... |
