Nadat er gisteren aardig wat regen was
gevallen, leek het ’s avonds op te klaren, maar toen we vanmorgen
de gordijnen opentrokken was het even slikken. De lucht was grijs tot
zeer donkergrijs, vooral daar waar we heen moesten was het bijna zwart.
Al gauw viel de eerste regen. We hoefden echter pas om 12 uur van de kamer
af, dus afwachten maar. Ondertussen even een bakker opgezocht. We wisten
niet of het erg verstandig was, maar om 10 uur gokten we het er maar op.
Het hele donkergrijs was verdwenen en er verscheen hier en daar zelfs
een klein blauw plekje.
Eenmaal op de fiets (korte broek en regenjack
aan) begon het toch te regenen. We reden het stadje uit, zagen hier de
eerste sinaasappels in een boom hangen, en begonnen aan een flinke afdaling
(2x 7%) in de regen. Gelukkig was het niet zo koud (18°C); bovendien
mochten we hierna gaan klimmen en hield de regen al gauw op. We hielden
de regenjacks nog maar even aan. Het werd afgezaagd, maar dit was alweer
een prachtige weg; de omgeving was ook mooi, ook met die laaghangende
wolken erop. We passeerden Hornos,
hoog gelegen op een vooruitgeschoven rotspunt, maar dat was pas nadat
we door Cortijos Nuevos waren gereden (na 12 km al, i.p.v. na 17) , een
vriendelijk ogend plaatsje. Opvallend dat er vandaag weer veel meer naar
ons werd getoeterd en gezwaaid.
We kregen zo langzamerhand af en toe al wat zon te zien en de jacks gingen
dan helemaal los, m.n. tijdens het klimmen. We kregen nog één
klein buitje en hielden het verder droog. Kort na passage van Cañada
Morales zagen we ineens het grote stuwmeer van Tranco onder ons opdoemen.
We reden ondertussen een steeds mooier wordend natuurgebied binnen over
ook nog eens mooi asfalt! Dit zou de resterende 30 km van vandaag zo blijven.
Echt schitterend was het hier: een gemengd bos met lekker fris groene
loofbomen, grote dennen en ander naaldhout. Opvallend daartussen de enorme
cipressen af en toe. Links en rechts enorm hoge bergen, ook een flinke
waterval ter hoogte van wat “bronnen”. We pauzeerden hier
twee keer om te eten en stopten nog een aantal keren om van de prachtige
uitzichten over het meer te genieten.
Gaandeweg kwam er steeds meer zon
en we begonnen te twijfelen over ons geplande hotel in Coto Rios (waarschijnlijk
ook niet zo goedkoop wegens het toerisme hier). Nadat we de tweede camping
vóór Coto Rios waren gepasseerd, hakten we de knoop door.
Het weer leek zich aardig te ontwikkelen en om dan al om 3 uur op een
hotelkamer te zitten… Het werd dus kamperen op camping Llanos de
Anarce, midden in de Sierra de
Cazorla. Goede plek, goed sanitair. Alleen een beetje druk (weekendcamping)
en onrustig: de TV van de buren stond soms erg hard (de zoveelste herhaling
van de bruiloft van Los Novios Felipe en Laetizia!) en er werd flink getimmerd
om nog voor het seizoen wat blokhutten af te krijgen. Wat bouwen ze hier
trouwens grote stellages om en over hun weekendplekken heen! Ze zitten
zo wel altijd droog en in de schaduw onder hun geelwit gestreepte zeilen,
maar fraai was het niet.
Om half negen liepen er plots twee wilde zwijnen te scharrelen over de
camping, aan de rand. Kennelijk hun vaste rondje. Wij kregen ook trek
en togen naar de bar annex restaurant om iets te gaan eten. Dat was niet
bijster lekker; ook geen erg enthousiast personeel trouwens.
|
