Het ontbijt was ook nu weer prima geregeld. Samen met de vier Tukkers zaten we gezellig keuvelend aan de ronde tafel. Sterke fietsverhalen vlogen over en weer.
Om even voor half tien gingen - nu via de LF5 - we op weg voor de ca. 75 km naar ons volgende VodF-adres. We wilden daar een beetje tijdig zijn want er werd zwaar weer voorspeld, met mogelijk onweer, hagel en zware windstoten. Dat heb je nou altijd als het hier een paar dagen mooi weer is. Aan de rand van Thorn meteen maar even de plaatselijke super aangedaan, want voor de rest van de dag verwachtten we weinig mogelijkheden. Na een klein stukje Nederland doken we België weer in. Meteen een fraai landschap, overgaand in de Stamproysche Heide, weer even terug in ons eigen landje. Overigens geen heide gezien.
Dan even een stuk jaagpad, eerst weer langs de Zuid-Willemsvaart en later langs het Kanaal Bocholt-Herenthals. Hier hadden we al eens eerder gefietst, in 2003 op weg naar Narbonne. Na zo’n 30 km hielden we in het bos onze eerste pauze. Het was vandaag drukkend warm en de pijp was dan ook al gauw leeg. Het was gelukkig een tijdelijk dipje, hierna ging het beter.
Over de rest van de dag viel eigenlijk niet veel te vertellen, behalve dat het een prachtig deel van de Vlaanderenroute was. Zeer afwisselend: landerijen, veel bos - dus lekker veel schaduw! - en af en toe een stukje jaagpad. In Lindel kochten we toch nog even aardbeien: dat werd weer en vorstelijke lunch in het bos dat al gauw daarna kwam. Zittend op een bankje bij een parkeerplaats kregen we het vermoeden dat we op een HOP zaten, want we zagen enkel auto’s met alleen mannen, die af en aan de bosjes in- en uitliepen…
Het daaropvolgende Kattenbos en de Kattenbosserheide waren erg mooi. We reden er over prachtige brede fietspaden en autoluwe wegen doorheen. Aan het einde was de weg echter plots geblokkeerd door een berg puin: hier waren asfalteringswerkzaamheden aan de gang en moesten we even een stukje lopen en wat omrijden. Over de wegen van dit deel van de route verder overigens niets dan lof.
Na even een stuk open terrein langs het Kanaal Beverlo, waar we enorme vissen in zagen zwemmen (karpers? snoeken mag ook), was het laatste stuk weer heerlijk schaduwrijk. Om 3 uur waren we al bij de vaartbrug over het Kanaal Dessel-Schoten, vlakbij Retie. Richting dit dorp fietsend passeerden we de laan waar ons gastadres moest zijn. Deze liep dwars door een wijk met allemaal enorme, kapitale villa’s, maar was niet verhard. Waarschijnlijk zou er aan die zandweg wel ergens een hutje staan waar wij in mochten vertoeven…
We pauzeerden nog wat om tijd te rekken; onderwijl dachten we erover om in het dorp broodjes en beleg te halen, want veel eetgelegenheid was hier niet. Hoewel we wel dachten een restaurant te hebben gezien bij de brug, maar dat wisten we niet zeker. Retie was echter best nog wel ver, dus reden we nog even terug naar de vaart om dit te checken… en het klopte. Zag er netjes uit én er stonden nog twee bepakte fietsen buiten, misschien medegasten op hetzelfde adres?
Het liep inmiddels al aardig tegen vijven dus zochten we ons zanderige laantje maar weer op en wat bleek: op het betreffende nummer stond een gigantisch mooie en grote villa! Paste niet eens op één foto. Dan zouden we waarschijnlijk wel in het bijgebouw slapen, dachten we. Er was echter niemand thuis, wel troffen we een briefje met telefoonnummer op de deur aan. Ondertussen waren - inderdaad, dus toch - de twee andere fietsers gearriveerd. Bleek een Belgisch stel dat hier al een paar keer eerder had overnacht: ze wisten wel waar de sleutel lag…
Ze vonden inderdaad de sleutel van het gastenverblijf, maar dat leek tamelijk bewoond! Dan toch maar dat telefoonnummer gebeld en binnen een paar minuten arriveerde een auto met daarin de "butler" om ons binnen te laten. Het gastenverblijf - de garage - was verhuurd aan een jong stel en "mijnheer" was toch bij zijn vriendin in Nederland, dus wij mochten met zijn vieren in de villa slapen! Wij beneden, de Belgen - die vier nachten bleven - boven. We wisten gewoon niet wat ons overkwam. Wat een ruimte en wat een spullen! Niet te beschrijven. We wilden eigenlijk gewoon hier blijven en dan maar zie of ze ons er weer uit kregen…! De "butler" had ook alles voor het ontbijt meegebracht. Dat moesten we dan wel zelf klaarmaken, maar afwassen hoefde weer niet: daar kwam zijn vrouw - "de dienstmeid" - voor.
’s Avonds samen met de Belgen - hij leek op Peter Post in zijn slanke jaren, zij kon vooral goed babbelen - gegeten in Hotel-restaurant Taveerne Postel-Ter Heyde. Een heerlijk en uitgebreid buffet. Vooral de ossetong was erg lekker. Daarna voetbal kijken in ons nederige stulpje.
Het onweer bleef nog even uit, de één zei tot morgen, de ander tot vannacht. We duimden voor het laatste… |
.JPG)
.JPG)