's Nachts begon het al te regenen en dat deed het nog steeds toen we opstonden. Niet zo heel erg hard gelukkig, dus toch maar voorzichtig alles ingepakt en daarbij hopend dat het op zou houden voordat de tent moest worden afgebroken. Dat gebeurde niet, dus natte zooi inpakken dan maar! Daarbij was de temperatuur ook nog niet echt aangenaam... Anneke was al een half uur eerder vertrokken.
Meteen vanaf de camping reden we al de verkeerde kant op, richting Roetgen! Na een kilometer (dalen) kwamen we daar achter, dus terug omhoog, waarna we al snel de juiste weg vonden. Het eerste stuk ging over een onverhard bospad door het Raerenerwald met aan het eind daarvan een behoorlijk steil stuk omhoog. Kitty moest hier even van de fiets! Daarna ging het door het Hertogenwald over een vrijwel autovrije weg naar het Lac d'Eupen. Ook hier reden we een paar kilometer verkeerd door niet goed op de kaart te kijken. Goed kaartlezen is nog een hele kunst, blijkbaar! Vóór de stuwdam gingen we heerlijk omlaag (fout!) om daarna via het dal van de Weser weer behoorlijk te moeten klimmen (vloek!) om zo aan de andere kant van de dam weer op de route uit te komen. Het was hier erg triest door de regen. Een buslading toeristen bleef lekker droog zitten en reed langzaam weer verder...
Inmiddels waren we midden op de Hoge Venen terecht gekomen. Kort na het oversteken van de N67 verloren we enorm veel tijd en kracht met het zoeken naar de beroemde 'doorwaadbare plaats'. Daar hadden al meer mensen problemen mee gehad en we waren er voor gewaarschuwd, maar toch ging het fout! Het stond wel goed beschreven in het boekje van PB, maar op de kaart ontbrak een weggetje waardoor je makkelijk in de fout ging, en we keken natuurlijk vooral op de kaartjes en niet in het boekje en ook niet op bordjes! Achteraf bleek dat we één afslag te vroeg hadden genomen (richting 'Hilltal' i.p.v. 'Sourbrodt') en kwamen daardoor in een soort 'eco-challenge' terecht. Op het laatst moesten we lopend met de fiets over een stronkenpad bezaaid met enorme keien, waarbij de fiets steeds onderuit dreigde te glijden (hebben we toch te veel meegenomen?). Hier kwamen we ook Anneke weer tegen die dezelfde fout had gemaakt en er hartkloppingen van kreeg. Zij ging terug en zou het via Monschau proberen. Wij wilden trachten nog een klein stukje verder te komen - er liepen tenslotte nog sporen van fietsbanden over het pad! - echter zonder succes. Dit kon niet goed zijn en anders was het gekkenwerk, dus ook wij gingen terug naar de grote, verharde bosweg (helaas vergeten foto's te maken). Deze verder volgend kwamen we uiteindelijk toch bij de juiste afslag ('Sourbrodt'), vonden na enig zoeken de doorwaadbare plaats en kwamen zo op een onverhard, slecht bospad uit dat ons uiteindelijk in Sourbrodt bracht. Kennelijk had Anneke (of iemand anders) de juiste weg ook gevonden, want langs dit bospad vonden we een verregend PB-kaartje. Vlak voordat we het bos uitreden, renden er tussen de bomen 3 herten even met ons mee en staken voor ons springend - net als op de bekende verkeersborden - de weg over! Prachtig gezicht.
Door alle inspanningen en het slechte weer hielden we het bij Bütgenbach (na 60 km) voor gezien, namen de grote weg naar Büllingen en sloegen ons bivak op op camping 'Edelweiss'. Boven op een heuvel, zodat de dag eindigde met een korte, doch fikse klim, maar wel weer een mooi plekje voor ons helemaal alleen en wéér inclusief picknicktafel. En zelfs kwam er heel even een zonnetje bij kijken.
We deden vandaag desondanks toch weer 15 km meer dan begroot en liepen
daarbij een dag achterstand op schema op. We hadden nog flinke spierpijn,
m.n. in nek- en schouderstreek en gingen daarom na een massage maar eens
extra vroeg naar bed.
|
