Gisteren hadden we al besloten dat we niet door Piombino heen wilden! Bovendien leek het weggetje over Populonia, waar we eigenlijk langs wilden, van hetzelfde kaliber als die naar Punta Ala, dus waarschijnlijk niet te fietsen. We namen het zekere voor het onzekere. Vanaf de camping volgden we nog zo'n 8 km de kustweg totdat we - ongewild - bijna weer op de SS1 terechtkwamen. Gelukkig konden we bij Torre Mozza de parallelweg aan de overkant ervan nemen; dit was de oude Via Aurelia. Na 4 km gingen we toch richting Piombino over een weg die gedurende ruim 10 km ongeveer kaarsrecht liep en een zeer slecht wegdek had. Het leek de Via Appia wel! Deze weg liep deels door een waterrijk natuurgebied waar we zelfs witte reigers zagen. Aan het eind van deze weg gingen we rechtsaf en lieten daardoor Piombino links liggen. Er volgde nu licht glooiend terrein, maar na een paar kilometer liep de weg weer vlak. De volgende 12 km ging voor de afwisseling weer eens door een duinlandschap, vlak langs de zee - we zagen hem niet - naar San Vincenzo. Het was geen echt rustige weg, maar ook niet storend druk; veel badgasten gebruikten hem om een plekje op het strand te zoeken (het was tenslotte zaterdag).
San Vincenzo was een leuk badplaatsje. Niet al te groot, maar met leuke straatjes. Hierna moesten we weer over de oude Via Aurelia verder; een vrij rustig gedeelte met veel prachtige, bloeiende oleanders en pijnbomen. Bij Marina di Bibbona wilden we het strand op maar we konden er met de fiets niet komen. Toen maar geluncht op de parkeerplaats en weer terug naar de oude Aurelia om even later via Cecina weer naar de zee te fietsen, naar Vada, om er een camping te zoeken. Er zouden er zeven zijn daar, dus keus genoeg.
We begonnen hier weer wat meer noordelijke invloeden te merken: niet alleen de mensen werden steeds vriendelijker (we werden weer herhaaldelijk gegroet), maar ook de bekende stapelwolken kregen hier meer de overhand en dreigden rond twee uur ook wat regen af te willen leveren. Daarbij nam de wind flink toe en we hadden hem schuin tegen. Daarom maar snel een plekje gezocht op de eerste de beste camping in Vada: 'Tripesce', een soort Duitse enclave! De camping stond vol met dicht op elkaar gepakte toercaravans. Wíj konden een plekje uitzoeken dichtbij het strand in een tamariskenbosje; dat was nog niet eens zo onaardig. Het voordeel van al die Duitsers was volgens ons wel dat de kampwinkel qua vleeswaren e.d. uitzonderlijk goed was uitgerust! En het sanitair was ook ontzettend luxe en schoon.
Het weer klaarde daarna toch wel weer wat op, maar strandweer werd het niet meer. Dan maar even Vada in voor een ijsje en de dagelijkse boodschappen. Er kwam echter steeds meer wind, uiteindelijk resulterend in ongeveer windkracht zes, schuin uit zee. Gelukkig stond onze tent net achter de duinenrij. Tijdens het opzetten van de tent scheurde spontaan een deel van een tentstok in. Gelukkig hadden we een reparatiehulsje, maar dat moest natuurlijk niet nog eens gebeuren...
Ondanks dat we vanaf 40 km de wind tegen hadden lag het gemiddelde vandaag toch mooi hoog.
|
