De weersvoorspelling leek aanvankelijk uit te komen, maar net als gisteren begon de lucht tussen 11 en 12 uur te breken en werd het weer een prima fietsdag. Mits je - net als wij - op tijd ophield, want later werd het erg warm en benauwd. Wij hoefden vandaag dan ook slechts 63 km, het was nog minder heuvelachtig dan gisteren en we hadden - hoewel weinig - windje mee.
Over het traject van vandaag valt ook niet veel te vertellen: eindeloze akkers met allerlei gewassen in alle schakeringen groen tot goudgeel en dat slechts licht glooiend. We dachten zelfs een cannabisveld te zien... Gelukkig kwamen voor de broodnodige variatie kleine dorpjes op ons pad. Maar brood hadden we niet nodig, want tegenover de camping hadden we al een bakker bezocht. In Sarry deden we wel andere boodschappen en in Bussy-Lettrée hielden we onze eerste stop in een alleraardigst parkje bij de kerk. Dommartin-Lettrée, Soudé en Poivres waren ook wel aardig, hoewel er eigenlijks niks was. Alleen de kerk van Poivres was wel het bekijken waard.
Een km of drie verder reden we door Mailly-le-Camp waar een grote militaire basis was. Even daarvoor hadden we het hoogste punt van de dag (210m) gepasseerd, op de scheiding van de departementen Marne en Aube, tevens waterscheiding. Daarna daalden we hobbelend af in het dal van de Aube en verlegden de route iets omdat we in Arcis-s-Aube wilden kamperen. De camping aldaar kenden we nog uit de tijd dat we nog met kleine kinderen in een vouwwagen kampeerden. Na de begroeting in het Frans door de CB bleek deze een Nederlander te zijn - nou ja, Limburger - en sinds een jaar de nieuwe eigenaar. Het sanitair was al flink opgeknapt en hij had het er maar druk mee, hoewel hij volgens ons toch al gepensioneerd moest zijn. Hij woonde met vrouw en hond in een caravan en had het erg gezellig met drie stel andere vaste gasten van verschillende nationaliteiten (F, D en L). Zijn vrouw trakteerde ons op eigengemaakte (door Jacques) kersencake, bereid met zelfgeplukte kersen. Boeiend allemaal, hè?
’s Avonds gingen we in het stadje uit eten. Op advies van de CB naar Anzi, de Marokaan, voor een tajine. Erg lekker. Wel een beetje vreemd, overdreven joviaal en lollig figuur die Anzi, maar koken (stoven) kon-ie wel.
De weersverwachting bleef erg wisselvallig. Voorlopig kon het elke dag wel ergens aardig tekeer gaan in principe, maar als we er zo tussendoor fietsen als tot nu toe, dan klagen we niet. |