Omdat moeders d'r aanstaande schoonzoon - dacht ze toen - morgen nog wilde zien (ze had hem nog nooit gezien!), voordat hij met Ilse naar de Ardennen af zou reizen, stonden we vandaag extra vroeg op. We wilden vandaag veel kilometers maken, zodat we morgen al bijtijds in Enschede zouden kunnen aankomen. Om 8:45u reden we al voorbij de receptie, die nog steeds gesloten was: jammer maar dat werd dus een gratis overnachting. Als ze niet willen dat je betaalt... dan houdt het op.
Toen we opstonden was de lucht nog grotendeels blauw, maar toen we goed en wel op de fiets zaten begon het er al dreigend uit te zien. Er kwam steeds meer bewolking en vlak na Venlo voelden we de eerste druppels al. Daarna brak de zon weer door, maar om kwart over tien kregen we bij Lottum een fikse regenbui. Gelukkig konden we op het dorpsplein net op tijd onder een zonnescherm schieten om te schuilen. De feesttent was in opbouw en het café waar het zonnescherm bij hoorde leek gesloten: konden ze het tenminste ook niet stiekem ophalen! Na een kwartiertje brak de lucht weer open en op een enkele spetter na, hielden we het vandaag verder droog. Wel kwam er steeds meer wind en we hadden hem tegen, dus werd het hard werken, vooral voor de kopman.
Het traject van Venlo tot ongeveer Gennep vonden we erg saai en eentonig: behalve de enkele bosachtige stukjes aan de oostkant van de Maas, die we zelf overigens vandaag amper zagen. Behalve dan bij de oversteek met het pontje bij Grubbenvoort. We picknickten in het Heinense Bos, vlak onder Gennep, op een mooi plekje heerlijk in de zon en uit de wind.
Vanaf Gennep liep de route over de Nijmeegse stuwwal richting Berg-en-Dal. Konden we weer even klimmen, de Zevendalse weg (dat zijn dus acht heuveltjes) ging lekker op en neer. Het was de moeite wel waard: het was hier ontzettend mooi, net of je weer in Zuid-Limburg bent. Na Berg-en-Dal mochten we afdalen naar Beek (no.1) en van daar liep de route door de fraaie Ooij-polder naar Millingen a/d Rijn, we hadden de stevige wind nu even in de rug. Hier lag voor ons het eindpunt van de Maasroute.
Het veer van Millingen vaart slechts 1x per uur - op het hele uur - heen en weer, en zo heette het pontje ook. Het was net 10 over vier dus moesten we nog ruim drie kwartier de tijd zien te doden. Dat deden we boven op de dijk onder het genot van een kopje koffie met een appelpunt. Je moet toch wat! Maar de teller stond al op 100 km, dus we hadden het wel verdiend. Na een woeste en koude - kippenvel! - overtocht moesten we aan de overkant van de Rijn direct rechtsaf naar Tolkamer en Lobith. Ook dit was nog een leuk stukje om te fietsen. In Lobith naar de Edah om inkopen te doen en daarna via een klein stukje Duitsland - via Elten - naar Beek (no.2), dat aan de rand van het Bergher Bos lag. Daar moest volgens de ANWB Atlas van Nederland (10 jaar oud) een camping liggen en die lag er inderdaad nog steeds. En wat voor één: het was nog minder dan een natuurcamping. De toiletvoorzieningen zaten op slot en volgens een tekst op een bordje zou de beheerder - de boswachter - tussen 8 en 9 uur 's avonds komen om geld te innen. Volgens één van de vier andere kampeerders zou die dan de sleutel overhandigen en dat klopte. Dit bleek dus camping 't Peeske van Natuurmonumenten te zijn: we wisten niet dat die ook al campings hadden. Het was wel goedkoop, kostte slecht f 14,50 en de boswachter wist ons uiteraard te vertellen wat voor merk bomen dat waren die we gisteren zagen. Ze stonden hier namelijk ook en het bleken acacia's te zijn. Weer wat geleerd.
Het werd vanavond al vroeg koud - om 8 uur was het nog maar 12 °C - maar we konden wel in het zonnetje eten; er kwamen ook steeds grotere opklaringen. Volgens de voorspellingen zou het morgen eerst nog zonnig zijn en pas 's middags zou het gaan regenen. Dus morgen maar vroeg op en dan de kortste weg naar Enschede zien te vinden, waar we dan om drie uur aan hoopten te komen. Hopelijk vóór de bui binnen? Het was nog 75 km, dat moest toch lukken.
Er zaten op deze camping heel veel ontzettend kleine, maar o zo irritante vliegjes, die overal op je gingen zitten kriebelen en prikken. Vooral tussen je haren.
Het was vandaag - ondanks de sombere voorspellingen - nog best een aardige
fietsdag geworden. Het Bergher Bos, gelegen in de driehoek Elten, 's-Heerenberg
en Doetinchem, leek ons een mooi stukje natuur, ook liggend op een stuwwal.
Er scheen ook een mountainbike parcours te zijn, dus wie weet komen we
hier nog eens terug voor een weekendje... want ATB-en vinden wij inmiddels
ook wel leuk.
|
