Moeders nam vandaag een snipperdag. Vader en zoon gingen er samen op uit voor een tochtje over drie passi ten westen van Cencenighe met als begin- en eindpunt het plaatsje Falcade. Dat lag op 1140m hoogte, dus dat scheelde al weer wat. Volgens “die General Karte” zou het een rondje van ca. 37 km moeten zijn, maar dat vertrouwden we niet helemaal en dat bleek terecht, want na afloop stond de teller op bijna 20 km méér.
Toen we begonnen met de klim hingen er ernstig dreigende wolken boven de bergen, maar gelukkig verdwenen die gaandeweg. We startten om bijna 10.45u en wilden de klim naar de Passo Valles - 900 hms in 12 km - in één keer doen. Dat lukte bijna: slechts één korte pauze was echt nodig om de rug weer even recht te zetten. Pa was na 1.5 uur fietsen boven, waar de zoon al 20 min. op hem stond te wachten. Het was best een pittige klim. Tot aan de kerk in Falcade Alto ging het nog wel (ca. 5%), maar na de afslag naar de pas kwam er een zwaar stuk van 5 km 9-11%. Even een half kilometertje wat makkelijker en dan de laatste km die er ook weer mocht zijn.
Omhoog fietsend was Jeroen met een Italiaanse medefietser in gesprek geraakt en vernomen dat er naar de Passo Lusía een MTB-parcours moest lopen en m.n. vanaf Moena erg heftig. Nou, dat klopte! Onderaan de Valles - mooie afdaling - zochten we een weg richting Moena over de Passo Lusía, maar vonden bij een riviertje slechts een onverharde grindweg, afgesloten met een slagboom. Na wat heen en weer gereden te hebben, besloten we uiteindelijk dat dit dan toch de weg moest zijn. De pas werd wel aangegeven, maar het leek een wandelroute. We gokten er maar op.
Het was een keienpad met veel losliggend grind en zeker de eerste 4 km ging het behoorlijk steil omhoog, zeker wel 10-12%. Daarna vlakte het wat af en volgde er een nog ca. 5 km lange, redelijk makkelijk te fietsen weg naar de top. Er stond hier geen bordje of andere aanduiding, maar volgens de Casio Protrek zaten we op exact 2055m, dus het moest hier wel zijn.
Het was erg winderig en fris hier, dus daalden we snel af. Tenminste dat was de bedoeling! Maar dat ging dus helemaal niet snel, want het was een ontzettend steile afdaling, 700m omlaag over 4,7 km! Da’s 14% gemiddeld. En dat werd over voornamelijk losliggend grind - met af en toe linke dwarsliggende afvoergootjes - dus meer glijden dan rijden. De remmen hadden het zwaar te verduren, onze handen ook. We stopten twee keer om ze wat bij te laten komen. Leek ons wel verstandig. Gelukkig hadden we hier weinig last van motorrijders; wél kwam er een enkele auto omhoog en ook een aantal MTB-ers, waarvan één lopend. Die komt dus nooit meer op de fiets (omhoog dan). De laatste paar honderd meters van de afdaling waren verhard. Hier stonden wat bankjes en we stopten bij één ervan om wat te eten en drinken. We stuurden even een SMS-je naar het thuisfront met de tussenstand.
Dan op weg voor de derde en laatste pas, de San Pellegrino. Die zou met 600 hms over 9 km het makkelijst moeten zijn en dat is-ie in principe ook wel, maar onze benen waren het daar niet mee eens. Met al twee passen in de benen voelde deze klim loodzwaar. Er zat bovendien toch nog een stuk van 14% in en tussen 3 en 4 km vóór de top ging het ook met bijna 10% omhoog. Dat deed dus echt wel zeer. De laatste 3 km ging het wel weer. Ook in deze klim weer een korte pauze ingelast om een “slaapzak”even wakker te laten worden. Al met al deden we er 5 kwartier over. Alleen wel vervelend dat ze 1 km voor de top d.m.v. een bord de indruk wekken dat je er al bent…
Snel even wat foto’s gemaakt van het kapelletje tegen een dreigende lucht en dus maar gauw weer afgedaald. Dat ging rokend snel met stukken van 18 en 15%. Tweemaal 74 km/uur op de teller zien staan. Ook veel korte haarspelden , waarin weer hard geremd moest worden om er goed door te komen.
We waren blij dat we er waren; volkomen afgepeigerd. Gauw vol gas naar moeders op de camping, een biertje gedronken en snel onder de douche. Toen ging het wel weer.
Het was vandaag niet erg fotogeniek weer en ook landschappelijk viel het wat tegen. We fietsten veel tussen de bomen - vooral dat MTB-stuk - en hadden dus niet veel vrije uitzichten. Maar dat scheelde wel weer veel tijd!
’s Avonds dreigde het steeds meer en er vielen ook wat spetters af en toe. We gingen maar weer naar pizzeria La Fornel, naast de camping. Eenmaal binnen begon het echt te plenzen, maar wij zaten hoog en droog! Volgens de wereldomroep kwam er slecht weer onze kant op: met name dinsdag, als we moesten verkassen naar Bormio, zou er veel water kunnen vallen… leuk vooruitzicht! |
.jpg)
.jpg)
.jpg)