Na onze minitrektocht door noordelijk Nederland in het voorjaar, dan nu de zomervakantie. In de Italiaanse Dolomieten wilden we weer eens wat hoge passen opfietsen met als hoogtepunt de beruchte Passo dello Stelvio. Dat was altijd al een wens van Jeroen, dus die ging deze keer weer met ons mee.
Als eerste standplaats kozen we Alleghe, een aardig (wintersport)plaatsje aan een klein meer aan de voet van de Civetta-groep. We hadden daar een camping gevonden waarvandaan aardig wat fietstochten te maken waren, ook naar wat minder hoge passen. Ook het zgn. Sella-rondje, onderdeel van de Dolomietenmarathon, was vandaaruit te doen. Leek ons een mooi begin; we planden er 10 dagen, zodat we rustig konden infietsen en gaandeweg de klimconditie konden opvoeren. Daarna wilden we naar Bormio voor het wat serieuzere werk (Gavia, Mortirolo en Stelvio) en tot besluit naar Prato om vanaf daar de moeilijke kant van de Stelvio te doen, de beroemde kant met zijn 48 haarspeldbochten! |
De heenreis per auto deden we in twee dagen. Dit verliep goed, ondanks de vele werkzaamheden aan de Duitse autobahn. De eerste dag was zwaarbewolkt, winderig en fris. De overnachting op camping Alb in Westerheim (Z-Duitsland) was dan ook niet erg aangenaam. We lagen al vroeg in de tent.
De eerste helft van de tweede dag was het niet veel beter weer, pas in Italië werd het wat aangenamer met zo’n 25˚C. Het stuk door Oostenrijk – via de Fernpass – schoot maar langzaam op. Slechts 35 km konden we over de snelweg en daar moesten we dan helemaal een vignet voor kopen. Bovendien moest er voor de Brennerpas nog eens extra tol (8€) worden gedokt: de afzetters!
Na nog een klein stukje Italiaanse snelweg moesten we er in Brixen al vanaf. Nu volgden nog 2 uren binnendoorweggetjes, slingerend over o.a. de Sella pas en de Pordoi pas, beide ruim 2200 m hoog. Wel mooi. We kregen zo al een aardige indruk van het gebied.
Camping Alleghe bleek ca 1 km voorbij het plaatsje te liggen, net na Masare, een soort “voorstadje”. We moesten de eerste twee nachten op een noodplaats staan omdat er een grote groep op de camping verbleef, op onze plek. Lekker is dat. We pasten net tussen twee stacaravans in, op een stuk grind. Het moest maar. Begon het nog (kort) te regenen ook! Wel allemaal behulpzame lieden overigens. Zo kregen we van de buurman een stuk plastic om onze fietsen onder te zetten - die we trouwens van de campingleiding aan zíjn hekje moesten vastmaken - toen het ’s avonds écht begon te regenen en te onweren. Om 9 uur moesten we al de tent in - de regen duurde wel een paar uur - dus dat werd weer een lange nacht. En weer niet gedoucht (bah!), ook omdat we nog geen muntjes hadden. |
