Het weer was vandaag weer wat beter, leek ideaal om de laatste echte berg van deze rondrit te gaan doen: de Peña de Francia. Zou volgens Raul een soort Mt. Ventoux voor mietjes zijn (en die is al voor mietjes…).
Na een lekker ontbijt met vers sap in het hostal reden we om 10.20u weg, meteen een stuk klimmen het dorp uit tot aan de afslag naar San Martin del Castañar. Dan 3km dalen tot dit dorp. Leuk voor een foto. Meteen gaf de camera aan dat de batterijen bijna leeg waren en juist vandaag hadden we natuurlijk geen reserves mee, alleen 2 voor de GPS. In St.Martin dan maar even op zoek naar een winkel. Die bleek er wel te zijn, maar de eigenaar was helaas zelf ook even een boodschapje aan het doen. Kennelijk naar de markt. Dan maar de twee GPS-reserves in de camera erbij en hopen dat we onderweg nog wat tegen zouden komen. Foto’s van San Martin moesten maar op de terugweg gemaakt worden - mits er nog pep in de camera zat -, want het was wél weer een heel leuk dorpje.
San Martin del Castañar was het laagste punt voor vandaag (850m), dus eigenlijk begon hier al de klim naar de Peña de Francia, oftewel weer dik 1000hms. Zonder bepakking, dat wel. Tenminste dat dachten we! Dat pakte iets andes uit: honderden vliegen liftten met ons mee naar boven. Moscas, moscas, moscas, milliones de moscas. Zou Raul dat bedoeld hebben? De Ventoux staat er om bekend: veel vliegen in het eerste deel van de klim door het bos, daarboven niet meer. Toen wij de Ventoux deden hadden we daar geen last van, maar dat werd nu meer dan gecompenseerd! Het begon al meteen in de klim vanaf San Martin in het bos. Nog niet dramatisch, wel vervelend. Na de start van de echte klim, 12 km voor de top, werden het er steeds meer, eerst tientallen, later honderden en ze zaten werkelijk overal. En dat sjouw je allemaal mee naar boven! En het werd nog erger, want in tegenstelling tot wat op de Mt.Vx. gebruikelijk is, hield het hier níet op boven de boomgrens. Het werd alleen maar erger! De laatste 4km – met slecht wegdek ook nog – was het écht niet leuk meer. Door hele zwermen moesten we heen ploegen. Het deed denken aan de afsluitdijk, begin mei... (toen waren het muggen).
Het was wel jammer allemaal, want in principe was het een mooie beklimming: mooi bochtenwerk af en toe, fraaie bossen, verre uitzichten (hoewel heiig). De hele weg was vandaag trouwens erg gevarieerd: eikenbos met varens, dennenbos, samengesteld loofbos en soms ook heideachtig landschap met grote granietblokken ertussen. Veel groei en bloei, toch weinig vlinders. wel veel vliegen, maar die snappen de bedoeling van de natuur niet zo erg. Qua stijgingspercentage was de klim ook goed te doen: niet meer dan 6%, soms zelf duidelijk minder. Helaas was wegens die rotvliegen lang pauzeren geen optie; we waren dan ook al om 2 uur boven, volgens de zonnewijzer op de top was het pas 12 uur…
Tijdens onze tocht omhoog werden we ingehaald door een stoet auto’s. Eenmaal op de top bleek dat het om een bruiloftsstoet ging, want er was een feestje gaande in kerk/klooster op de top. Ook niet leuk met al die vliegjes op je bruiloft!
In de voorlaatste haarspeldbocht van de klim staken er plotseling 3 steenbokken over die aan de overkant onder de vangrail doorkropen. Dat werd driemaal kloink met de horens tegen de rail! Vlak voor de top werden we nog even gauw ingehaald door een racefietser, in de afdaling zagen we er nog twee. Op de top even kort rondgekeken en van het uitzicht genoten, voorzover dat mogelijk was met die vliegen. gauw maar weer naar beneden, daar was het in ieder geval een stuk minder.
Op de terugweg nog even via San Martin om met de batterijen uit de GPS (niet meer nodig) wat plaatjes te schieten: Plaza Principal, Iglesia Paroquial, panaderia, Puente Romana en twee wandelende blauwe nonnetjes.
Om 16 uur waren we weer thuis, namen een verfrisende douche en gingen lekker een uurtje in de zon op het terras zitten. Met een colaatje/pilsje erbij best uit te houden. We keken daarna naar Spanje-Zweden hetgeen gelukkig voor Spanje goed afliep (2-1). Volk in de bar van het hostal voorspelde een finale NL-Spanje, maar dat kon volgens de loting helemaal niet. Na afloop maakten we nog even een wandeling (paseo) door het dorp om alle twee van de drie toeristische attracties te bewonderen: de Hermitage de Humilladero en de Iglesia Virgen de Robledo. Er leek ander weer op komst, want de lucht werd steeds grijzer… El Tiempo voorspelde slechts één dag vooruit: het leek hier droog te blijven.
Het eten was weer prima (varkenspootje, merluza) maar wel weer te veel als je daarna meteen wil gaan slapen. Het hostal werd blijkbaar gerund door twee heren: de jongeman die ons ontving en de keuken “deed” (Mari?) en een ouder man die o.a. oberde (Santiago?). Allebei waren ze erg aardig, de jongeman was iets attenter.
|
