Het ontbijt in het hotelcafetaria was prima, zelfs verse sinaasappelsap. het liep er op een gegeven moment aardig vol met - waarschijnlijk - allemaal hamhandelaren. Twee ervan hadden hun mooie jonge “secretaresses” meegenomen: of hun mujeres daarvan wisten?
De andere fietsers bleken al vertrokken. We hadden ze niet gezien; jammer, want een goed gesprek is altijd leuk. Om 10 uur was het onze beurt. Over de oude spoorlijn (Plasencia-Salamanca) heen reden we meteen de weidse natuur weer in. Het zag er weer heerlijk uit met de grote bergen op veilige afstand en vee en ooievaars in de weilanden. Het mooie weer was daar uiteraard ook debet aan. We reden ongeveer parallel aan de S. de Candelario en fietsten de eerste 15km zeer relaxed, licht dalend. Bij de afslag naar Los Santos onze twee Santossen even bij het bord op de foto gezet, misschien een leuk promoplaatje voor Santos? (Staat inmiddels op hun website bij : "Mijn Santos en ik")
Om bij elven kregen we het middeleeuwse stadje Monléon in het vizier, gekarakteriseerd door de opvallende, korte en gedrongen kasteeltoren. De inmiddels smalle weg voerde ons vlak langs de toegangspoort alwaar wij onze fietsen stalden. Het was hier zo rustig dat het ons wel verantwoord leek om ze even onbeheerd buiten de stadsmuren achter te laten om het plaatsje even te bezichtigen. Als echte toeristen maakten we een korte rondwandeling door de smalle straatjes, langs oude huisjes, vestingresten en kerk, alles uit de 13-14e eeuw. Zeer de moeite waard. Er wonen hier ook nog echt mensen, waarschijnlijk allemaal erg bejaard.
Kort hierna begon de eerste van de twee klimmetjes die we nog moesten verwerken alvorens omlaag te storten naar het dal van de Rio Alagon. De weg was nog steeds smal en met erg weinig verkeer; des temeer weelderige plantengroei en –bloei in de bermen. Steeds zagen we weer iets nieuws en voor ons onbekends, een genot om hier te mogen ploeteren! We kwamen hier zegge en schrijve één racefietser tegen. Je kon aan hem zien dat hij het voor zijn plezier deed, dit in tegenstelling tot het harde werken van ons vakantiefietsers…
Om ca. 12.30u reden we door het dorpje San Miguel de Valero. Meteen daarna begon de zeer spectaculaire afdaling naar Valero dat op de bodem van de kloof van de Rio Alagon lag. Van bovenaf zag de weg er zeer steil uit en dat was slechts deels gezichtsbedrog. Niet dat het tam was, want 350m dalen over ruim 6km was toch een gemiddelde daling van bijna 6%! In 15 min. waren we dan ook al beneden.
Direct na de brug begonnen we meteen weer te klimmen, nog niet het dal uit en ook nog niet steil, naar ca. 650m. Er kwamen twee ATB-ers omlaag sjezen. Vlak voor de top van dit hobbeltje lunchten we op een stenen muurtje van een olijfbomenterras. De vegetatie was hier uitbundig en gevarieerd: kersenbomen kleurden rood door de bijna rijpe vruchten, olijfbomen stonden in volle bloei, hier en daar een wijngaard. Alles in terrassenbouw: niet makkelijk voor de boer.
We daalden weer af tot ca. 520m en reden nog een tijdje op hetzelfde niveau door het nu wat bredere dal van de Alagon die we af en toe heerlijk hoorden en zagen klateren. Nadat onze smalle en stille weg uitgekomen was op de SA220 begonnen we weer langzaam te klimmen. We moesten nog een dikke 400m omhoog en daar hadden we nog 16km voor: kon nooit erg zwaar worden… Het eerste deel van de bredere SA220 was in onderhoud. Toch was het niet echt druk hier: slechts af en toe passeerde er een auto. Toch was het blijkbaar nodig ook hier weer wat bochten recht te trekken. Jammer dat ze de oude bochten niet gewoon verhard laten liggen t.b.v. voor ons soort fietsers. Nu werd ie alleen maar korter en steiler. Twee keer werden we hier ingehaald door dezelfde camper van waaruit uitbundig werd gezwaaid en geroepen.
De laatste paar kilometers tot Villanueva del Conde en Sequeros waren nog het pittigst. De inmiddels al aardig oplopende temperatuur maakte het klimmen zwaarder en de in groten getale aanwezige vliegen rondom je bezwete hoofd droegen daar ook hun steentje toe bij.
Via de kortste weg – later bleek de verkeerde – reden we Sequeros binnen. Wat een leuk dorpje was dit, met zijn smalle kasseienstraatjes, oude vakwerkhuizen en leuk aangeklede balkonnetjes, trapjes, portiekjes etc. Op het Plaza Altozano aangekomen poogden we telefonisch (!) beslag te leggen op de casa rural van ene Luciano (ìnfo Raul), maar helaas: was al bezet. Zag er wél erg leuk uit: een vakwerkhuisje in een soort hofje, maar goed: vol is vol.
Dan maar weer een hostal en níet zelf koken, als er tenminste ook eetgelegenheid was. Hostal Los Alamos (de populieren) lag ietsje voorbij het dorp aan de doorgaande weg en had plaats genoeg. We kregen een grote kamer met een 2- en een 1-persoonsbed. Vlak voor ons raam een enorme kersenboom, barstensvol. Je zou ze zo kunnen plukken. Helaas waren ze nog lang niet rijp! Ontbijten kon in het hostal en avondeten ook, vanaf 9 uur. Dan begon ook NL-Fra, gelukkig was er een grote TV in de comedor.
De fietsen konden we in een zijkamertje van de entrée stallen. De receptionist – bleek later één van de twee eigenaren te zijn – was erg aardig. Alle tassen namen we mee naar boven, want morgen en overmorgen zouden we hier blijven om met onbepakte fietsen wat rond te toeren. Kon gelijk de tent even drogen, want die zal als sinds het vertrek uit Segovia nat ingepakt. Ook de vuile was kon opgeschoond worden. Later deden we wat boodschappen bij Autoservicio Pitia en maakten een toeristich rondje door Sequeros. Was erg leuk. Veel foto’s gemaakt.
Het avondmaal was lekker (forel) en niet te kort. Niet prettig zo vlak voor het slapen gaan; wat wél prettig was: NL-Fra=4-1
‘s Avonds klaarde het weer helemaal op. |
