Weer zo’n ijskoude nacht achter de rug. Nu sliepen we iets beter omdat we er wat meer op waren gekleed. Toen we om half 9 de tent open ritsten bleek het bewolkt te zijn. De zon probeerde er wel een beetje doorheen te piepen maar dat lukte niet echt. De wolken hingen laag op en tegen de bergen waar wij overheen moesten: dat zou wel eens in de regen of mist fietsen kunnen worden! Met frisse tegenzin toch maar ingepakt, fietsen in elkaar gezet en in een rustig tempo opgetuigd. Nog een kopje koffie om wat op te warmen, de auto op de parkeerplaats gestald, nog een barretje lucht extra in de banden en dan op weg. Het was al 11 uur en nog wees de cyclomaster-343 slechts 10°C aan! Daar rijd je nou zo’n end voor! Spanje: Todos bajo el sol, maar vandaag even niet.
We fietsen eerst een stukje richting Segovia over de drukke Carretera de la Granja en sloegen daar scherp rechtsaf richting Palazuelos (SG-V6122). Vlak voor dit plaatsje even dalen en weer klimmen om de rio Eresma over te steken. Daarna verder licht op en neer naar Ildefonso/La Granja. In de verte vingen we een glimp op van het paleis.
Tot hier was het nog niet zo’n boeiend stuk, maar nu begon 17km lange de klim naar de Puerto de Navacerrada en dát was wel mooi! Een prachtige weg door schitterende natuur langs de rio Eresma. Wel wat meer auto’s maar niet zoveel als verwacht. Hoewel het zondag was, nodigde het weer niet bepaald uit tot buitenactiviteiten. Daar was hier overigens volop gelegenheid voor: vissen, picknicken, wandelen, ATB-en...
De klim schoot in het begin niet erg op, de eerste 9 km wonnen we slechts 50 hms. De laatse 8 km waren daarentegen goed voor de resterende 600hms, 7.5% gemiddeld dus. Halverwege zelfs een paar heuse haarspeldbochten. Toch een leuke klim en goed te doen. Om 15:15u waren we boven. Mist en bewolking vielen gelukkig erg mee: was aardig opgetrokken hoewel het niet écht wou opklaren. Tijdens de eerste pauze in de klim - op 1200m – was het zelfs even 16°C, op de top voelde het aan als <10°C.
Aan de andere kant van de puerto zag het er dreigend uit: donkergrijze luchten waaruit plaatselijk ook regen viel. We bleven boven maar wat langer dan gebruikelijk rondhangen tot het meeste een beetje was weggetrokken. Truien en regenjacks aan voor de afdaling en maar duimen. Het was niet zo koud als de afdaling van de Bonagua in 2004, maar toch niet echt aangenaam. Wel een mooi lopende weg met weinig bochten en goed asfalt. Vlak voor Los Molinos (1200m) was de weg nat, hier was kennelijk een buitje gevallen. Nu nog 15 km een vrij rechte weg die nog langzaam doordaalde tot in El Escorial. Het weer was nu wat beter, maar achter ons op de puerto zag het er nu niet best uit; we hadden weer mazzel gehad!
In El Escorial gingen we op zoek naar hostal Cristina. We hadden geen gps-coördinaten kunnen vinden dus moesten we ouderwets de plaatselijke bevolking raadplegen. Het bleek zich in San Lorenzo de El Escorial te bevinden. Toen we dat eenmaal wisten konden we hem m.b.v. de GPS ineens wél makkelijk vinden, maar pas na een nog 1 km lange stevige klim van zo’n 8% over kasseien. We boekten 2 nachten, want we wilden hier een dagje blijven. Hadden we het vannacht tenminste niet koud. Morgen scheen het 13°C te worden en het bleef buiig. Fijn.
Eten deden we bij de chinees (Chien). Ondanks dat we er pas na 9 uur binnen stapten waren we toch de enigen. Het bleek een overbeleefde race-chinees, maar wel erg lekker en zeer voordelig! Als ‘verrassing’ kregen we aardbeien toe. Om 10 uur waren we weer thuis. |
