Onze mening over het hostal was al niet erg positief en dat werd er na de nacht niet veel beter op. Er zaten allerlei geluiden in het gebouw, waaronder een soort dreunend gesuis en gerammel (waarschijnlijk ons eigen toilet…). Ook nog een grote zwarte tor in de badkamer! We waren bijtijds wakker, douchten snel en pakten in alvorens te ontbijten. Deze keer koffie met een croissantje, voor het eerst. We zouden zien hoever we daarop komen. Was overigens wel gratis (inclusief of vergeten?).
Vanaf het plaza namen we de kortste, maar wel erg steile, kinderkopjesweg omlaag naar de stadspoort tegenover de brug over de Adaja. We volgden vanaf daar de aanwijzingen van Raul. Onze track klopte hier eventje niet, want zijn weg stond niet op onze CityNavigator en ook niet op de Michelinkaart. Eenmaal op de AV804 richting Cardeñosa konden we het weer zelf. In dit dorp in ons beste Spaans de weg naar de bakker gevraagd; bleek bij de kerk te zitten. Ter aanvulling van ons ontbijt meteen maar een chocoladebroodje naar binnen gewerkt.
De eerste 6 km was het nog even aardig klimmen, maar vanaf nu begonnen we dan lichtelijk te dalen. Tussen de 10 en 12km weer even puffen, daarna de eerste echt lange afdaling – 12km – tot in het dal van de Rio Adaja. We hadden de Sierra de Avila inmiddels achter ons gelaten en reden nu door de eeuwige graanvelden van de Spaanse hoogvlakte. Ook niet onaardig, maar het laatste, steilere deel van de afdaling naar en de klim weer uit het dal van de Adaja waren heel anders. Eindelijk weer een echt bos, steeneiken en parasoldennen door elkaar. Mooi en broodnodig voor de variatie. Ook brood nodig om de inwendige mens te versterken, dus eetpauze op een mooi plekje in het gras vlak voor de brug over de rio. Nog even het traject doorgenomen. Bleef hetzelfde, een erg lange etappe vandaag, maar deze fietste wél vlotjes weg.
De klim het dal weer uit was niet moeilijk. Alleen het eerste stukje was wat steil, maar daarna ging het zeer geleidelijk omhoog tot bij Vega de Santa Maria. Daarna mochten we weer gaan dalen. We reden langs een kruisweg die van Vega de Santa Maria naar een kapel liep. Vanaf deze kapel liep een tweede kruisweg naar Velayos (zal wel andersom zijn). We staken de N403 over en zochten een weg door Velayos – hier een hele ooievaarsfamilie op de kerk – om aan de andere kant uit te komen op het enige onverharde traject van deze reis. Dit 6 km lange stuk liep licht af door de korenvelden naar Sanchidrián en onze TMs rolden er goed overheen. Onderwijl genoten we van een enorme bloemenpracht in de bermen; allerlei kleuren en héél veel, vooral klaprozen. Ook van die blauwe stengels die je bij ons in het duingebied veel tegenkomt (..), kamille, paarse peultjes, korenbloemen e.v.a.. Zo erg als hier hadden we het nog niet gezien.
Bij Sanchidrián staken we eerst de N-VI, gevolgd door de AP-6, stegen weer een kort stukje en daalden vervolgens snel af het volgende rivierdal in, dat van de Rio Voltoya. Hier op het bruggemuurtje was het tijd voor de tweede eetpauze. Normaal zijn wij geen liefhebbers van dat rivierdalletjes in- en weer uitfietsen, maar vandaag vonden we dat helemáál geen probleem. Ondanks dat de klim dít dal uit niet makkelijk was: niet zo heel erg lang, maar wel stevig omhoog en het was warm!
Vanaf Muñopedro mochten we weer dalen, 20km lang deze keer! Konden we weer goed herstellen. Via Marugán kwamen we in Abadas. Hier begon onze watervoorraad een beetje benauwd te worden, dus schoten we een café binnen om een paar heerlijk koude colaatjes te gebruiken én twee flessen met koud water te vullen. Daar moesten we het ruim mee redden, want het was nu nog circa 20km. Rustig verder dalend kwamen we al snel in Valverde, waar we alweer pauzeerden, nu om te eten. Op een bankje tegenover de kerk. Dan op naar Segovia, we hadden het in de verte al zien liggen.
We reden onder de CL605 door op weg naar de C605, want over deze weg liep de track. dat was weer een foutje a.g.v. verouderd kaartmateriaal (volgend jaar maar eens updaten). Deze weg bleek nog maar deels te bestaan, de rest was veranderd in een hogehesnelheidtreintraject (AVE). We konden niet verder, dus maar terug – 2 km extra! - naar alsnog de CL605. Raul zei het nog: rechtsaf de CL605 op! Er volgde een paar erg vervelende kms over een drukke autoweg, gelukkig met vrij brede schouders. We waren blij dat we er weer af mochten voor de laatste paar kms, die overigens ook niet bepaald rustig waren. We reden onder het Alcázar door dat hoog boven ons uit torende. Mooi gezicht met die blauwe lucht erbij! Nu begon het laatste stukje serieus klimwerk van deze trip. Eerst nog aangenaam in de schaduw over een parkachtige laan, tot aan het aquaduct. Daarna stug doorklimmend de stad door, eerst tijdelijk éénrichtings-verkeer negerend, naar de camping in Nuevo Segovia. Was erg pittig en we voelden goed dat we toch al bijna 90 km in de benen hadden.
We hadden om 5 uur binnen kunnen zijn, ware het niet dat we eerst nog even bij de Mercadona langs gingen voor avondmaal en aanverwant spul. Dan eindelijk de tent weer eens opzetten, na hem ongebruikt half Castilla te hebben doorgezeuld. Het was heel ander kampeerweer dan twaalf dagen geleden: nu was het erg lekker, ook ‘s avonds en vooral ‘s nachts.
Het was een mooi laatste dag, echt Spaans weer en lang niet zo zwaar als gisteren. Nu op naar Madrid! |
