Het wonder was dan toch geschied! Om 8 uur uit het hotelraam kijkend zagen we alleen maar blauwe lucht! Ongelooflijk maar waar. Een uurtje eerder was het nog grijs…
Op ons gemak ontbeten en ingepakt; we verwachtten vandaag een relatief makkelijke etappe. Zelf bedacht weliswaar – dus dan weet je het nooit –, maar op de Michelinkaart kijkend, zag het er niet moeilijk uit, wél veel groen. Bovendien niet al te lang.
Toen we om 10.30u Guijuelo uitreden – snel afdalend naar het stuwmeer – zagen we op veilige afstand toch wel wat bewolking hangen: boven de sierras en in het noorden. Gewoon genegeerd. Bij het meer nog geprobeerd een wat onduidelijk geluid uit de TM54 te verwijderen. Dat lukte, maar vraag niet hoe: dat was ook onduidelijk.
Na 5 km dalen werd het weer tijd voor wat klimwerk, richting Cespedosa. 1.5 Km vóór dit plaatsje sloegen we linksaf de weg naar La Tala in (SA110). Hier begon ons eigen traject. De eerste paar km was de weg nog tweebaans, maar daarna werd het een heerlijk rustige eenbaansweg en dat zou voorlopig ook zo blijven. Niet overal perfect asfalt, maar onze TM’s hadden er geen enkele moeite mee. We vonden het al meteen een mooi traject – goed gekozen - door een heel mooi landschap van glooiende heuvels begroeid met voornamelijk steeneiken. Af en toe wat vee daartussen - schapen, koeien, iberische varkens -, een schuurtje hier een poeltje daar. En weer veel bloeiende planten. Uitzichten op het Embalse de Santa Teresa en de Sierras de Gredos, Candelario en Francia en ook Guijuelo zagen we nog lang liggen. Alles zag er vandaag mooi uit door het heldere weer en de uitbundig schijnende zon. Herhaaldelijk stapten we dan ook van de fiets om foto’s te maken. Zonder regendreiging fietste het daarbij ook een stuk meer ontspannen.
De weg slingerde heen en weer en op en neer, vooral pittig omghoog bij het binnenrijden van dorpen en gehuchten. Het eerste dorp was La Tala. Hier stopten we we om wat te eten op een bankje bij het eenvoudige, maar ontzettend witte kerkje dat mooi afstak tegen de knalblauwe lucht. Daarna volgden de gehuchten Navahombela – heel oude huizen en restanten daarvan – en Iñigo Blasco. Vooral de laatste had een erg steile entree, maar het kleine kerkje met typische klokkentoren vergoedde veel, vooral vanwege een jong ooievaarsgezin daar bovenop. Al gauw daarna reden we – ook weer pittig omhoog – Armenteros binnen. Ook hier weer bij de kerk iets welverdiend genuttigd.
Dit was zo ongeveer het hoogste punt van vandaag. We waren een ruime lus om het stuwmeer heen aan het maken en daarbij eerst een flink stuk oostwaarts gereden. Bij Armenteros lag ons keerpunt en nu reden we weer noordwestwaarts naar de Rio Tormes toe. De weg werd wat rechter, maar alleen in het horizontale vlak. Het landschap bleef tot aan Galinduste onveranderlijk mooi. Hier waren – een paar km lang – ineens de steeneiken weg. Langzaam verder dalend reden we onder het witte dorpje Santa Inez door, daarna daalden we wat forser tot aan de Rio Tormes bij Galisancho. Even verder – in Ejeme – hielden we de laatse pauze in een parkje bij – alweer – een kerk met daarop –alweer – een ooievaarsnest. Die beesten doen ook niet veel hoor: beetje in het rond kijken, veren oppoetsen en wat klepperen. Wel lang staan, op één poot.
De laatste kilometers naar Alba de Tormes waren niet de mooiste: beetje plat, beetje Maasdalachtig, akkers met mais en suikerbiet, kunstmatige populierenbosjes. Je kent dat wel. Plots toch weer wel een heuvel aan de rechterkant, mét parasoldennen om te laten zien dat we toch echt niet in NL fietsen. Bij het binnenrijden van Alba lag meteen rechts langs de weg hotel Alameda. Inchecken dan maar, want iets anders was hier toch niet. Jawel, een camping, maar we haalden echt alle smoezen uit de kast om maar niet te hoeven kamperen: het is nog te fris, er zijn vast veel muggen bij zo’n rivier, je kan geen TV kijke en NL speelt vanavond... dat soort onzin. Fietsen op de binnenplaats bij het zwembad, wel onder een afdak. Kamer 111 was lekker ruim, maar met een beetje opud sanitair. Personeel was hier een beetje nors.
Na een opfrisbeurt maakten we een rondje Alba dat vooral ter hoogte van de brug over de rivier erg fotogeniek was: lag op een heuvel mooi te spiegelen in het water. Bleek hier toch ook nog een hostal (America) te zijn, maar dat zag er wat oud uit. Verder was Alba niet zo bijzonder. Een lelijke dikke basiliek van Santa Teresa (alweer, populair hier) met heel veel ooievaars erop en een opvallend aanwezige toren (Torréon) uit de 16e eeuw. De Dia% en Arbol bezocht om wat voer te verzamelen voor vanavond op de kamer bij de TV. Bleek dat ze niet NL-Roe uitzonden maar It-Fra. Balen dus. Gelukkig wonnen “we” wel met 2-0 en waren zelfs groepswinnaar.
’s Avonds losten de wolken die in de loop van de dag toch waren ontstaan steeds meer op en dat moest ook, want morgen zou het mooi weer worden. De laatste twee fietsdagen beloven in ieder geval wat weer betreft de mooiste te worden.
Hotel Alameda was de eerste gelegenheid met een rookverbod. Een rookvrije horeca lijkt in Spanje nog ver weg! |
