’s Nachts nog sterren gezien, maar om 8 uur was het zwaar bewolkt. Nog wel droog, maar een half uur later viel het eerste buitje. Dus toch! Niet fietsen was vandaag geen optie, dus op naar het ontbijt, inpakken, optuigen en wegwezen. De rekening viel mee: het ontbijt van vandaag was gratis en voor de kamer rekende de jongste eigenaar slechts €40 ipv €50. Hij dankte ons hartelijk voor alles (...); volgens ons waren ze erg blij met eindelijk gasten en nog wel 3 dagen! Verder hadden ze niet veel meer te doen dan af en toe enkele barbezoekers - waaronder vaste klanten “Carniceria Pitia” en tegelzetter “Solnados” - te verzorgen.
Toen we wegreden voelden we de eerste spetters al. Eerst nog een stop bij de bushalte van Sequeros: we moesten nog even brood e.d. halen bij "Autoservicio Pitia". Om 10 uur vertrokken we dan echt. In een fijne miezer reden we omlaag, dezelfde weg als gister (maar dan andersom) naar Miranda del Castañar. De rondreis volgens Raul zou nu naar Salamanca gaan, maar omdat wij daar vier jaar geleden al eens waren, hadden we zelf een alternatief gezocht. Dat bestond uit eerst terug naar Guijuelo, via een andere route dan heen. Hier wilden we oorspronkelijk een dagje kamperen en zonnebaden aan het meer, maar dat zat er nu niet echt in. Viel letterlijk in het water. Dan via een route om het Embalse de Santa Teresa en langs de Rio Tormes naar Alba de Tormes. Bijkomend voordeel was dat de etappe naar Ávila 20 km korter werd. Door het slechte weer kortten we ook de etappe van vandaag wat in door niet – zoals gepland – via Casas del Conde te rijden. We hadden gisteren al geconstateerd dat dat geen fijne afdaling was.
Bij Miranda aangekomen was het inmiddels droog geworden en wij lekker nat. Opvallend dat er vandaag zoveel wandelaars langs de weg liepen. Was het met amper 15°C toch niet echt lekker weer voor. Op de kruising sloegen we linksaf de SA225 op richting Béjar, daalden rustig verder naar de aansluiting op de SA220. Tot aan de brug over de Rio Alagon (520m) was dit hetzelfde als de heenweg. Na de brug begonnen we aan de klim het dal weer uit, hopelijk minder steil dan de afdaling van San Miguel naar Valero. Dat leek er inderdaad op: deze klim was niet moeilijk; we stegen over 6.5 à 7km naar Cristóbal op 890m. Was een mooie weg met weinig verkeer. De regenjacks konden uit, het was dan ook al 17°C. Tijdens de klim viel een tweetal buitjes. De laatste noodzaakte ons tot het zoeken van een schuilplaats. Die zijn hier niet ruim voorhanden, maar we hadden mazzel en vonden al snel een verlaten gebouw met afdak. De kerk van Cristóbal zagen we nog ver weg en hoog liggen in de regen. Eenmaal weer droog klommen we nog 4-5 km en namen de afslag naar Cristóbal en Guijuelo. Béjar was nog maar 20km hier vandaan. In Cristóbal vonden we een bankje om even wat te nuttigen. Het was tenslotte al 12.45u! We zagen – hoopvol – wat blauw in de lucht, maar dat zette helaas niet door.
Naar Guijuelo was nog maar 22 km en de weg er naartoe liep vrij direct, ging licht op en wat minder neer tot een maximale hoogte van 1080m. Herhaaldelijk moesten we even wat bomen opzoeken om te schuilen. Dat viel nog niet mee want het was een vrij open landschap, met struikgewas, weiden en slechts her en der een boom; wel veel venkel. De weg liep over een soort hoogvlakte, hoewel dat relatief is: niets is hier echt vlak. Halverwege passeerden we het dorpje Valdelacasa – bekend van 2004 – en kruisten daar de Ruta de la Plata én een overstekende schaapskudde. Daarna stegen we langzaam verder terwijl we achter ons een ontzettend zwarte lucht zagen komen aandrijven. Als we die maar voor zouden kunnen blijven! Gelukkig mochten we de laatste 6km naar Guijuelo weer dalen en lag ons tempo hoog, echter toch niet hoog genoeg. De laatste km ging het weer bergop en hiermee bezig werden we in de flank aangevallen door de eerste regen. De regenjacks moesten aan en in zo hoog mogelijk tempo reden we het stadje in. Daar stonden de eerste stoplichten zó lang op rood dat het voor ons verder een verloren wedstrijd was. In de regen kwamen we aan bij hotel Torres, dat we nu gelukkig vlot konden vinden Hier verder de bekende procedure.
Het regende ’s middags nog langdurig en gestaag en het zag er niet naar uit dat het morgen zonnig zou zijn, als je tenminste El Tiempo mocht geloven. Zij hielden echter de voorspelling nog staande en woensdag en donderdag zou zelfs heel Spanje zonnig moeten zijn. Eindelijk een Azoren hoog in de maak!
We hadden de Sierra de Francia achter ons gelaten en we hadden – wat weer betreft - blijkbaar het beste deel van de dag nog gehad. Gelukkig was er geen onweer bij vandaag en dat reed wel wat relaxter. Eten deden we vandaag maar weer eens op de kamer, op een normale tijd... om 9 uur begon het op te klaren! |
