Het grootste gedeelte van de nacht heeft het -niet erg
hard - geregend. Pas om bij zevenen stopte het en al gauw kwam er ook
een dun zonnetje bij, maar rond acht uur lag de Mt.Vx. toch bedekt met
een dikke wolkendeken. Van de kale kop was niks te zien. Toch maar vroeg
op weg gegaan en het weer was ons verder toch wel goed gezind. Richting
Bédoin zagen we vanuit het westen dreigende luchten op komen zetten,
maar die speelden ons verder geen parten. Het bleef droog. Erg warm was
het ook niet. Gaandeweg leek het met de bewolking op de Mt.Vx. beter te
worden...
Tot aan Bédoin reden we gezamenlijk op, maar daar - bij het fonteintje
- scheidden onze wegen. Jeroen en Kitty deden het op de vertrouwde "gezellige"
manier en zouden na St. Ésteve elke 2 km wachten... Vader ging proberen
in één keer naar boven te fietsen en een tijd neer te zetten
van - hopelijk - binnen de drie uur. Zou moeten kunnen.
En het lukte! Non-stop in 2u.41min naar de top! Niet slecht voor zo'n oude vent... Gewoon blik op
oneindig - en ook veel op de teller - en zo soepel mogelijk een ongeveer
hetzelfde tempo draaiend omhoog. De eerste 4 km in het bos ging het nog
met 7.5-8 km/u, eenmaal het bos uitkomend (na 9 km 9-10%) met nog maar
6 km/u. Ter hoogte van Chalet Reynard - op het enigszins vlakke stukje
- even een zakje pulp geprobeerd naar binnen te knijpen. Jug! Wat een
kleverige droge troep is dat zeg, maar je moet toch wat energie aanvullen.
Verder alleen maar regelmatig wat slokken water, twee bidons waren genoeg.
Door het bos was een mooie weg, qua natuur dan. Geen last van de beruchte
vliegen gehad. Op dit stuk drie man op een ATB opgeveegd, maar zelf door
diverse pezige mannekes op racefietsen ingehaald. Vanaf het Chalet begon
je de beruchte wind goed te voelen. Vandaag niet echt bijzonder hard,
maar toch lastig en fris. Gelukkig door de haarspeldbochten afwisselend
mee en tegen. Geleidelijk werd de begroeiing minder tot je uiteindelijk
door het beroemde maanlandschap fietste. Zoveel over gehoord en gelezen
en nu fietsten we daar dan zelf! Doordat de wolken nog steeds erg laag
hingen was de "vuurtoren" op de top slechts de laatste kilometers
en dan nog maar af en toe te zien.
Om 12u.20 boven, even snel een rozijnenbroodje gegeten en een pakje vruchtensap
gedronken. Omdat je veelal in de wolken zat was het er niet echt aangenaam.
Gauw een paar jasjes aangetrokken en toen maar weer langzaamaan afzakken.
Tot iets voorbij het Simpson-monument (mocht iemand nog een bidonnetje
nodig hebben, ze staan hier voor het uitzoeken). Na ruim drie kwartier
kwamen Kitty en Jeroen in beeld. Samen fietsten we weer terug naar de
top, alwaar een alleraardigste Nederlandse tante spontaan aanbood wat foto's
van ons te maken.
De afdaling was lekker, max. 65 km/u, maar ook erg koud, vooral door de
aanwakkerende wind. Pas in het bos werd het iets aangenamer, maar toch
nog niet zo lekker dat we er wilden picknicken, dus reden we maar meteen
terug naar de camping om bij de tent te lunchen. Daarna op ons gemak douchen
en alvast zoveel mogelijk spullen inpakken. De fiets teruggebracht naar
de verhuur en 's avonds nog maar een keertje uit eten bij de buren. Was
weer prima. Nu maar hopen dat het tot morgen droog zou blijven.
Morgen via Carpentras naar Orange en dan via de Route
du Soleil zo snel mogelijk naar huis... daar zou het weer inmiddels aan
de beterende hand zijn...
De missie was volbracht en de vakantie was voorbij.
|
