Multi-Panel has got some press
over the years
Disquiet, The Door review
(link)
Netlabels in general tend to release electronic music. The netlabel
named Test Tube releases its share of electronica for free download,
but it also ventures into pop and various experimental realms more
often than do many of its online peers. Still, the label’s
roots
are in atmospheric electronic music, and those roots often make
themselves shown, even where they’re not expected. Take the
recent instrumental-pop set The Door by Multi-Panel (aka Dutch musician
Ludo Maas). While most of the songs are nostalgic, lilting melodic
lines above gentle percussion, the title track is a beatific,
clouds-opening expanse of glimmer; the closest thing in it to a
percussion element is a set of chatty little vocal samples that cycle
through, all chopped and blended. It’s delightful.
Disquiet, The Door heavy rotation
mention (link)
The Disquiet Downstream entry
of the past few weeks to which I keep returning most often is the title
track off The Door by Multi-Panel (aka Dutch musician Ludo Maas),
on the Test Tube netlabel. The song is a mere shimmer of a recording,
but it’s lent some texture thanks to a heavily processed
vocal sample.
Heimspiel06, The Door
review (link)
Das jahr fängt schön an! ein wahres wunderwerk der
leisen
popmusik kommt von multi-panel. auf test tube eins meiner
lieblingslabels, kommt die ep the door als kleines pop-perlchen 2008
durch die tür. wunderbarer sound zwischen housemeister, mum
und
wechsel garland. so was von relaxt und entspannt. test tube hat
mittlerweile 108 veröffentlichungen vorzuweisen und die
können sich sehen lassen. grandioses label mit
schönem
cover/internet-design und noch schönerer musik.
Netlabels Revue, The Door review (link)
Ce
que l’on aime d’emblée chez Multi-Panel
c’est
ce côté léger, tranquille, presque
facile qui
ressort de la musique de cet allemand qui se fait aussi appeler Ludo
Maas dans la vie de tous les jours. En un peu plus de 15 minutes il
nous offre 7 miniatures folktronica, sortes de gourmandises sonores que
l’on déguste sans faim et sans retenue. Au menu :
broken
beats légers, guitares mutines, nappes de
synthés,
fragments de voix... pour un ep qui ne propose, certes, rien de bien
neuf mais qui a le mérite de nous réjouir le
conduit
auditif avec des plans simples e que l’on toujours plaisir
à retrouver. (3/5)
Muzieklog Rommelhok, The
Door review (link)
Een soort easy listening electronica, met hier en daar invloeden die je
New Age zou kunnen noemen, maar dan zonder alle cheesy en foute
eigenschappen daarvan. Maar ook Boards of Canada kan regelmatig als
referentie dienen. Heel erg lekker, maar per definitie veel te kort. De
7 tracks op deze release zijn maar 17 minuten lang, terwijl het van mij
zo twee keer zo lang had mogen duren. Vooral Leyland (interlude) is
veel te kort (ja, ik weet het, het is een interlude). Dan maar op
repeat. Heerlijk. (4/5)
Recent Music Heroes, Retain Mist review (link)
This is Ludo Maas's fourth release and his second for the No-Source
label. However, similarly to his previous workouts the Dutch is not
dispensed with limber and mesmerizing electronic-infused folk and indie
tunes which sometime sprout, having the growth and subsequently
evolving into an orchestrated form of the beauty which being segmented
with full- and half-tones and variegated with mirthy and murky shades.
And assisted by Pien Feith, of course. (9.2/10)
NetMusic Life, Retain Mist review (link)
No Source, netlabel proveniente dal Massachusetts fondata nel 2009 dal
musicista Tim Dwyer ci propone questo morbido e avvolgente "Retain
Mist", composto e suonato da Multi-Panel (Ludo Maas), musicista
proveniente da Breda (Paesi bassi). Terza collaborazione con
l'etichetta americana dopo la compilation del 2009 "Hey You, Choose
Your Own Adventure" e l'album del 2010 "Train Times For Sway".
Multi-Panel continua il suo percorso verso una folktronica leggera e
piacevole, chitarre accarezzate che appoggiano su pattern ritmici
semplici, con lievi spruzzate di elettronica e voci sussurrate.
Recent Music Heroes, Train Times For Sway review (link)
The Utecht-born Ludo Maas gives folk music a healthy transfusion,
bringing the genre a new dimension and vitality with an album that was
recorded in 2004, but remained invisible in the music industry. It's
true indeed that the young Dutchman's music is aptly characterized by
the concept of 'multi-panel', with its implications of confluences and
allusions galore. The 13-track album is full of melodical
progressions, drone lines, shoegaze's microscopic focuses, strumming
acoustic guitars, minimalist electronic and IDM rhytms, and
cowbell-indie or lo-fi style selvedges. Occasionally parts will
swell into mini- or quasi-symphonies; other times the music fades into
an extended circumspectness (though it fades beautifully). The misty,
placid bits that fit somwhere between modern-classical and ambient are
particularly noteworthy. Maas's flickery and shadowy vocals are worthy
in themselves, and they provide some great moments when accompanied by
Amsterdam's Pien Feith, whose own vocal style seems decended from the
modern North American experimental-folk tradition. This offering stands
in exemplary contrast to the anonymity of the average indietronic album. (9.3/10)
Gonzo Circus Online,
Alone In The Field review (link)
Ludo Maas, 19 jaar uit Breda laat zich in het elektronische circuit
Multi-Panel noemen. Al is het vermelden van een genre wat voorbarig.
Even goed had er indietronics of new folk in plaats van elektronica
kunnen staan. Maas heeft van een aantal instrumenten de baas onder de
knie maar is op geen enkele diep ingegaan. Uit zijn probeersels en
meer, op de gitaar, bas en toetsen bouwt hij met een collage techniek
en het opzetten van loops songs waar melodie en gevoel primeren. Het
zijn gelaagde vrij drukke nummers volgepropt met de zelf ingespeelde
stukken, samples, vervormde stemmen en electronica. Maar de wat
ingetogen akoestische gitaar beheerst toch de meeste nummers vanwaar
het toch vaak het stigma new folk of indietronics zal krijgen.
Eigenlijk is Ludo Maas vooral een kind van zijn tijd, via de ouders de
ambacht meegekregen van 'echt' gespeelde muziek en zelf de
mogelijkheden van pc en diverse tools ontdekt. [...part about Clemm]
Twee jonge Nederlanders om in de gaten te houden. Als je het Belgische
Rarefish collectief al wat volgt, deze cd's sluiten hier goed bij aan.
Igloo Magazine, Alone In
The Field review (link)
Multi-Panel is Ludo Maas. Alone in the Field is a patchwork of
colliding test cuts, strips of sound, sampled play back with a
screened-in bevy of contorted vocals that are equally nervous and
patterned accordingly on “Traveling Places.” With
vocal
treatments from Francien Verdenius on “The Old
Times” we
are drawn into a world that is part minstrel show with dalliances in
classic duets of yore (Capt & Tennille, Donny and Marie)
without
the glam, and half the fat. Cowbells tinker away alongside fairlight
sounding harmonies as we peer at the “Mountains in the
Distance.”
Maas has captured a flavor of the open road here, it’s a
travel
record, something that just ponders the distances ahead, the rationale
that got him here and will take him further. This is not plain old
electronica, this is pretty intuitive stuff especially heard on the apt
titled “Escapism” which uses a drone-like organ
sound
that’s somewhat dark but changes chords at intervals like a
signal back to Mother Earth. His fantasy landscape is dappled with
bright colors and various chasms. Ochre’s remix of
“A Day
for War” is more upbeat than the included original in its
airy,
open synth feel. Not quite a dance track, but keeps the mood high
spirited given its submissive content about our times. Evil Mousepad
strip apart “Traveling Places” and concoct more of
a
garagey tangle of stringed chords that bounce in slow-mo; it presses
the early 80s punk button for me in its simplistic delivery, harsh and
good, but not quite a kick in the eye – which is to their
credit
as we have mostly been there and done that! “Night Stranded
Drummers” is given the final spot to be demented by Bambi
Dexter’s rock remix which creates a post-Pixies sort of
style.
The grinding guitars give the conclusion here an anthemic feel that
drifts away with chaotic whirly-gig chords wrapped run tightly and spun
back in and out of control. It’s like a latent Violent Femmes
demo tape for amnesiacs.
Grooves, Alone In The
Field review (click here
for a scan)
A solitary hand reaches out from beyond the horizon on the cover of
Multi-Panel's debut release, with a collage of a green field
in
the foreground. It's an image that neatly sums up the music within,
which consist largely of glowing acoustic guitar surrounded by swathes
of layered digital effects. Multi-Panel is 19-year-old
Dutchman
Ludo Maas, and his methods continue the laptop-folk approach pioneered
by the likes of Four Tet. The disc begins strongly with "A Day For
War," in which Maas ominously intones the words 'today's a day for war'
against a sombre backdrop of scuffed electronica. Maas' guitar soon
makes it presence felt on "The Old Times", skipping lightly around
around an aerated mid-tempo groove and relaxing the mood
considerably. Most of the album follows this basic template,
with pleasant folkish guitar and wandering electronic
treatments.
Maas adds frankly undistinguished vovcals to
several
tracks. There are fine moments such as the skittering techno
surface of "Put-And-Take" and the waving melody line of "Fondness", but
ultimately the disc fails to cohere. Too often the guitar and
electronics seem like weak reflections of each other, with
neither having the presence to bolster the insubstantiality of the
other. The addition of four remixes at the end does Multi-Panel no
favours, since they tend to be more inventive than the orginals on
which they are based. This is particularly true of Evil
Mousepad's loose-limbed take on "Traveling Places" and the crunchy
REM-ish swagger of Bambi Dexter's version of "Night Stranded Drummers".
These remixers display an intuitive grasp of drama that's sometimes
lacking from the rest of the disc.
Kindamuzik, Alone In The
Field review (link)
19-jarige laptopfolkie uit Breda imponeert
Vier uit vijf sterren in de Amerikaanse All Music Guide, maar vrijwel
niemand in Nederland kent Multi-Panel, ofwel de negentienjarige
laptopfolkie Ludo Maas. En dat is jammer. Wdaant met Alone in the
Field, dat is uitgebracht op het progressieve Amerikaanse label
Unschooled Records, bewijst Maas dat er ook andere en interessantere
elektronica dan DJ Tiësto uit Breda komt.Het geknisper komt de
luisteraar meteen tegemoet in het eerste en tegelijk mooiste nummer van
de plaat, ‘A day for war’, dat uitwaaiert in een
warme en
rijke mix van melodieën. Op de achtergrond de vervormde en
soms
moeilijk verstaanbare stem van Ludo Maas, die vaak
één
enkele zin het gehele nummer herhaalt. De akoestische gitaar speelt
regelmatig een hoofdrol in de zich vaak langzaam ontplooiende nummers.
Soms klinkt de gitaar een beetje vals, zoals in het titelnummer
‘Alone in the field’, maar gek genoeg stoort dat
niet, het
draagt zelfs bij aan de bedwelmende sfeer die de muziek van Maas
oproept. Maas haalt zijn inspiratie grotendeels uit gitaarmuziek. De
laatste van Stephen Malkmus prijkt bovenaan zijn jaarlijstje van 2003,
dat te vinden is op de website van Multi-Panel. Maas waagde zich samen
met gitarist Erik de Koning in januari van dit jaar zelfs aan een set
covers van Thin Lizzy in de Bredase Mezz. Alone in the Field, dat naast
tien tracks nog vier remixes telt, is daarom een cross-overplaat voor
mensen die zich meer thuis voelen in gitaarland, maar zo nu en dan een
uitstapje doen naar experimentele elektronica. Dus als u Four Tet en
Dntel in de platenkast heeft staan, dan kunt u gerust het gokje
Multi-Panel wagen.
Babysue, Alone In The
Field review (link)
Soothing, unpredictable, artsy collage pop. The tunes on Alone in the
Field are abstractions to say the least...most of the tunes don't
depend on ordinary ingredients like melody, lyrics, and typical
arrangements. Instead, these compositions are free-flowing pieces that
breeze by like the clouds overhead. Ludo Maas (the man who is
Multi-Panel) creates music that is decidedly peculiar and
unconventional. His intent is not to make music that sells but
rather...to make music that effects others in ways that most music
doesn't or cannot. Unlike most musicians who dabble in experimental
territory...Maas makes music that is calming and very easy on the
consciousness. Some of the tunes (particularly "Night Standard
Drummers") are even surprisingly normal. In a world in which so many
artists sound like carbon copies of one another...folks like Ludo Maas
are getting harder and harder to find. Strange compositions include "A
Day For War," "The Old Times," "Alone in the Field," and "Escapism."
Intriguing. (Rating: 5/5)
Maelstrom, Alone In The
Field review (link)
Beginning with crunching, buzzing and various other stock-in-trade
sound effects of the laptop brigade, Multi-Panel’s debut on
the
small electronica label Unschooled sounds pretty unremarkable. Yet
after a few seconds the initial morass is superceded in the mix by a
gloomy synth bass line that is soon joined by an ominous melody line
and crackly "na-na-na-na-na-na" vocals. In those few seconds, Ludo Maas
(for he be Multi-Panel, give or take a few helping hands) manages to
lift himself out of the glitch swamp and set the controls for the kind
of quality folktronica that one normally associates with big hitters
like Four Tet and Manitoba. Brimming with quirky ideas and hummable
melodies, Maas’ debut is a strong set of songs that combine
fragile acoustic guitar figures and soft vocals with a multitude of
sympathetic electronic treatments. It’s not often that
something
so contemporary brings Nick Drake to mind, but there’s
something
equally gauche and touching about much of Maas’ work here
that
lends real credence to the comparison. While the quality does dip a
little in the middle of the album, and most of the additional remixes
at the end are throw-away, it’s a great debut that marks Mass
as
a new talent to watch. (7/10)
Allmusic.com, Alone In
The Field review (link)
Strange are these days when young artists talk about cutting their
teeth by working in garage bands and posting tracks on websites for
feedback. Not exactly a year spent playing three shows a night in
Hamburg à la the Beatles. Still, if listeners let the music
be
the judge, Dutch teenager Ludo Maas certainly shows a maturity well
beyond the fact that he was born five years after Lennon was killed.
Although perhaps only a youngster can truly capture the mournful tone
of today's war-ravaged planet, opening "A Day for War" with a dirgelike
machine rumble and cello hum, before his voice breathes the title in a
mantra that offers an optimism in its youthful tone but makes clear
that even the video game-infected children aren't fooled by the media
gloss. But outside of this opening hymn, the album is far from
depressed, instead drifting gently around digital folk atmospheres with
enough melody in both voice and instrumentation to rival Air, although
it should be noted that Maas' programming far outdoes his French
seniors, yet his sweeping production does not match up (home computer
vs. paid studio, perhaps). But be warned, the closing remixes will
bring the gentle fancifulness back down into darkness, though without
the spiritual/political tones, and the final rock remix of "Night
Stranded Drummer" by Bambi Dexter throws the whole electro-folk mood
out the window with successful yet utterly mood-altering mid-'90s
reminiscing. (4/5)
Blue
Log.com, Alone In The Field self-released version review (site no longer online)
Lo-fi
electronica uit Breda. De plaat begint met het minste nummer van de cd
en vervolgens is het dik in orde. Spannend, heel spannend. Dit is
allemaal nog op cd-r, maar er komt vast en zeker binnen een paar jaar
een echte plaat. In de gaten houden.
FRET april 2003, Alone In The
Field demo review (click here
for a scan)
Traag spoelen de repetitieve electronica golven aan in de
sterk
aan Boards Of Canada herinnerende openingstrack van Multi-Panel's
nieuwste project Alone In The Field. Uit de rustige zee van traag
sequencer geruis en lome vergruisde beats komen tergend langzaam
weemoedige vocalen boven drijven. Ludo Maas levert in zijn 18e (!)
levensjaar alweer zijn vierde langspeler. Het recensie-exemplaar
bevatte maar dire songs, maar de breed uitgesponnen geluidstapijten
waarin de vocalen, voorzichte flirts met akoestische instrumenten en
electronica wonderwel samen gaan, doen verlangen naar meer.
Pobsessie#44
oktober/november 2004, article about the American release of Alone In
The Field (click here
for a scan)
Woensdagochted
op
het POB-hoofdkwartier, een dag waarop niets te verwachten
viel.
Er werd wat appelig naar het beeldscherm gekeken, er was koffie, er
gingen wat flauwe grappen over en weer, niets aan het handje. Totdat er
plotseling een harde 'PLOF' uit onze brievenbus weergalmde.
Nieuwsgierig als wij waren snelden wij ons gedrieën naar de
deurmat. Daar troffen we een bruine enveloppe, zo gigantisch dat het de
'E', de 'L', en de 'K' van onze 'WELKOM'-deurmat besloeg. Met grote
ogen keken we naar het ding. Massieve, kleurrijke postzegels en een
'Priority'-stickertje op het bruine papier, gefrankeerd in
Nort-Carolina, USA. We keken elkaar aan. Kennen we daar iemand?
Onze volle verwachtingen bleken een dode mus. Na 45 minuten van
peuteren om het pakje open te krijgen zonder beschadiging (de
trofeekast! de trofeekast!), vonde we als inhoud het nieuwe album van
Multi-Panel. Mooie plaat, daar niet van, maar Multi-Panel is het
project van Ludo Maas. En Ludo Maas woont hier als het ware drie
straten verderop.... De afzender betrof een Amerikaans platenlabel dat
onlangs Ludo's eerste plaat heeft uitgebracht. Drie teleurgestelde
jongen namen nog maar een bakje koffie en één
daarvan
ging meteen aan het werk. Om die maar eens een even aan de tand te
voelen...
Gek eigenlijk, maar toen ik Ludo opbelde verwachtte ik een volmondige
'Howdy!' ofzo. Ik was even vergeten dat Ludo een echte Bredanaar is,
dus ook zo klinkt en wellicht nooit dichter bij Amerika is geweest dann
de Texasbar aan de Asterd. Maar dat terzijde. Ludo is tevreden. Hij
heeft een contract voor vier platen (!) getekend bij het Amerikaanse
'Unschooled'-label, en heeft in juni zijn eerste zien verschijnen:
Alone In The Field. Hoe komt hij dit label? Ludo legt uit: "Ongeveer
een jaar geleden kreeg ik een mail van het label. Ik dacht nog dat ze
me gewoon wat spam probeerden te verkopen, maar ze bleken interesse te
hebben in mijn muziek. Ik heb regelmatig mailcontact met mensen die ik
via Amerikaanse muziekfora ken ('Electronicbbaord.com'bijvoorbeeld) en
een aantal mensen had mijn muziek getipt bij Unschooled. Ze vonden mijn
muziek tof en voor ik het wist had ik een contract voor 4 platen met
min handtekening eronder." Wat heb je aan promotie gedaan? "De plaat is
in principe al een hele tijd uit, maar dat was in eigen beheer. Ik heb
hier en daar wel wat demo's opgestuurd, maar dan kreeg ik van die
standaard afwijsbrieven als resposn. De opnames zijn gemaakt tussen
februari en augustus 2002, dus dat is alweer even geleden. Het mooie is
dat er rond mijn release best veel bands zijn doorgebroeken waar mijn
muziek flink mee valt te identificeren. Dan heb ik het over bands als
Manitoba (luister maar naar de telefoniereclame van het bedrijf
met-de-grote-T), en Four Tet."
4 releases! Er staat ons dus nogal wat te wachten in de toekoms? "Zeker
weten. Ik ben bezig met het opnemen en mixen van de tweede release. Als
ik optimistisch ben zal deze uitkomen in de lente van 2005. De
werktitel is momenteel 'Train Oil'. Het zou best eens een politieke
plaat kunnen worden. Er staat een nummer op over de Spaanse politicus
Aznar en over de situatie in Irak. Er doet ook een zangeres op mee;
singer/songwriter Pien [Feith] (die weer muziek maakt met Blimey!). Er
wordt vooralsnog niet opgetreden. Dit was eerder wel de bedoeling, maar
de gevraagde gitarist stopte er vroegtijdig mee.
Ben je gecharmeerd van electronische muziek met emotie, mooie muzikale
landschappen en gekke bliepjes, dan moet je die plaat van Multi-Panel
natuurlijk gewoon in huis hebben. Er is een klein probleempje. De plaat
is niet in ons land verschenen. Hij is echter simpel te bestellen via
internet en kost rond de 15 euro. Dat kan op de website van Multi-Panel
zelf, of op de website van fanataicpromotions(.com). Heb je nog wel
even een creditcard nodig, maar die heeft je vader vast wel.... Dus,
beste Bredase muzikant, mocht je azen op een artikel in dit blad, laat
dan gewoon een ver famielid een CD-tje opsturen. Kat in 't bakkie!
Pobsessie#36
juli/augustus 2003, Alone In The Field review (click here
for a scan)
Bredase geluidenkunstenaar Ludo Maas levert opnieuw een fraai werk af.
Schreef ik in een vorige recensie nog over het "muzikale behang
karakter" van Multi-Panel, ditmaal eist de muzuiek meer de aandacht op
van de luisteraar. 'Alone In The Field' klinkt namelijk wat minder kil
dan zijn voorganger. Onder anderen door de toevoeging van vocalen en
wat St.Germain-achtige elementen. Experimentele electronica met gevoel!
Vermoedelijk heb ik een sampler in mijn handen gekregen, want volgens
de website zou 'Alone In The Field' tien tracks moeten bevatten.
Helaas, ik moet het doen met slechts drie tracks. Jammer, want ik ben
erg benieuwd naar het complete album. Ik kan niet ontkennen dat ik erg
gecharmeerd ben van Multi-Panels soundscapes. Ik wil daarom iedereen
aanraden eens wat van Multi-Panel te gaan beluisteren. Laatste nieuws
is dat de jonge Ludo (18) op zoek is naar muzikanten om in de nabije
toekomst samen live-optredens te gan verzorgen. Tevens verschijnt de
track 'Mountain In The Distance' op een volgende Fret-verzamelcd. Dus
de toekomst ziet er goed uit voor Multi-Panel. Check zeker eens zijn
uitgebreide en mooi verzorgde website.
Pobsessie#31
juli/augustus/september 2002, Plaion review (click here
for a scan)
Dat vind ik nou leuk! Een keer geen rockende gitaarpoppunkband, maar
bliepende, tingeltangellende industrial ambient-electronic-new age
geluiden met fluitende vogeltjes en vervormde stemmen. De ene track is
wat meer up-tempo dan de ander, dus van een lange slaapsessie is
gelukkig geen sprake. Probleem met dit soort muziek is echter dat het
al snel als "achtergrond muziek" of "muzikaal behang" wordt bestempeld.
Eerlijk gezegd is het dat ook wel, want het is geen muziek om op te
dansen, mee te zingen, of aandachtig naar de teksten te luisteren. Er
zijn ook geen melodieën die blijven hangen of passages die de
virtuositeit van de muzikant laten bewonderen. Toch vind ik dit een
leuke cd, die ik -misschien wel door het muzikale behang karakter- al
meerdere malen achter elkaar heb beluisterd. Dat kan Ludo Maas (de man
achter Multi-Panel) als een compliment beschouwen, want er zijn weinig
cd's die ik van voor naar achter beluister. Iedereen die op zoek is
naar een Brian Eno achtige prozac sound kan zeker terecht bij
Multi-Panel. Check trouwens ook maar eens de internetsite van
Multi-Panel voor meer info.
FRET juni 2002, Plaion
demo review (click here
for a scan)
Vanuit zijn slaapkamer schilder Multi-Panel
(ordinarypeoplerecs@hotmail.com) futuristische geluidslandschappen.
Muzikant Ludo Maas houdt van harmonieus door elkaar kringelende
repeterende sequencerloops. Hij vult de digitale en analoge noten aan
met exotische vogelgeluiden en stemsaples (zoals in Sattelite, dat soms
doet denken aan vroege Tangerine Dream). Ondanks de lieflijke
harmonieën verliest Multi-Panel tegelijkertijd het
experiment niet uit het oog en zoekt hij naar geluiden met een licht
scherpe rand zoals te horen in het gesis, gekraak, gebonk en de
rudimentaire samples in Myxomatosis. Heel voorzichtig mengt hij zijn
eigen stem door de muziek, wat een geslaagd dromerig effect geeft aan
zijn vervreemdende industriële ambient voor in de donkere late
uurtjes.
Pobsessie#57
december 2006, Xmas wishlists (click here
for a scan)
De tijd is alweer aangebroken en zoals elk ander jaar, staat er dan ook
voor menig muzikant, wel eens een presentje klaar. Maar muziek is heel
perssonlijk en zo ook voor onze regionale helden, POB polste dus eens
onder hen, opdat zij hun kerstverlanglijstje hier vermelden. Happig en
gretig reageerden zij, zonder enige vorm van schroom, enfin, vertelt u
maar, welke drie cd's wilt u zien onder de kerstboom?
Ludo Maas (=Multi-Panel)
''Het liefst zou ik een boxset van de avonturen van Antoine Doinel
hebbe (films van Francois Truffaut) maar goed, cd's dus!'
1. Sufjan Stevens - 'Songs For Christmas'. Omdat ik die kerst-lp van
Jim Reeves nu wel gehoord heb. De grootste muzikant van deze nieuwe
eeuw nam de afgelopen jaren korte kerstcd's voor vrienden op. Nu
gebundeld in een luxeuze boxset (met stickers!).
2. Thomas Dybdahl - 'October Trilogy'. De drie winterse, maar toch
warme, 'eerste' albums van deze talentvolle Noorse singer/songwriter
verzameld in een mooie box.
3. J Dilla - 'Donuts'. Een doldwaze achtbaanrit op een van de laatste
platen van de in februari overleden beatproducer Jay Dee aka J Dilla.
Hij zal gemist worden.
Pobsessie#51 december '05/januari 2006, article about internet (click here
for a scan)
Het
wereldwijde
web vormt voor velen een oneindige schat aan audiovisueel materiaal
dankzij download-programma's als Kazaa, Soulseek of eMule. Echter, de
beginnende muzikant kan veel meer uit het internet halen. Maar wat is
dat dan? We leggen deze vraag voor aan een aantal regionale muzikanten
en eigenaren van muzieksites.
Het Bredase Multi-Panel ontving eerder dit jaar een lovende cd-recensie
in dé online muziekencyclopedie www.allmusic.com. Reden te
meer
om Ludo Maas, de laptop-folkie van Multi-Panel eens aan de tand te
voelen over zijn internetgebruik: 'Ik bekijk eigenlijk tevele sites om
op te noemen. In ieder geval www.subjectivisten.nl, dat is voornamelijk
voor het forum. Hier kun je diepzinnig babbelen over muziek met
webloggers, popjournalisten en muzikanten. En www.pitchforkmedia.com en
www.kindamuzik.net volg ik voor de nieuwste indiehypes. Voor
Multi-Panel gebruik ik internet om mp3's te verspreiden, zoals op
www.artistserver.com. Hierdoor zit er nog wel eens een plekje op een
compilatie-cd in, zoals laatst op een Amerikaanse tribute to Jandek.
Internet is ook een goede manier om feedback te ontvangen over je
muziek, zodra je althans een groep gelijkgestemden hebt gevonden. Dan
is het best mogelijk in een bepaalde scene een naam op te bouewen en
kun je langzaam van de internetwereld in de ware business rollen.
Belangrijk is in ieder geval dat je je demo goed verzorgd online zet en
alles ter download aanbiedt of probeert te verkopen. Dat kan op sites
als www.cdbaby.com. Zorg dat je demo wordt gerecenseerd, bij
bijvoorbeeld www.fileunder.nl Verder is www.garageband.com altijd
handig om commentaar te krijgen van onbekenden. Zo vermijd je meteen
kritiek te ontvangen van bekenden, wat lastig is. Ga daarnaast niet
spammen op fora of via email, zorg liever voor een goed verzorgde site
met een net adres en volledige mp3's."
Pobsessie#40
februari/maart 2004, gig review (click here
for a scan and a photo)
De
meest originele
bijdrage van de dag kwam op naam van Ludo Maas (Multi-Panel) en
gitarist Erik de Koning. Degene die al bekend waren met het werk van
Multi-Panel vroegen zich bij voorbaat al af wat de soundscapes van deze
band van doen zouden hebben met de rocksound van Thin Lizzy. Het
resultaat was zoals gezegd behoorlijk origineel. Vrijwel onherkenbaar
werden drie nummers dusdanig omgebouwd, uitgekleed, gesampled, vervormd
en omgemultipaneled. Geen vette gitaren dus, maar Thin Lizzy door de
ogen van Ludo Maas. Ik vond het in ieder geval een geslaagd optreden.
Zelf zou ik graag nog eens de metalversie van Romeon And The Lonely
Girl willen horen!
Pobsessie#38
november/december 2003, interview
about home recording (click here
for a scan)
In de afgelopen Pobsessies hebben we een aantal studio's inde regio
onder de loep genomen. Studio's waar ze met kennis en apparatuur een
cruciale bijdrage kunnen leveren aan het opnemen van jouw muziek. Maar
een mooi aspect van deze moderne tijden is dat muzikanten steeds
betere, gebruiksvriendelijkere, en niet onbelangrijk; meer betaalbare,
mogelijkheden worden aangereikt om zelf opnames te maken. Daar wordt
dan ook gretig gebruik van gemaakt en de komende tijd gaan we een aatal
doe-het-zelvers uit de Bredase muziekscen aan de tand voelen.
En een betere kandidaat dan Ludo Maas kan ik me bijna niet voorstellen.
Met (zeer) beperkte middelen heeft hij het juweeltje "Alone In The
Field" gemaakt. Het genre? 'Laptop folk' noemt de chef het zelf. De
gevolgen? Lovende recensie en... een platencontract voor drie albums
met het Amerikaanse 'Unschooled Records'. Met welke apparatuur hij dit
alles te weeg heeft gebracht? Om te beginnen een huis-tuin-en-keuken-PC
met dito geluidskaart. Als ik doorvraag over de computer weet Ludo me
ook niet meer te verellen dan 'dat ie uit '99 komt'. Dan volgt nog een
weifelend "het is een Pentium 2... geloof ik."
Je hoeft dus duidelijk geen whizzkid te zijn om je PC voor
muziekdoeleinden te gebruiken. Meneer Multi-Panel is er in ieder geval
géén. Ook als we de software doornemen tref ik
geen
sporen van overdadige luxe. Aan de basis van alles staat Fruity Loops
3, een programma dat meer bekend staat om haar gebruikersgemak dan om
de mogelijkheden die 't biedt. Of de kwaliteit vna het geluid dat het
produceert. In Fruity Loops neemt hij zijn ideeën op. Als aan
de
basis van een nieuw nummer bijvoorbeeld een gitaarriedeltje staat,
wordt dat dus eerst opgenomen en in een loop gezet. Daar uit werkt hij
verder en zoekt er spelenderwijs andere partijen bij. Ook maakt Ludo in
dit programma de uiteindelijk opbouw van nummer en kan hij er sporen
met allerlei effecten bewerken. Voor het bewerken van geluiden maakt
hij ook wel gebruik van Cool Edit 2000.
Wat komt er nog meer aan te pas? Nou, een microfoon bijvoorbeeld. In
dit geval een Philips huis-tuin-en-keuken-apparaat, waarvoor de term
'low budget' eigenlijk niet eens toereikend is. Deze gaat per mini-jack
rechtstreeks de computer in en dient in Huize Multi-Panel regelmatig
voor de opname van ondere andere akoestische gitaar, zang en melodica.
Ruiterlijk geeft Ludo toe dat hij er met deze microfoon wel gratis een
heleboel ruis bij krijgt. En dat hij, om dit op te vangen, weer een
heleboel frequenties van de opname weg moet filteren. Dit ook ten koste
van het geluid dat je eigenlijk wél wilt horen.
Niet alle geluid komt echter via de 'line in' Ludo's PC binnen.
Strijkers, blazers en andere, vaak minder herkenbare, geluidsbronnen
worden simpelweg gedownload. Met een midi-keyboard kan hij deze dan in
zijn computer 'bespelen'. Dit neemt hij op en bewerkt hij met effecten
tot ook de sound ervan naar wens is. Conclusie: zoals gezegd is "Alone
In The Field" een voorbeeld van hoe je met heel weinig middelen heel
veel kunt doen. Maar de werkwijze die hierboven staat beschrijven is
natuurlijk niet perfect voor iedere muzikant en iedere muziekstijl.
Niet alles gedijt bijvoorbeeld zo goed bij zo'n 'lo-fi'-aanpak. Daarbij
is het kenmerkend voor Multi-Panel dat de computer niet alleen als
opname-apparaat gebruikt wordt, maar ook als compositie-tool en
instrument; die vlieger gaat natuurlijk ook niet voor idere band op.
Hopelijk delen in de komende Pobsessies nog veel thuisklussers hun
ervaringen en helpt dit anderen hun eigen manier te vinden of te
verbeteren. En wat Multi-Panel betreft. Momenteel werkt Ludo met
gitarist Erik de Koning aan een live-invulling van zijn muziek. Verder
heeft hij ongetwijfeld zijn handen vol aan de laptop en de microfoons
die zijn label Unschooled Records hem toegestuurd heeft, zodat hij
vooral kan gaan met wat hij doet. Met iets minder ruis.
NetMusic Life, Another Day, Another Way review (link)
Non tutto l'album è brillante, ma si riescono a trovare alcuni
episodi di notevole qualità. Come "Christmas with Mr. Rice",
traccia di apertura di Multi-Panel, che, sebbene il titolo natalizio, a
me invece trasporta ad un lento e beato risveglio in un desertico
villaggio orientale.
Kindamuzik, The Pet
Series Volume 4 The Fish review (link)
Vanaf 2002 stelt Minco Eggersman, bekend van At The Close Of Every Day
eens in de zoveel tijd een compilatie samen onder de noemer The Pet
Series. [..] Sarah Hepburn en afsluiter Multi-Panel hebben nog aardige
contributies, maar al met al is dat te weinig om van een geslaagde
compilatie te spreken.
Igloo Magazine, A Very
Unschooled Christmas review (link)
Plat’s ethereal version of “O Holy Night”
and
Multi-Panel’s mellow “Silent Night” both
share a
mutated dreamy rock sensibility with layers of echoing guitar and
processed pads that make for a nice evening under the warm glow of
Christmas tree lights.
Igloo Magazine, Sample + Hold
review (link)
Not
forgetting the
introspectively somber mood of “Late Evening
Thought” by
Multi-Panel, this song displays yet another wrinkle in the spectrum of
Unschooled Records’ selective blanket of relaxed sounds.
Multi-Panels upcoming (debut) album, Alone in the Field, offers a
distinctive lyrical resonance that is sincere, reflective and
emotional; traits easily found in “Late Evening
Thought.”
Sphere Magazine, Flesh
Eating Foundation - Purging review (link)
Multi-Panel’s mix of ‘Godless’ is a very
interesting
way to finish the album, it’s short and not so sweet. The
structure is changed dramatically in contrast to the other mixes on
this. It works well, and it’s a definite switch of pace to
finish
things off nicely.
Chain D.L.K., Flesh
Eating Foundation - Purging review (link)
...while the Multi-Panel one [remix] has a strange weirdy appeal with
an astonishing mumbling chord.
PopMatters, Canasta - We
Were Mixed Up review (link)
The best remixes accomplish both; the two takes on “Just a
Star”, for example (by Multi-Panel and Seth Vanek), suggest
that
I should go listen to the original again as it must be at least
partially as rapturous as these two very different takes suggest, and
also that I should keep my eyes out for anything else those two put
their hands to.
Song-A-Day - Just A Star (Multi-Panel remix) by Canasta (link)
The M-P remix of Just a Star breaks down the original into pieces and
builds up something new by slowly building layers of loops, until you
finally find yourself away from the nearest town.
Bodyspace (Portuguese webzine), Best of 2008 list (link)
Ludo Maas | Multi-Panel
Best Books I Read
01. Dave Eggers You Shall Know Our Velocity
02. Leo Tolstoy War and Peace
03. Michael Chabon The Yiddish Policemen's Union
04. Halldór Laxness Independent People
05. J.J. Voskuil (1926-2008) Bij Nader Inzien ('On Second Thought')
Most Memorable Sports Moments
01. Nadal beats Federer in Wimbledon final
02. Robben scores 3-1 against France in Euro 2008
03. NAC Breda finishes 3rd in Dutch League
04. Van Bronckhorst scores 3-0 against Italy in Euro 2008
05. John-Lee Augustyn crashes into a ravine in Stage 16 of the Tour de France
Unmute, interview (link)
Splendid, Pointless Questions
interview (link)
Vido Liber (link)
Luistertips voor de vrijdag
Hoe wordt in Nederland omgegaan met het erfgoed van Autechre en
aanverwanten? Veel geluiden uit die richting bereiken me niet via de
ether, maar wat me ter ore komt maakt mij nieuwsgierig naar meer. De
stilte wordt ondermeer verbroken door Multi-Panel uit Breda die
eigenlijk nog niet zoveel elektronica als huiswerk achter de kiezen
heeft en zijn inspiratie net zo gemakkelijk uit emotionele indiepop
haalt. De muzikant is achttien jaar jonger dan ik. Een schokkende
realisatie en tegelijkertijd een bemoedigende gedachte wanneer je hoort
hoe gretig de jeugd op zoek is naar nieuwe geluiden. Multi-Panel
produceert niet alleen zijn eigen experimenten, maar gaat ook creatief
om met materiaal van anderen, zoals de drastische remix van de trashpop
van buurtgenoten Zomotta bewijst.
Three tracks from the Plaion-sessions were reviewed by GodsofMusic.com (Dgtlmrder,
Satellite (lost)
and Poisoned
Raindrops)
Chant
For Milk was also reviewed.
Side-project Legion of Spunky's Spunk06
was reviewed by GodsOfMusic.com
Finally there's also a thing called radio
M-P was interviewed on Blackbox
(Radio 4) (mp3 link)
And was broadcast nationwide on De
Buis van Eustachius (747 am) and L'Heure
Bleue (Radio 1)