(back)
Multi-Panel has gotten some press over the  years

Recent Music Heroes, Rekordgate I review (link)
My first contact with Ludo G. Maas` music was probably related through No-Source imprint. The artist comes from the Netherlands and as it can be seen at the Bandcamp site the hiatus by the artist did last five and a half year. Welcome back again! This 8-notch outing is the first swallow of Maas´ three-part EP trilogy. Indeed, the whole embraces the extended play format because the compositions are quite short extending to the three minute exactly at their longest point. The Flemish indie, folk and electronic music mixed scene is sometimes conveyed with a loose term, duyster, and I can remember one artist (Wixel) from within it who did a similar trick. However, the music is great over there (it is not surprising with regard to Maas` previous releases, though). Firstly, the issue contains technically very interesting threads yet the result is boosted even twice due to an emotional and emotive impact behind it. I have to admit it must be considered even an epic and cinematic one here and there (for instance, Dielman, Lights of Tomorrow). It might be I have listened to albums of 2018 a little but it seems to be the first one for me to be a serious one. I even got MGMT`s Little Dark Age as a vinyl but it is just an eunuchised flicker (read it as a way too calculated product) in comparison to it. The emotion and the sense of freedom are one of the most important aspects with regard to the music. And as a consequence of it – the product does not have them or does have just a scarce bit. I guess Lao Tzu would have listened to it in his austere mountain hut. In a word, the start was very promising – let's wait for the next one.

Mousique, All It Takes review
(link)
Een combinatie van Nick Drake en Boards of Canada;  én Sufjan Stevens en Fennesz. Ik wist niet dat het kon, maar bij het idee is mijn interesse al gewekt. Ergens in Nederland knutselt een zekere Ludo Maas dit soort muziek in elkaar onder de naam Multi-panel. Het resultaat van deze mix klinkt bescheiden, warm en sympathiek. Het overdondert me niet, maar het raakt me wel (ja, ik solliciteer ernaar om hier geciteerd te worden). Folktronica, noemt hij deze stijl. Lo-fi IDM gecombineerd met Americana. Het gaat klinkt niet als IDM dat alle kanten op stuitert, maar eerder als een rustige soundtrack. Het is lastig uit te leggen. Leuk is dat je zijn laatste album en zijn werk daarvoor gratis kunt downloaden op zijn Bandcamppagina. Je kunt er ook voor betalen. Fijn als je dat doet, want dit soort artiesten moeten we koesteren (Bovendien compenseer je daarmee ook dat ik er geen rooie cent aan uitgegeven heb. Deze muziektip schrijf ik in die zin niet voor niks, maar als betaling opdat er betaald wordt! Betalen dus!

File Under, All It Takes review (link)
Het aardige van All It Takes is dat er een sympathiek soort gebrek aan pretentie uit spreekt. De tracks zijn gratis te downloaden via NoSource en bij BandCamp in betere kwaliteit dan als standaard mp3 te vinden. Net als bij een andere Nederlandse koning van de elektronische huisvlijt - Kettel - is het, hoe zorgvuldig, vakkundig en met liefde ook gemaakt, een losse, ongedwongen sfeer die over de muziek ligt. Kijk maar wat je er van vindt of mee doet. En dat heeft uiteraard niets te maken met de inzet waarmee Ludo Maas aka Multi-Panel de tracks gemaakt heeft. Multi-Panel is nu drie albums op weg en ook de zestien nummers die hier verzameld zijn, laten lo-fi IDM (deze term komt uit de bio) horen met een voorkeur voor melancholiek getoonzette melodieën. De in diezelfde bio genoemde invloeden zijn niet steeds terug te horen, maar een aantal liggen voor de hand: Board of Canada, Fennesz en Nick Drake (de zang!). Andere associaties liggen in de buurt van Codeine en Yo La Tengo-die-zich-op-synthesizers uitleven. Folktronica is een flauwe term, maar de meestal rond de drie minuten klokkende, soms aan soundscapes, soms aan klassieke popliedjes herinnerende nummers worden zo wellicht het best omschreven. Hoogtepunt is overigens "Saturday": countryfolk dat zich ontwikkelt tot een soundscape. File Under: Stijlvolle huisvlijt.

MusicFrom.nl, All It Takes review (link)
 Ludo Maas, alias Multi-Panel, uit Breda is met 'All It Takes' alweer aan zijn derde album toe. Geïnspireerd door bijzondere films als After Hours, Days of Heaven en Eternal Sunshine of the Spotless Mind geeft hij ons een totaalbeleving voor de mysterieuze herfstavond.Met zijn rustige, spaarzame folktronica neemt Ludo ons mee in een wereld waarin de tijd stil lijkt te staan. Klanken en soundscapes staan voorop, de gitaar is prachtig intiem, de zang spaarzaam en bijna niet aanwezig. Het is een plaat waar je eigenlijk niet bij stil kunt blijven staan, in die zin dat aandachtig luisteren onmogelijk lijkt: de muziek is zo filmisch dat deze vanzelf naar de achtergrond verdwijnt, als een soundtrack voor je dagelijkse bezigheden. Enerzijds is dit een goed teken - liefhebbers van Boards of Canada, Múm en Tycho zullen prima uit de weg kunnen met de zeer spaarzaam opgebouwde spanning op het album. Anderzijds rijst de vraag of de plaat wel pakkend genoeg is. Mooi is het, bijzonder mooi soms zelfs, vooral door de toevoeging van de akoestische gitaarpartijen, maar of het zal raken, emotioneren, beklijven? Hoe dan ook, 'All It Takes' is een sfeervolle lo-fi-plaat die niet zou misstaan als een lome soundtrack van een broeierige film. Of als begeleiding voor de zich voorzichtig zwevend voortbewegende mens, maar daar zijn er niet zo veel van.

Kwadratuur, All It Takes review (link)
Ludo Maas uit Breda is één van die ontelbare liefhebbers van fijngevoelige elektronica. Maar anders dan veel slaapkamergenieters, heeft Maas sedert zijn prille tienerjaren die liefde ook omgezet in het zelf creëren van digitale droommuziek. Als Multi-Panel is de Nederlander inmiddels aan zijn derde digitale release toe, handig inspelend op de moderne elektronica die toelaat om zowel huiskamerstudio’s op te waarderen tot digitale bastions als om eigen werk uit te brengen en wereldwijd aan gelijkgestemden te kunnen verdelen. ‘All it Takes’ kan beschouwd worden als een verzameling akoestisch-elektronische ideetjes en melodieën: een combinatie van geloopte elektronische muziek met flinterdunne details, intieme zang en akoestische gitaarsongs. Er is een categorie intieme gitaartracks die nogal dof en somber overkomen en er is een categorie IDM-tracks waarin de frutselelektronica en futuristische effecten de overhand nemen. Veelal worden beiden echter gecombineerd tot een organisch folktronica-geheel, een term die Maas zelf graag hanteert. Tenslotte is er ook een kleine categorie waarin de meer filmische, neoklassieke interesses van de klankbrouwer aan bod komen, zoals in de sfeerprent ‘Try Me’ waarbij elektronische strijkers, een Spaans gitaarmotiefje, een droog stappende beat en holle, mysterieuze klanken een intrigerend geheel vormen. Dat alles leidt tot zestien creaties waarvan er slechts drie de drie minutengrens overschrijden. Vaak boort Ludo Maas ideeën of klankcombinaties aan die in hun onvolkomenheid de fantasie van de aanhoorder prikkelen. Een wereld vol vage geluiden, wazige zang en onafgewerkte liedjes dringt zich subtiel op en veroorzaakt een bevreemdend, desolaat gevoel. Donkerblauwe gitaarmotieven en dromerige melodieën worden gebonden met soms kordate, rechtlopende beats en een achtergrond van fonkelende effectjes of vibrerende sferen, ziedaar de veelgelaagde belevingswereld van Multi-Panel. Noodzakelijk zijn de bijdragen die dit album even een fonkelende, frisse injectie geven zoals ‘Grim’ met zijn warm basmotief als onderbouw en een thema van akoestisch snaarwerk waardoor druppels en holle klanken scheren. Deze vrij eenvoudige combinatie kent plots een tweede versnelling tot een ophelderend moment van tikkende beats, gemoedelijke toetsen en gelaagde sferen. Spijtig genoeg wordt er echter wat veel gesuggereerd en wat weinig concreet vormgegeven. Bijna de helft van de tracks biedt een momentopname die een mooie emotionele lading bevat, maar laat die vroegtijdig los. Het feit dat de huiskamerkunstenaar aarzelt om zijn stem echt in te zetten op momenten dat daar ruimte voor voorzien is en tot onbeduidend gemompel vervalt, helpt al weinig verder. Momenten als ‘Hombres’ waar de compositie wel netjes wordt afgewerkt en … een stukje puur cyborgfuturisme vormt, zijn dan ook meer dan welkom. Het is duidelijk dat Multi-Panel zijn weg nog wat aan het zoeken is op deze digitale release. De artiest heeft zich toegelegd in de zoektocht naar de juiste geluiden of melodielijnen, maar wat nagelaten die in een goede compositie te gieten. De soms wat ruwe miniatuurtjes die weliswaar bestaan uit verfijnde muziek vol gevoel, vragen om een meer geraffineerde afwerking. Wie dit album beschouwt als een museum met diverse, betoverende kunstwerken die evenveel vragen oproepen als antwoorden bieden en waarvan de samenhang niet altijd duidelijk is, heeft allicht de juiste benadering voor ‘All it Takes’. (2.5/5)

Festivalinfo, All It Takes review (link)
De Bredanaar Ludo Maas maakt onder de naam Multi-panel al sinds ongeveer het jaar 2000 muziek. Zijn meest recente album All It Takes is gewoon gratis en voor niks te downloaden en dat feit zou al genoeg reden kunnen zijn om je te verdiepen in zijn muziek. Voor de mensen die meer bandbreedte dan tijd hebben volgt hier dan toch nog een korte omschrijving van het feit waarom je je kostbare luistertijd juist aan deze Nederlandse act zou kunnen besteden. In tegenstelling tot datgene wat de huidige generatie muzikanten vaak doet, levert Multi-panel een album af wat echt één geheel vormt en niet bestaat uit losse singles die toevallig samen op dezelfde schijf beland zijn. Maas mixt volgens eigen zeggen Lo-fi IDM met Americana. Lo-fi is lagere kwaliteit dan haalbaar. IDM is Intelligent Dance Music. En dat geheel gaat dan in een mix met muziek die een moderne afgeleide is van de authentieke country, folk en blues. Een andere benaming voor deze muziekstijl die folk mixt met electro blijkt folktronica te zijn. Maar wat houdt zo iets nou concreet in? In het geval van Multi-Panel gaat het om filmmuziek zonder film. Zelf noemt Maas als inspiratiebronnen de soundtracks van Risky Business, After Hours, Eternal Sunshine Of The Spotless Mind, At Close Range, Days Of Heaven en Monsters van respectievelijk de artiesten Tangerine Dream, Howard Shore, Jon Brion, Patrick Leonard, Ennio Morricone, en Jon Hopkins. De muzikanten die hem verder inspireren zijn onder meer Nick Drake, Sufjan Stevens, Múm, Colleen, Fennesz, Boards of Canada, Neil Young, Four Tet en Postal Service. En hoewel dit flinke opsommingen zijn, is het geen kopie van zijn inspiratiebronnen wat hij levert en zijn de muzikale invloeden eigenlijk nauwelijks traceerbaar in zijn muziek. All It Takes bevat, zoals de naam van de artiest al aangeeft, vele lagen en laat zich daardoor het beste beluisteren op een koptelefoon. Een nadeel van al die lagen, is dat er soms ook lagen in de muziek zitten die teveel zijn en slechts storend werken. Zo zit er in ‘Salesman’ een soort bubbelend onderwatergeluid wat niets toevoegt en erg afleidt van de fragiele zang. In ‘Grim’ zit er dan weer een krakend geluid wat erg storend is. Toch is All It Takes een erg rustgevend album geworden en door zijn rustige klanken is het muziek die perfect dienst kan doen als achtergrond. Een album dat een combinatie bevat van beats en akoestische gitaar, met een prettig droeve, melancholische inslag. Nu de herfst echt doorgebroken is, is het dan ook mooi tijd om van dit album te genieten. (3.5/5)

Dark Entries, All It Takes review (link)
Film is een breed en flexibel medium. In een ver verleden - de tijd van de stomme films - moest men het gebrek aan geluid compenseren met allerhande technieken. Soms werd een explicateur ingeschakeld om het verhaal te duiden en soms mochten muzikanten de films live begeleidden. Beide vormen waren eigenlijk een kunst op zich, maar verdwenen naarmate de filmtechnologie vorderde. Multi-Panel, het project van Ludo Maas uit Breda, doet net het omgekeerde. Hij probeert filmische muziek te maken zonder dat er een film bij is. Dat doet hij aan de hand van dromerige gitaren en rustige elektronische loops. Ondertussen zit hij al aan zijn derde langspeler toe, dat hij - net als het werk van verwante artiesten - via het online label No Source verspreidt. De film die Maas voor jullie in gedachten heeft is er eentje waarbij je in vogelvlucht over uitgestrekte klankvelden vliegt en slechts minimale dialogen voorgeschoteld krijgt. Op een actie- of achtervolgingsscène hoef je al helemaal niet te wachtten. Alles kabbelt hier rustig en langzaam door. Het geheel klinkt ook als een soundtrack, met een successie van korte atmosferische nummers. Als voornaamste inspiratiebronnen noemt Ludo dan ook soundtracks als Risky Business (Tangerine Dream), After Hours (Howard Shore), Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Jon Brion), At Close range (Patrick Leonard), Days of Heaven (Enio Morricone of nog Monsters (Jon Hopkins). De film moet je er zelf bij denken. Ikzelf - die eerder in termen van optredens denk dan in films - denk er een zomers avondje feeërieën bij in het Brusselse Warandepark. (7/10)

LiveXS, All It Takes review (click here for a scan; click this link for the extended version)
Multi-Panel is een solo-project van Ludo Maas die voor deze (derde) plaat inspiratie opdeed bij filmmuziek; All It Takes is als het ware muziek bij een niet bestaande film. Denk muzikaal aan Boards Of Canada, Mūm en – wat verder terug in de tijd – Tangerine Dream; new age zonder dat het zweverig wordt, Saint Germain zonder dat je het lounge kunt noemen, maar wel relaxt, heel relaxt. Soms sijpelt er een soort van liedjesstructuur door zoals in de titeltrack, Field of Grey en Tenten, een enkele keer is een voorzichtige beat hoorbaar (Hombres) en eenmaal zelfs beide (Lights May land). All it Takes is vooral een plaat om in één keer helemaal te beluisteren, liefst meerdere keren, liefst in de herfst, liefst in het donker.

Indiestyle, All It Takes review (link)
Waarom het altijd ver gaan zoeken, als er dichtbij ook zo’n rijkdom aan goede muziek is? We vallen maar meteen met een groot cliché in huis om je Multi-Panel voor te stellen. Dat is het solo project van de Nederlander Ludo Maas, die met enige zin voor overdrijving op een steenworp van de grens woont, namelijk in Breda. Maas is een bezige bij. Naast Multi-Panel heeft hij nog twee andere projecten: Legion of Spunky en Background Radiation. Folktronica, dat is wat Maas AKA Multi-Panel ons voorschotelt. Lo-fi IDM met Americana, muziek die klinkt als een film. Dat is de bedoeling van derde album ‘All It Takes’ en daar slaagt de Nederlander bijzonder goed in. De man probeert nummers in mekaar over te laten lopen, zoals scènes elkaar opvolgen in een film en dat lukt hem wonderwel. Maas is een meester in sfeer creëren, en weet bovendien ook nog een heel album lang te boeien. ‘All It Takes’ is geen plaat die je eventjes opzet om een paar nummertjes te luisteren, geen plaat gemaakt voor de singlemaatschappij, ‘All It Takes’ is een album zoals een album hoort te zijn. Een totaalervaring, een samenhangend geheel, iets dat je van begin tot eind moet ondergaan. Zoals een film. Af en toe een stem, al dan niet diep in de mix verscholen, die warmte en geborgenheid uitstraalt. Muziek zachter dan babyvoetjes die de luisteraar helemaal in droommodus doet overgaan. Multi-Panel creëert rust, geen loeiende beats of geen drieste gitaar. In de plaats krijgen we heerlijk getokkel en zalvende beats. Invloeden zijn Four Tet en Boards of Canada, Neil Young en Sufjan Stevens. Maar Multi-Panel is vooral zichzelf en van deze invloeden zijn geen grote echo’s te horen. Goede timing van Maas om de plaat nu uit te brengen. De bladeren vallen van de bomen, de dagen beginnen te korten. De donkere dagen komen eraan en de zomer is voorbij. Je zou voor minder weemoedig worden en eventjes terugdenken aan alle mooie momenten die voorbij zijn en nooit meer terug komen. Dat is het gevoel dat opgeroepen wordt. Niet alleen droefenis nee, nostalgie met een lach en een traan. Een duisternis vol dansende vlammetjes. (3.5/5)

Musicmaker, All It Takes review
(click here for a scan)
Met All It Takes krijgen we alweer een derde album van Multi-Panel, het alter ego van Ludo Maas. Op deze plaat presenteert hij opnieuw zijn singer-songwriter-electronica, waarbij loops, drumbeats en synthesizerklanken gecombineerd worden met akoestische gitaar en (af en toe) zang. Openingsnummer Salesman is nog wat bevreemdend, maar van alle tracks op het album is dit misschien nog wel het meest als 'traditioneel liedje' te omschrijven. Het vreemde 'onderwatergeluidje' dat na een halve minuut zijn intrede doet, past daar weer niet bij. Met Try Me revancheert Maas zich echter grandioos. Deze vooral op synthstrijkers leunende productie is een erg meeslepende track geworden. Daar zit hem sowieso de grootste kracht van Multi-Panel: Ludo Maas is een kei in het neerzetten en vasthouden van een bepaalde sfeer en dat is dan ook waar de meeste nummers op All It Takes op leunen. Want van de composities moeten ze het eerlijk gezegd niet hebben. De meeste nummers gaan uit van een bepaald basisidee dat veelvluldig wordt herhaald. Daarnaast is de schaars aanwezige zang vaak slecht te verstaan. Gelukkig blijven de nummers redelijk kort (van de zestien tracks klokken er dertien onder de drie minuten), zodat er in ieder geval geen verveling optreedt. Als luisterplaat heeft All It Takes al met al wat te weinig body, maar als filmsoundtrack zou de muziek van Multi-Panel absoluut niet misstaan. Geen wonder, want daar komt naar eigen zeggen Maas' grootste inspiratie vandaan. (3/5)

Vice, All It Takes review (click here for a scan, online version here)
Het is wellicht een bevrijdende gedachte, nadat je in dit magazine louter mensen zag die veel knapper, modieuzer en welgekleder zijn dan jijzelf, dat Ludo Maas, meesterbrein achter Multi-Panel, zijn kleren gewoon bij de Zeeman haalt en toch muziek maakt die klinkt als zachte kusjes op je oorlel. Toch ben ik stiekem benieuwd wat voor muziek hij zou maken als hij haute couture zou dragen.

Caleidoscoop, All It Takes review (link)
Zeer gewaardeerd cinefiel en Subjectivisten-collega Ludo Maas, woonachtig in mijn geboortestad Breda, is ook al jaren muzikant. Onder de naam Multi-Panel maakt hij al zeker sinds 2000, dus zeg maar gerust vanaf zijn vijftiende, muziek die ergens in de schemerzone tussen folk en laptopmuziek uitkomt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik tot een jaar of twee terug nog nooit van iets zijn muziek gehoord heb. Dat is een grove misser geweest. Als enig excuus kan ik aanvoeren dat digitale releases mij doorgaans niet trekken, het medium waarop hij doorgaans zijn creaties naar buiten brengt. Ik heb gewoon liever een cd met een boekje of infosheet. Maar zoals gezegd, dat is dan het enige en een beetje een slap excuus, want de eerste werken die ik onder de koptelefoon beluister zijn veel beter dan wat de gemiddelde laptopartiest uit zijn of haar doos tovert. De koptelefoon vind ik wel het meest geschikt om de intieme, ietwat desolate muziek het beste te vangen. Wat vooral opvalt bij zijn muziek is dat het heel breekbaar, rijk gedetailleerd en gevarieerd is qua genre en ingrediënten. Daarnaast zit het altijd vol gevoel zit, niet per se vrolijke gevoelens maar daar houd ik juist van. Alle mini’s even daargelaten presenteert hij nu zijn derde volledige album All It Takes. De cd opent meteen al met zo’n heerlijk akoestisch gitaarriedeltje die zo van een Nick Drake-album weggewandeld lijkt. Ook de bijbehorende zachte, fragiele zang past erbij. Al snel duiken er allerlei andere geluiden op van elektronica, IDM tot huis-,tuin- en keukensamples, waardoor ik ook aan Gravenhurst moet denken. Multi-Panel doet de naam meteen eer aan, want de muziek lijkt inderdaad te bestaan uit diverse panelen, diverse lagen. Je hebt een paneel met die breekbare folk, één met experimentele, desolate elektronica zoals Colleen en Tape die bijvoorbeeld maken, één met de melancholische pop van Ben Christophers en één met de speelse en droefgeestige indie-elektronica van respectievelijk Dntel en Styrofoam. Daarnaast heeft hij een “allerlei paneel” vol kleine laatjes, gevuld met fragmentarische muziekschatten van de Legendary Pink Dots, A Small Good Thing, Ennio Morricone, een Afrikaans duimpiano ensemble en hele orkesten, die hij al naar gelang het uitkomt even opentrekt, om ze vaak snel weer te sluiten. Al die panelen legt hij op gevarieerde wijze over elkaar, zoals je met diverse kleurenfilters een ander licht toont. Maar de panelen draaien ook door elkaar, waardoor de stijlen weer in een ander licht bijzondere kruisbestuivingen vormen. Het bovenliggende geluid varieert daarom nogal, maar is eigenlijk altijd herfstig, breekbaar en vol cineastische elementen. De ene keer wat meer uitgesproken en uitbundiger dan de rustiger momenten, wat dan veelal door de beats of orkestraties komt. De zang doet me onder al die lagen eigenlijk altijd aangenaam terugdenken aan Nick Drake. Multi-Panel schetst op subtiele wijze een indringende caleidoscopische wereld, die met elke draai steeds wisselende tot de verbeelding sprekende pracht oplevert. 16 kleinoden, melancholisch eindigend met “Waiting For Happiness”, die je even losweken van de dagelijkse realiteit. En dat is alles wat nodig is om intens te genieten en een diepe indruk achter te laten.

Disquiet, The Door review (link)
Netlabels in general tend to release electronic music. The netlabel named Test Tube releases its share of electronica for free download, but it also ventures into pop and various experimental realms more often than do many of its online peers. Still, the label’s roots are in atmospheric electronic music, and those roots often make themselves shown, even where they’re not expected. Take the recent instrumental-pop set The Door by Multi-Panel (aka Dutch musician Ludo Maas). While most of the songs are nostalgic, lilting melodic lines above gentle percussion, the title track is a beatific, clouds-opening expanse of glimmer; the closest thing in it to a percussion element is a set of chatty little vocal samples that cycle through, all chopped and blended. It’s delightful.

Disquiet, The Door heavy rotation mention (link)
The Disquiet Downstream entry of the past few weeks to which I keep returning most often is the title track off The Door by Multi-Panel (aka Dutch musician Ludo Maas), on the Test Tube netlabel. The song is a mere shimmer of a recording, but it’s lent some texture thanks to a heavily processed vocal sample.

Heimspiel06, The Door review (link)
Das jahr fängt schön an! ein wahres wunderwerk der leisen popmusik kommt von multi-panel. auf test tube eins meiner lieblingslabels, kommt die ep the door als kleines pop-perlchen 2008 durch die tür. wunderbarer sound zwischen housemeister, mum und wechsel garland. so was von relaxt und entspannt. test tube hat mittlerweile 108 veröffentlichungen vorzuweisen und die können sich sehen lassen. grandioses label mit schönem cover/internet-design und noch schönerer musik.

Netlabels Revue, The Door review (link)
Ce que l’on aime d’emblée chez Multi-Panel c’est ce côté léger, tranquille, presque facile qui ressort de la musique de cet allemand qui se fait aussi appeler Ludo Maas dans la vie de tous les jours. En un peu plus de 15 minutes il nous offre 7 miniatures folktronica, sortes de gourmandises sonores que l’on déguste sans faim et sans retenue. Au menu : broken beats légers, guitares mutines, nappes de synthés, fragments de voix... pour un ep qui ne propose, certes, rien de bien neuf mais qui a le mérite de nous réjouir le conduit auditif avec des plans simples e que l’on toujours plaisir à retrouver. (3/5)

Muzieklog Rommelhok, The Door review (link)
Een soort easy listening electronica, met hier en daar invloeden die je New Age zou kunnen noemen, maar dan zonder alle cheesy en foute eigenschappen daarvan. Maar ook Boards of Canada kan regelmatig als referentie dienen. Heel erg lekker, maar per definitie veel te kort. De 7 tracks op deze release zijn maar 17 minuten lang, terwijl het van mij zo twee keer zo lang had mogen duren. Vooral Leyland (interlude) is veel te kort (ja, ik weet het, het is een interlude). Dan maar op repeat. Heerlijk. (4/5)

Recent Music Heroes, Retain Mist review (link)
This is Ludo Maas's fourth release and his second for the No-Source label. However, similarly to his previous workouts the Dutch is not dispensed with limber and mesmerizing electronic-infused folk and indie tunes which sometime sprout, having the growth and subsequently evolving into an orchestrated form of the beauty which being segmented with full- and half-tones and variegated with mirthy and murky shades. And assisted by Pien Feith, of course.  
(9.2/10)

NetMusic Life, Retain Mist review (link)
No Source, netlabel proveniente dal Massachusetts fondata nel 2009 dal musicista Tim Dwyer ci propone questo morbido e avvolgente "Retain Mist", composto e suonato da Multi-Panel (Ludo Maas), musicista proveniente da Breda (Paesi bassi). Terza collaborazione con l'etichetta americana dopo la compilation del 2009 "Hey You, Choose Your Own Adventure" e l'album del 2010 "Train Times For Sway". Multi-Panel continua il suo percorso verso una folktronica leggera e piacevole, chitarre  accarezzate che appoggiano su pattern ritmici semplici, con lievi spruzzate di elettronica e voci sussurrate.

Recent Music Heroes, Train Times For Sway review (link)
The Utecht-born Ludo Maas gives folk music a healthy transfusion, bringing the genre a new dimension and vitality with an album that was recorded in 2004, but remained invisible in the music industry. It's true indeed that the young Dutchman's music is aptly characterized by the concept of 'multi-panel', with its implications of confluences and allusions galore.  The 13-track album is full of melodical progressions, drone lines, shoegaze's microscopic focuses, strumming acoustic guitars, minimalist electronic and IDM rhytms, and cowbell-indie  or lo-fi style selvedges. Occasionally parts will swell into mini- or quasi-symphonies; other times the music fades into an extended circumspectness (though it fades beautifully). The misty, placid bits that fit somwhere between modern-classical and ambient are particularly noteworthy. Maas's flickery and shadowy vocals are worthy in themselves, and they provide some great moments when accompanied by Amsterdam's Pien Feith, whose own vocal style seems decended from the modern North American experimental-folk tradition. This offering stands in exemplary contrast to the anonymity of the average indietronic album. (9.3/10)


Gonzo Circus Online, Alone In The Field review (link)
Ludo Maas, 19 jaar uit Breda laat zich in het elektronische circuit Multi-Panel noemen. Al is het vermelden van een genre wat voorbarig. Even goed had er indietronics of new folk in plaats van elektronica kunnen staan. Maas heeft van een aantal instrumenten de baas onder de knie maar is op geen enkele diep ingegaan. Uit zijn probeersels en meer, op de gitaar, bas en toetsen bouwt hij met een collage techniek en het opzetten van loops songs waar melodie en gevoel primeren. Het zijn gelaagde vrij drukke nummers volgepropt met de zelf ingespeelde stukken, samples, vervormde stemmen en electronica. Maar de wat ingetogen akoestische gitaar beheerst toch de meeste nummers vanwaar het toch vaak het stigma new folk of indietronics zal krijgen. Eigenlijk is Ludo Maas vooral een kind van zijn tijd, via de ouders de ambacht meegekregen van 'echt' gespeelde muziek en zelf de mogelijkheden van pc en diverse tools ontdekt. [...part about Clemm] Twee jonge Nederlanders om in de gaten te houden. Als je het Belgische Rarefish collectief al wat volgt, deze cd's sluiten hier goed bij aan.

Igloo Magazine, Alone In The Field review (link)
Multi-Panel is Ludo Maas. Alone in the Field is a patchwork of colliding test cuts, strips of sound, sampled play back with a screened-in bevy of contorted vocals that are equally nervous and patterned accordingly on “Traveling Places.” With vocal treatments from Francien Verdenius on “The Old Times” we are drawn into a world that is part minstrel show with dalliances in classic duets of yore (Capt & Tennille, Donny and Marie) without the glam, and half the fat. Cowbells tinker away alongside fairlight sounding harmonies as we peer at the “Mountains in the Distance.”
Maas has captured a flavor of the open road here, it’s a travel record, something that just ponders the distances ahead, the rationale that got him here and will take him further. This is not plain old electronica, this is pretty intuitive stuff especially heard on the apt titled “Escapism” which uses a drone-like organ sound that’s somewhat dark but changes chords at intervals like a signal back to Mother Earth. His fantasy landscape is dappled with bright colors and various chasms. Ochre’s remix of “A Day for War” is more upbeat than the included original in its airy, open synth feel. Not quite a dance track, but keeps the mood high spirited given its submissive content about our times. Evil Mousepad strip apart “Traveling Places” and concoct more of a garagey tangle of stringed chords that bounce in slow-mo; it presses the early 80s punk button for me in its simplistic delivery, harsh and good, but not quite a kick in the eye – which is to their credit as we have mostly been there and done that! “Night Stranded Drummers” is given the final spot to be demented by Bambi Dexter’s rock remix which creates a post-Pixies sort of style. The grinding guitars give the conclusion here an anthemic feel that drifts away with chaotic whirly-gig chords wrapped run tightly and spun back in and out of control. It’s like a latent Violent Femmes demo tape for amnesiacs.

Grooves, Alone In The Field review (click here for a scan)
A solitary hand reaches out from beyond the horizon on the cover of Multi-Panel's  debut release, with a collage of a green field in the foreground. It's an image that neatly sums up the music within, which consist largely of glowing acoustic guitar surrounded by swathes of layered digital effects. Multi-Panel is 19-year-old Dutchman Ludo Maas, and his methods continue the laptop-folk approach pioneered by the likes of Four Tet. The disc begins strongly with "A Day For War," in which Maas ominously intones the words 'today's a day for war' against a sombre backdrop of scuffed electronica. Maas' guitar soon makes it presence felt on "The Old Times", skipping lightly around  around an aerated mid-tempo groove and relaxing the mood considerably.  Most of the album follows this basic template,  with pleasant folkish guitar and wandering electronic treatments.  Maas adds frankly undistinguished  vovcals to several tracks.  There are fine moments such as the skittering techno surface of "Put-And-Take" and the waving melody line of "Fondness", but ultimately the disc fails to cohere.  Too often the guitar and electronics  seem like weak reflections of each other, with neither having the presence to bolster the insubstantiality of the other. The addition of four remixes at the end does Multi-Panel no favours, since they tend to be more inventive than the orginals on which they are based.  This is particularly true of Evil Mousepad's loose-limbed take on "Traveling Places" and the crunchy REM-ish swagger of Bambi Dexter's version of "Night Stranded Drummers". These remixers display an intuitive grasp of drama that's sometimes lacking from the rest of the disc.

Kindamuzik, Alone In The Field review (link)
19-jarige laptopfolkie uit Breda imponeert
Vier uit vijf sterren in de Amerikaanse All Music Guide, maar vrijwel niemand in Nederland kent Multi-Panel, ofwel de negentienjarige laptopfolkie Ludo Maas. En dat is jammer. Wdaant met Alone in the Field, dat is uitgebracht op het progressieve Amerikaanse label Unschooled Records, bewijst Maas dat er ook andere en interessantere elektronica dan DJ Tiësto uit Breda komt.Het geknisper komt de luisteraar meteen tegemoet in het eerste en tegelijk mooiste nummer van de plaat, ‘A day for war’, dat uitwaaiert in een warme en rijke mix van melodieën. Op de achtergrond de vervormde en soms moeilijk verstaanbare stem van Ludo Maas, die vaak één enkele zin het gehele nummer herhaalt. De akoestische gitaar speelt regelmatig een hoofdrol in de zich vaak langzaam ontplooiende nummers. Soms klinkt de gitaar een beetje vals, zoals in het titelnummer ‘Alone in the field’, maar gek genoeg stoort dat niet, het draagt zelfs bij aan de bedwelmende sfeer die de muziek van Maas oproept. Maas haalt zijn inspiratie grotendeels uit gitaarmuziek. De laatste van Stephen Malkmus prijkt bovenaan zijn jaarlijstje van 2003, dat te vinden is op de website van Multi-Panel. Maas waagde zich samen met gitarist Erik de Koning in januari van dit jaar zelfs aan een set covers van Thin Lizzy in de Bredase Mezz. Alone in the Field, dat naast tien tracks nog vier remixes telt, is daarom een cross-overplaat voor mensen die zich meer thuis voelen in gitaarland, maar zo nu en dan een uitstapje doen naar experimentele elektronica. Dus als u Four Tet en Dntel in de platenkast heeft staan, dan kunt u gerust het gokje Multi-Panel wagen.

Babysue, Alone In The Field review (link)
Soothing, unpredictable, artsy collage pop. The tunes on Alone in the Field are abstractions to say the least...most of the tunes don't depend on ordinary ingredients like melody, lyrics, and typical arrangements. Instead, these compositions are free-flowing pieces that breeze by like the clouds overhead. Ludo Maas (the man who is Multi-Panel) creates music that is decidedly peculiar and unconventional. His intent is not to make music that sells but rather...to make music that effects others in ways that most music doesn't or cannot. Unlike most musicians who dabble in experimental territory...Maas makes music that is calming and very easy on the consciousness. Some of the tunes (particularly "Night Standard Drummers") are even surprisingly normal. In a world in which so many artists sound like carbon copies of one another...folks like Ludo Maas are getting harder and harder to find. Strange compositions include "A Day For War," "The Old Times," "Alone in the Field," and "Escapism." Intriguing. (Rating: 5/5)

Maelstrom, Alone In The Field review (link)
Beginning with crunching, buzzing and various other stock-in-trade sound effects of the laptop brigade, Multi-Panel’s debut on the small electronica label Unschooled sounds pretty unremarkable. Yet after a few seconds the initial morass is superceded in the mix by a gloomy synth bass line that is soon joined by an ominous melody line and crackly "na-na-na-na-na-na" vocals. In those few seconds, Ludo Maas (for he be Multi-Panel, give or take a few helping hands) manages to lift himself out of the glitch swamp and set the controls for the kind of quality folktronica that one normally associates with big hitters like Four Tet and Manitoba. Brimming with quirky ideas and hummable melodies, Maas’ debut is a strong set of songs that combine fragile acoustic guitar figures and soft vocals with a multitude of sympathetic electronic treatments. It’s not often that something so contemporary brings Nick Drake to mind, but there’s something equally gauche and touching about much of Maas’ work here that lends real credence to the comparison. While the quality does dip a little in the middle of the album, and most of the additional remixes at the end are throw-away, it’s a great debut that marks Mass as a new talent to watch. (7/10)

Allmusic.com, Alone In The Field review (link)
Strange are these days when young artists talk about cutting their teeth by working in garage bands and posting tracks on websites for feedback. Not exactly a year spent playing three shows a night in Hamburg à la the Beatles. Still, if listeners let the music be the judge, Dutch teenager Ludo Maas certainly shows a maturity well beyond the fact that he was born five years after Lennon was killed. Although perhaps only a youngster can truly capture the mournful tone of today's war-ravaged planet, opening "A Day for War" with a dirgelike machine rumble and cello hum, before his voice breathes the title in a mantra that offers an optimism in its youthful tone but makes clear that even the video game-infected children aren't fooled by the media gloss. But outside of this opening hymn, the album is far from depressed, instead drifting gently around digital folk atmospheres with enough melody in both voice and instrumentation to rival Air, although it should be noted that Maas' programming far outdoes his French seniors, yet his sweeping production does not match up (home computer vs. paid studio, perhaps). But be warned, the closing remixes will bring the gentle fancifulness back down into darkness, though without the spiritual/political tones, and the final rock remix of "Night Stranded Drummer" by Bambi Dexter throws the whole electro-folk mood out the window with successful yet utterly mood-altering mid-'90s reminiscing. (4/5)

Blue Log.com, Alone In The Field self-released version review (site no longer online)
Lo-fi electronica uit Breda. De plaat begint met het minste nummer van de cd en vervolgens is het dik in orde. Spannend, heel spannend. Dit is allemaal nog op cd-r, maar er komt vast en zeker binnen een paar jaar een echte plaat. In de gaten houden.


FRET april 2003, Alone In The Field demo review (click here for a scan)
Traag spoelen de repetitieve electronica golven aan in de sterk aan Boards Of Canada herinnerende openingstrack van Multi-Panel's nieuwste project Alone In The Field. Uit de rustige zee van traag sequencer geruis en lome vergruisde beats komen tergend langzaam weemoedige vocalen boven drijven. Ludo Maas levert in zijn 18e (!) levensjaar alweer zijn vierde langspeler. Het recensie-exemplaar bevatte maar dire songs, maar de breed uitgesponnen geluidstapijten waarin de vocalen, voorzichte flirts met akoestische instrumenten en electronica wonderwel samen gaan, doen verlangen naar meer.

Pobsessie#44 oktober/november 2004, article about the American release of Alone In The Field  (click here for a scan)
Woensdagochted op het POB-hoofdkwartier, een dag waarop  niets te verwachten viel. Er werd wat appelig naar het beeldscherm gekeken, er was koffie, er gingen wat flauwe grappen over en weer, niets aan het handje. Totdat er plotseling een harde 'PLOF' uit onze brievenbus weergalmde. Nieuwsgierig als wij waren snelden wij ons gedrieën naar de deurmat. Daar troffen we een bruine enveloppe, zo gigantisch dat het de 'E', de 'L', en de 'K' van onze 'WELKOM'-deurmat besloeg. Met grote ogen keken we naar het ding. Massieve, kleurrijke postzegels en een 'Priority'-stickertje op het bruine papier, gefrankeerd in Nort-Carolina, USA. We keken elkaar aan. Kennen we daar iemand?
Onze volle verwachtingen bleken een dode mus. Na 45 minuten van peuteren om het pakje open te krijgen zonder beschadiging (de trofeekast! de trofeekast!), vonde we als inhoud het nieuwe album van Multi-Panel. Mooie plaat, daar niet van, maar Multi-Panel is het project van Ludo Maas. En Ludo Maas woont hier als het ware drie straten verderop.... De afzender betrof een Amerikaans platenlabel dat onlangs Ludo's eerste plaat heeft uitgebracht. Drie teleurgestelde jongen namen nog maar een bakje koffie en één daarvan ging meteen aan het werk. Om die maar eens een even aan de tand te voelen...
Gek eigenlijk, maar toen ik Ludo opbelde verwachtte ik een volmondige 'Howdy!' ofzo. Ik was even vergeten dat Ludo een echte Bredanaar is, dus ook zo klinkt en wellicht nooit dichter bij Amerika is geweest dann de Texasbar aan de Asterd. Maar dat terzijde. Ludo is tevreden. Hij heeft een contract voor vier platen (!) getekend bij het Amerikaanse 'Unschooled'-label, en heeft in juni zijn eerste zien verschijnen: Alone In The Field. Hoe komt hij dit label? Ludo legt uit: "Ongeveer een jaar geleden kreeg ik een mail van het label. Ik dacht nog dat ze me gewoon wat spam probeerden te verkopen, maar ze bleken interesse te hebben in mijn muziek. Ik heb regelmatig mailcontact met mensen die ik via Amerikaanse muziekfora ken ('Electronicbbaord.com'bijvoorbeeld) en een aantal mensen had mijn muziek getipt bij Unschooled. Ze vonden mijn muziek tof en voor ik het wist had ik een contract voor 4 platen met min handtekening eronder." Wat heb je aan promotie gedaan? "De plaat is in principe al een hele tijd uit, maar dat was in eigen beheer. Ik heb hier en daar wel wat demo's opgestuurd, maar dan kreeg ik van die standaard afwijsbrieven als resposn. De opnames zijn gemaakt tussen februari en augustus 2002, dus dat is alweer even geleden. Het mooie is dat er rond mijn release best veel bands zijn doorgebroeken waar mijn muziek flink mee valt te identificeren. Dan heb ik het over bands als Manitoba (luister maar naar de telefoniereclame van het bedrijf met-de-grote-T), en Four Tet."
4 releases! Er staat ons dus nogal wat te wachten in de toekoms? "Zeker weten. Ik ben bezig met het opnemen en mixen van de tweede release. Als ik optimistisch ben zal deze uitkomen in de lente van 2005. De werktitel is momenteel 'Train Oil'. Het zou best eens een politieke plaat kunnen worden. Er staat een nummer op over de Spaanse politicus Aznar en over de situatie in Irak. Er doet ook een zangeres op mee; singer/songwriter Pien [Feith] (die weer muziek maakt met Blimey!). Er wordt vooralsnog niet opgetreden. Dit was eerder wel de bedoeling, maar de gevraagde gitarist stopte er vroegtijdig mee.
Ben je gecharmeerd van electronische muziek met emotie, mooie muzikale landschappen en gekke bliepjes, dan moet je die plaat van Multi-Panel natuurlijk gewoon in huis hebben. Er is een klein probleempje. De plaat is niet in ons land verschenen. Hij is echter simpel te bestellen via internet en kost rond de 15 euro. Dat kan op de website van Multi-Panel zelf, of op de website van fanataicpromotions(.com). Heb je nog wel even een creditcard nodig, maar die heeft je vader vast wel.... Dus, beste Bredase muzikant, mocht je azen op een artikel in dit blad, laat dan gewoon een ver famielid een CD-tje opsturen. Kat in 't bakkie!

Pobsessie#36 juli/augustus 2003, Alone In The Field review (click here for a scan)
Bredase geluidenkunstenaar Ludo Maas levert opnieuw een fraai werk af. Schreef ik in een vorige recensie nog over het "muzikale behang karakter" van Multi-Panel, ditmaal eist de muzuiek meer de aandacht op van de luisteraar. 'Alone In The Field' klinkt namelijk wat minder kil dan zijn voorganger. Onder anderen door de toevoeging van vocalen en wat St.Germain-achtige elementen. Experimentele electronica met gevoel! Vermoedelijk heb ik een sampler in mijn handen gekregen, want volgens de website zou 'Alone In The Field' tien tracks moeten bevatten. Helaas, ik moet het doen met slechts drie tracks. Jammer, want ik ben erg benieuwd naar het complete album. Ik kan niet ontkennen dat ik erg gecharmeerd ben van Multi-Panels soundscapes. Ik wil daarom iedereen aanraden eens wat van Multi-Panel te gaan beluisteren. Laatste nieuws is dat de jonge Ludo (18) op zoek is naar muzikanten om in de nabije toekomst samen live-optredens te gan verzorgen. Tevens verschijnt de track 'Mountain In The Distance' op een volgende Fret-verzamelcd. Dus de toekomst ziet er goed uit voor Multi-Panel. Check zeker eens zijn uitgebreide en mooi verzorgde website.

Pobsessie#31 juli/augustus/september 2002, Plaion review (click here for a scan)
Dat vind ik nou leuk! Een keer geen rockende gitaarpoppunkband, maar bliepende, tingeltangellende industrial ambient-electronic-new age geluiden met fluitende vogeltjes en vervormde stemmen. De ene track is wat meer up-tempo dan de ander, dus van een lange slaapsessie is gelukkig geen sprake. Probleem met dit soort muziek is echter dat het al snel als "achtergrond muziek" of "muzikaal behang" wordt bestempeld. Eerlijk gezegd is het dat ook wel, want het is geen muziek om op te dansen, mee te zingen, of aandachtig naar de teksten te luisteren. Er zijn ook geen melodieën die blijven hangen of passages die de virtuositeit van de muzikant laten bewonderen. Toch vind ik dit een leuke cd, die ik -misschien wel door het muzikale behang karakter- al meerdere malen achter elkaar heb beluisterd. Dat kan Ludo Maas (de man achter Multi-Panel) als een compliment beschouwen, want er zijn weinig cd's die ik van voor naar achter beluister. Iedereen die op zoek is naar een Brian Eno achtige prozac sound kan zeker terecht bij Multi-Panel. Check trouwens ook maar eens de internetsite van Multi-Panel voor meer info.


FRET juni 2002, Plaion demo review (click here for a scan)
Vanuit zijn slaapkamer schilder Multi-Panel (ordinarypeoplerecs@hotmail.com) futuristische geluidslandschappen. Muzikant Ludo Maas houdt van harmonieus door elkaar kringelende repeterende sequencerloops. Hij vult de digitale en analoge noten aan met exotische vogelgeluiden en stemsaples (zoals in Sattelite, dat soms doet denken aan vroege Tangerine Dream). Ondanks de lieflijke harmonieën  verliest Multi-Panel tegelijkertijd het experiment niet uit het oog en zoekt hij naar geluiden met een licht scherpe rand zoals te horen in het gesis, gekraak, gebonk en de rudimentaire samples in Myxomatosis. Heel voorzichtig mengt hij zijn eigen stem door de muziek, wat een geslaagd dromerig effect geeft aan zijn vervreemdende industriële ambient voor in de donkere late uurtjes.

Recent Music Heroes,  Background Radiation - Uniform Static review (link)
Behind the collaborative act Background Radiation are Ludo Maas, and Tim Dwyer whose 12- track issue Uniform Static has much to provide to the listener. More generally, it is indie and folk-induced pop music imbued with crispy electronic/IDM rhythms, however, having enough hints at other aspects as well. For instance, the more you listen to it the more it seems like a wondrous instance of soul pop filled in with dreamy reverberations of vocal lining and lengthy organ chords thereby conjuring up soothingly epic moments. Indeed, there are up such outstanding compositions as the self-titled track, Tomorrows, Stars Or Jets, Controls, Misery Missouri. It is time to discover for yourself and enjoy one of the most pronounced alternative pop/indie albums in the year of 2013 so far. (9.4/10)        

Pobsessie#57 december 2006, Xmas wishlists (click here for a scan)
De tijd is alweer aangebroken en zoals elk ander jaar, staat er dan ook voor menig muzikant, wel eens een presentje klaar. Maar muziek is heel perssonlijk en zo ook voor onze regionale helden, POB polste dus eens onder hen, opdat zij hun kerstverlanglijstje hier vermelden. Happig en gretig reageerden zij, zonder enige vorm van schroom, enfin, vertelt u maar, welke drie cd's wilt u zien onder de kerstboom?
Ludo Maas (=Multi-Panel)
''Het liefst zou ik een boxset van de avonturen van Antoine Doinel hebbe (films van Francois Truffaut) maar goed, cd's dus!'
1. Sufjan Stevens - 'Songs For Christmas'. Omdat ik die kerst-lp van Jim Reeves nu wel gehoord heb. De grootste muzikant van deze nieuwe eeuw nam de afgelopen jaren korte kerstcd's voor vrienden op. Nu gebundeld in een luxeuze boxset (met stickers!).
2. Thomas Dybdahl - 'October Trilogy'. De drie winterse, maar toch warme, 'eerste' albums van deze talentvolle Noorse singer/songwriter verzameld in een mooie box.
3. J Dilla - 'Donuts'. Een doldwaze achtbaanrit op een van de laatste platen van de in februari overleden beatproducer Jay Dee aka J Dilla. Hij zal gemist worden.

Pobsessie#51 december '05/januari 2006, article about internet
(click here for a scan)
Het wereldwijde web vormt voor velen een oneindige schat aan audiovisueel materiaal dankzij download-programma's als Kazaa, Soulseek of eMule. Echter, de beginnende muzikant kan veel meer uit het internet halen. Maar wat is dat dan? We leggen deze vraag voor aan een aantal regionale muzikanten en eigenaren van muzieksites.
Het Bredase Multi-Panel ontving eerder dit jaar een lovende cd-recensie in dé online muziekencyclopedie www.allmusic.com. Reden te meer om Ludo Maas, de laptop-folkie van Multi-Panel eens aan de tand te voelen over zijn internetgebruik: 'Ik bekijk eigenlijk tevele sites om op te noemen. In ieder geval www.subjectivisten.nl, dat is voornamelijk voor het forum. Hier kun je diepzinnig babbelen over muziek met webloggers, popjournalisten en muzikanten. En www.pitchforkmedia.com en www.kindamuzik.net volg ik voor de nieuwste indiehypes. Voor Multi-Panel gebruik ik internet om mp3's te verspreiden, zoals op www.artistserver.com. Hierdoor zit er nog wel eens een plekje op een compilatie-cd in, zoals laatst op een Amerikaanse tribute to Jandek. Internet is ook een goede manier om feedback te ontvangen over je muziek, zodra je althans een groep gelijkgestemden hebt gevonden. Dan is het best mogelijk in een bepaalde scene een naam op te bouewen en kun je langzaam van de internetwereld in de ware business rollen. Belangrijk is in ieder geval dat je je demo goed verzorgd online zet en alles ter download aanbiedt of probeert te verkopen. Dat kan op sites als www.cdbaby.com. Zorg dat je demo wordt gerecenseerd, bij bijvoorbeeld www.fileunder.nl Verder is www.garageband.com altijd handig om commentaar te krijgen van onbekenden. Zo vermijd je meteen kritiek te ontvangen van bekenden, wat lastig is. Ga daarnaast niet spammen op fora of via email, zorg liever voor een goed verzorgde site met een net adres en volledige mp3's."


Pobsessie#40 februari/maart 2004, gig review (click here for a scan and a photo)
De meest originele bijdrage van de dag kwam op naam van Ludo Maas (Multi-Panel) en gitarist Erik de Koning. Degene die al bekend waren met het werk van Multi-Panel vroegen zich bij voorbaat al af wat de soundscapes van deze band van doen zouden hebben met de rocksound van Thin Lizzy. Het resultaat was zoals gezegd behoorlijk origineel. Vrijwel onherkenbaar werden drie nummers dusdanig omgebouwd, uitgekleed, gesampled, vervormd en omgemultipaneled. Geen vette gitaren dus, maar Thin Lizzy door de ogen van Ludo Maas. Ik vond het in ieder geval een geslaagd optreden. Zelf zou ik graag nog eens de metalversie van Romeo And The Lonely Girl willen horen!

Pobsessie#38 november/december 2003, interview about home recording (click here for a scan)
In de afgelopen Pobsessies hebben we een aantal studio's inde regio onder de loep genomen. Studio's waar ze met kennis en apparatuur een cruciale bijdrage kunnen leveren aan het opnemen van jouw muziek. Maar een mooi aspect van deze moderne tijden is dat muzikanten steeds betere, gebruiksvriendelijkere, en niet onbelangrijk; meer betaalbare, mogelijkheden worden aangereikt om zelf opnames te maken. Daar wordt dan ook gretig gebruik van gemaakt en de komende tijd gaan we een aatal doe-het-zelvers uit de Bredase muziekscen aan de tand voelen.
En een betere kandidaat dan Ludo Maas kan ik me bijna niet voorstellen. Met (zeer) beperkte middelen heeft hij het juweeltje "Alone In The Field" gemaakt. Het genre? 'Laptop folk' noemt de chef het zelf. De gevolgen? Lovende recensie en... een platencontract voor drie albums met het Amerikaanse 'Unschooled Records'. Met welke apparatuur hij dit alles te weeg heeft gebracht? Om te beginnen een huis-tuin-en-keuken-PC met dito geluidskaart. Als ik doorvraag over de computer weet Ludo me ook niet meer te verellen dan 'dat ie uit '99 komt'. Dan volgt nog een weifelend "het is een Pentium 2... geloof ik."
Je hoeft dus duidelijk geen whizzkid te zijn om je PC voor muziekdoeleinden te gebruiken. Meneer Multi-Panel is er in ieder geval géén. Ook als we de software doornemen tref ik geen sporen van overdadige luxe. Aan de basis van alles staat Fruity Loops 3, een programma dat meer bekend staat om haar gebruikersgemak dan om de mogelijkheden die 't biedt. Of de kwaliteit vna het geluid dat het produceert. In Fruity Loops neemt hij zijn ideeën op. Als aan de basis van een nieuw nummer bijvoorbeeld een gitaarriedeltje staat, wordt dat dus eerst opgenomen en in een loop gezet. Daar uit werkt hij verder en zoekt er spelenderwijs andere partijen bij. Ook maakt Ludo in dit programma de uiteindelijk opbouw van nummer en kan hij er sporen met allerlei effecten bewerken. Voor het bewerken van geluiden maakt hij ook wel gebruik van Cool Edit 2000.
Wat komt er nog meer aan te pas? Nou, een microfoon bijvoorbeeld. In dit geval een Philips huis-tuin-en-keuken-apparaat, waarvoor de term 'low budget' eigenlijk niet eens toereikend is. Deze gaat per mini-jack rechtstreeks de computer in en dient in Huize Multi-Panel regelmatig voor de opname van ondere andere akoestische gitaar, zang en melodica. Ruiterlijk geeft Ludo toe dat hij er met deze microfoon wel gratis een heleboel ruis bij krijgt. En dat hij, om dit op te vangen, weer een heleboel frequenties van de opname weg moet filteren. Dit ook ten koste van het geluid dat je eigenlijk wél wilt horen.
Niet alle geluid komt echter via de 'line in' Ludo's PC binnen. Strijkers, blazers en andere, vaak minder herkenbare, geluidsbronnen worden simpelweg gedownload. Met een midi-keyboard kan hij deze dan in zijn computer 'bespelen'. Dit neemt hij op en bewerkt hij met effecten tot ook de sound ervan naar wens is. Conclusie: zoals gezegd is "Alone In The Field" een voorbeeld van hoe je met heel weinig middelen heel veel kunt doen. Maar de werkwijze die hierboven staat beschrijven is natuurlijk niet perfect voor iedere muzikant en iedere muziekstijl. Niet alles gedijt bijvoorbeeld zo goed bij zo'n 'lo-fi'-aanpak. Daarbij is het kenmerkend voor Multi-Panel dat de computer niet alleen als opname-apparaat gebruikt wordt, maar ook als compositie-tool en instrument; die vlieger gaat natuurlijk ook niet voor idere band op. Hopelijk delen in de komende Pobsessies nog veel thuisklussers hun ervaringen en helpt dit anderen hun eigen manier te vinden of te verbeteren. En wat Multi-Panel betreft. Momenteel werkt Ludo met gitarist Erik de Koning aan een live-invulling van zijn muziek. Verder heeft hij ongetwijfeld zijn handen vol aan de laptop en de microfoons die zijn label Unschooled Records hem toegestuurd heeft, zodat hij vooral kan gaan met wat hij doet. Met iets minder ruis.

NetMusic Life, Another Day, Another Way review (link)
Non tutto l'album è brillante, ma si riescono a trovare alcuni episodi di notevole qualità. Come "Christmas with Mr. Rice", traccia di apertura di Multi-Panel, che, sebbene il titolo natalizio, a me invece trasporta ad un lento e beato risveglio in un desertico villaggio orientale.

Kindamuzik, The Pet Series Volume 4 The Fish review (link)
Vanaf 2002 stelt Minco Eggersman, bekend van At The Close Of Every Day eens in de zoveel tijd een compilatie samen onder de noemer The Pet Series. [..] Sarah Hepburn en afsluiter Multi-Panel hebben nog aardige contributies, maar al met al is dat te weinig om van een geslaagde compilatie te spreken.

Igloo Magazine, A Very Unschooled Christmas review (link)
Plat’s ethereal version of “O Holy Night” and Multi-Panel’s mellow “Silent Night” both share a mutated dreamy rock sensibility with layers of echoing guitar and processed pads that make for a nice evening under the warm glow of Christmas tree lights.

The Gumshoe Grove, A Very Unschooled Christmas review (link)
I personally favor the musicians who took the time to make their shit close to the genuine article like [..] Multi-Panel, whose run-through of “Silent Night” is as tranquil as the original and futuristic as a Terminator movie.

Splendid, A Very Unschooled Christmas review (link)
 "Silent Night", as interpreted by Multi-Panel, seems detached by comparison: while the preceding artists seemed determined to create a recognizable tune via unusual means, Multi-Panel merely riffs on the concept, tiling fragments of the song's lyrics across an unsettling melodic landscape.

Igloo Magazine, Sample + Hold review (link)
Not forgetting the introspectively somber mood of “Late Evening Thought” by Multi-Panel, this song displays yet another wrinkle in the spectrum of Unschooled Records’ selective blanket of relaxed sounds. Multi-Panels upcoming (debut) album, Alone in the Field, offers a distinctive lyrical resonance that is sincere, reflective and emotional; traits easily found in “Late Evening Thought.”

Sphere Magazine, Flesh Eating Foundation - Purging review (link)
Multi-Panel’s mix of ‘Godless’ is a very interesting way to finish the album, it’s short and not so sweet. The structure is changed dramatically in contrast to the other mixes on this. It works well, and it’s a definite switch of pace to finish things off nicely.

Chain D.L.K., Flesh Eating Foundation - Purging review (link)
...while the Multi-Panel one [remix] has a strange weirdy appeal with an astonishing mumbling chord.

PopMatters, Canasta - We Were Mixed Up review (link)
The best remixes accomplish both; the two takes on “Just a Star”, for example (by Multi-Panel and Seth Vanek), suggest that I should go listen to the original again as it must be at least partially as rapturous as these two very different takes suggest, and also that I should keep my eyes out for anything else those two put their hands to.

Song-A-Day - Just A Star (Multi-Panel remix) by Canasta (link)
The M-P remix of Just a Star breaks down the original into pieces and builds up something new by slowly building layers of loops, until you finally find yourself away from the nearest town.


Bodyspace (Portuguese webzine), Best of 2008 list (link)
Ludo Maas | Multi-Panel
Best Books I Read
01. Dave Eggers You Shall Know Our Velocity
02. Leo Tolstoy War and Peace
03. Michael Chabon The Yiddish Policemen's Union
04. Halldór Laxness Independent People
05. J.J. Voskuil (1926-2008) Bij Nader Inzien ('On Second Thought')

Most Memorable Sports Moments
01. Nadal beats Federer in Wimbledon final
02. Robben scores 3-1 against France in Euro 2008
03. NAC Breda finishes 3rd in Dutch League
04. Van Bronckhorst scores 3-0 against Italy in Euro 2008
05. John-Lee Augustyn crashes into a ravine in Stage 16 of the Tour de France


Unmute, interview (link)
Splendid, Pointless Questions interview (link)

Vido Liber
(link)
Luistertips voor de vrijdag
Hoe wordt in Nederland omgegaan met het erfgoed van Autechre en aanverwanten? Veel geluiden uit die richting bereiken me niet via de ether, maar wat me ter ore komt maakt mij nieuwsgierig naar meer. De stilte wordt ondermeer verbroken door Multi-Panel uit Breda die eigenlijk nog niet zoveel elektronica als huiswerk achter de kiezen heeft en zijn inspiratie net zo gemakkelijk uit emotionele indiepop haalt. De muzikant is achttien jaar jonger dan ik. Een schokkende realisatie en tegelijkertijd een bemoedigende gedachte wanneer je hoort hoe gretig de jeugd op zoek is naar nieuwe geluiden. Multi-Panel produceert niet alleen zijn eigen experimenten, maar gaat ook creatief om met materiaal van anderen, zoals de drastische remix van de trashpop van buurtgenoten Zomotta bewijst.


Three tracks from the Plaion-sessions were reviewed by GodsofMusic.com (Dgtlmrder, Satellite (lost) and Poisoned Raindrops)
Chant For Milk was also reviewed.

Side-project Legion of Spunky's Spunk06 was reviewed by GodsOfMusic.com

Finally there's also a thing called radio
M-P was interviewed on Blackbox (Radio 4) (mp3 link)
And was broadcast nationwide on De Buis van Eustachius (747 am) and L'Heure Bleue (Radio 1)