Over het verlangen origineel te zijn...
'"Altijd en overal", schrijft Paul Claes in Echo's echo's - De kunst van allusie, "hebben dichters en vertellers herhaald. Dat kon niet anders, want als zij werkelijk origineel waren geweest, zou geen mens hen hebben kunnen begrijpen. Het nieuwe is alleen dan te vatten als het door veel ouds is omringd."
"In den beginne was het woord", schrijft Claes, "toen kwam de herhaling. Het gaat mij om een herwaardering van de traditie tegenover een modernistische idee, misschien wel een waanidee, dat je vanuit het niets iets kunt maken. Dat je kunt beginnen met een wit blad en daarop schrijven, en dat daar dan iets unieks uit voortkomt, iets origineels, zoals dat dan heet, maar meestal zijn het clichés.
Je moet eerst maar eens kennis nemen van de traditie, niet om die slaafs te volgen, maar om er positie tegenover in te nemen. Je kunt wat je las transformeren en metamorfoseren. Het is een paradox: om origineel te zijn moet je de traditie heel goed kennen."
      Uit 'De speler achter het spel', door Paul Depondt, Cicero (Volkskrant)
tgv de uitreiking van de Multatuliprijs voor Paul Claes' roman 'De Kameleon'.

Terug uit het paradijs?
'Toen de jongeling uit een onrustige slaap ontwaakte, lag hij in het tempeltje in de bergen en voor de tempel stond in het vochtige gras zijn paard en begroette hinnikend de dag. Maar van de grote vogel en van zijn reis naar een vreemde ster, van de koning en van het slachtveld wist hij niets meer. Er was slechts een schaduw achtergebleven in zijn ziel, een kleine, verborgen zielenpijn als een fijne doorn, zoals machteloos medelijden pijn kan doen, en een kleine, onbevredigde wens, zoals die ons in dromen kwellen kan, tot wij eindelijk degene ontmoeten die wij eigenlijk verlangd hebben onze liefde te betuigen, wiens vreugde wij heimelijk wilden delen, wiens glimlach wij heimelijk wilden zien.'

Uit 'Merkwaardig bericht, afkomstig van een andere ster' in 'Sprookjes' van Hermann Hesse.