‘Verhalen zijn een medicijn. Sinds
ik mijn eerste verhaal hoorde, hebben ze mij geboeid. Ze hebben zo’n macht; ze
verlangen niet dat we iets doen, zijn of voorwenden - we hoeven alleen maar te
luisteren...
De remedies voor
het herstellen of terugwinnen van onverschillig welke psychische drang,
bevinden zich in verhalen. Verhalen veroorzaken de opwinding, bedroefdheid,
vragen, verlangens en inzichten die het archetype, in dit geval de Ontembare
Vrouw, weer spontaan te voorschijn brengen.
Verhalen
omvatten aanwijzingen die ons tot leidraad kunnen dienen bij de
gecompliceerdheden van het leven. Door verhalen begrijpen we de noodzaak van
een archetype dat onder het oppervlak verdwenen is en vinden we de wijzen
waarop we dit weer boven kunnen halen.’
‘Soms verstoren
de verschillende culturele bovenlagen het geraamte van het verhaal. In het
geval van de gebroeders Grimm bij voorbeeld bestaat het sterke vermoeden dat de
verhalenvertellers uit die tijd hun verhalen soms ‘zuiverden’ omwille van de
religieuze broers. We vermoeden ook dat de gebroeders de traditie voortzetten
van het vervangen van oude heidense symbolen door christelijke, zodat een oude
genezer in een verhaal een boze heks werd, een geest een engel, een initiatiesluier
of -mutsje een zakdoek, of een kind dat Schone heette (de gebruikelijke naam
voor een kind dat tijdens het zonnewendefeest geboren werd) Schmerzenreich,
Smartelijk werd genoemd. Seksuele elementen werden weggelaten. Helpende
schepselen en dieren werden in demonen en kwade geesten veranderd.
Zo gingen vele
verhalen verloren die vrouwen iets konden leren over seks, liefde, het
huwelijk, geboorte, dood en transformatie. Zo zijn ook sprookjes en mythen
bewerkt die de oeroude mysteries van vrouwen ophelderden. De meeste oude
collecties van sprookjes en mythen die tot op heden bestaan, zijn helemaal
ontdaan van het scatologische, het seksuele, het perverse, het
voorchristelijke, het vrouwelijke, de godinnen, het initiërende, de
geneeswijzen voor verschillende psychische kwalen, en de aanwijzingen voor
geestelijke vervoering.
Maar ze zijn
niet voorgoed verloren...’
Clarissa
Pinkola Estès in ‘De ontembare vrouw - als archetype in mythen en verhalen.’
In dit boek
vertelt Clarissa Pinkola Estès een twintigtal verhalen die ze rijkelijk
voorziet van haar commentaar dat op jarenlange studie is gebaseerd.
‘Ondanks alle
structurele verval in de bestaande versies van verhalen, is er een krachtig
patroon dat duidelijk naar voren komt. Vandaaruit kunnen we ons reconstructiewerk
beginnen. Aan de hand van de vorm en de gedaante van de stukken en brokken,
kunnen we met vrij grote accuratesse vaststellen wat er van het verhaal
verloren is gegaan. Deze ontbrekende delen kunnen opnieuw nauwkeurig worden
voorgesteld - waarbij vaak verrassende onderliggende structuren zichtbaar
worden die vrouwen beginnen te bevrijden van hun verdriet over de vernietiging
van zo veel van de oude geheimen. Maar eigenlijk is dat niet zo. Ze zijn niet
vernietigd. Alles wat we misschien ooit nodig hebben, klinkt nog altijd op uit
het hart van het verhaal.’