11 maart - Komt mijn kop op TV!?

Zo'n twee weken geleden werd ik gebeld door ene Mark van de VARA.
Via mijn website (deze dus) was hij mij "op het spoor" gekomen en hij vroeg of ik mee wilde werken aan een tv-programma van de VARA; het Hof van Joosten. Ik heb enkele afleveringen gezien en kon mij herinneren dat ik met veel plezier heb gekeken. Lekker veilig thuis op de bank zitten en commentaar geven op het Nederlandse rechtssysteem.
Aangezien ik de VARA een warm hart toedraag (verreweg de beste publieke omroep) heb ik zonder aarzelen "JA" gezegd. Zo'n kans krijg je niet elke dag!

In elke aflevering wordt een reconstructie getoond van een waargebeurd juridisch conflict. Door middel van een stemronde geeft het publiek aan hoe het zelf zou oordelen in de zaak, waarna echte advocaten en een officier van justitie een pleidooi houden. Tot slot vertelt een échte rechter wat destijds het vonnis in de waargebeurde zaak was en geeft daarop ook zijn eigen visie. Tevens mag het publiek daarover in discussie met de rechter.
De aflevering waarvoor Mark mij wilde "hebben", ging over adoptie. In het bijzonder over draagmoederschap.
Met het laatste onderwerp heb ik nooit te maken gehad, maar als adoptie-ouder kun je je natuurlijk wel heel goed inleven in de "ontvangende" partij. Ik had totaal geen idee of ik de lef had om iets te zeggen/vragen als er een camera op mijn kop gericht zou staan.
In eerste instantie ging ik gewoon voor de "aanwezigheid". In de studio zou ik wel zien of ik zin had om mijn mond open te doen om een "bijdrage" te leveren aan het programma.

Mark vroeg of ik misschien nog meer adoptie-ouders kende... "Hoeveel blikken wil je dat ik opentrek?" was mijn antwoord. Zo gezegd zo gedaan. Via "mijn" IJmond-lijst en enkele persoonlijke mails benaderde ik een behoorlijk groepje adoptie-ouders. Ik had verwacht dat ze zich bij bosjes zouden aanmelden, maar dat viel behoorlijk tegen.
Slechts twee "mede-strijders" kreeg ik mee naar de studio! Chantalle en Martin waren gelukkig wél net zo enthousiast (en wellicht net zo naïef) als ik, want in mijn eentje had ik er toch minder zin in gehad.
Het was natuurlijk ook best spannend om naar toe te gaan en dan kun je wel een beetje bijstand gebruiken.
"Waarom zo weinig aanmeldingen?" vroeg ik mij af.
Na wat doorvragen bleek dat de meesten zich lieten afschrikken door alle negatieve verhalen over adoptie in de media. Ze waren veelal bang dat we in de "beklaagdenbank" zouden worden gedrukt!
Jammer hoor! Ik erger me namelijk óók groen en geel als er weer een reportage over adoptie is (tegenwoordig helaas altijd negatief), en juist daarom zag ik dit als een kans om een positiever beeld te schetsen.
Bovendien ken ik de VARA als een integere omroep. Het HvJ richt zich voornamelijk op de juridische kant van een dilemma, zonder gebruik te maken van stemmingmakerij, zoals ze bij NOVA en Netwerk zo graag doen.

Mijn voorgevoel was juist: we hebben een hele leuke avond gehad. Veel gelachen, veel interessante mensen gesproken, en er was totaal geen sprake van een vingerwijzing naar adoptie-ouders!
En de opnames waren gewoon tof om mee te maken. Ik ben geen echte "Joosten-fan" maar deze dame toonde wel dat ze een vakvrouw is. Geen enkele verspreking; adequaat inspelen op reakties uit het publiek; prima!
Ik heb genoten.
En... ik heb ook nog iets gezegd (Chantal vond me erg stoer)! Dus ik kom met mijn kop (hopelijk een beetje voordelig) in beeld!
Ik vond zelf dat ik nogal een zielig piepstemmetje had, want mijn hart bonkte op dat moment in mijn keel.
We zullen zien...

Het "Hof van Joosten" is vanaf zondag 16 maart wekelijks om 21.10 uur te zien bij de VARA op Nederland 2.
Voor zover ik heb begrepen staat “onze” uitzending gepland voor 23 maart (1e Paasdag), dus KIJKEN allemaal!

(PS: met onze twee meiden gaat het HE-LE-MAAL SUPER!)

28 februari – daar zijn we weer!

Het heeft even geduurd voordat we iets van ons laten horen, maar we hadden dan ook wel een SUPERsmoes voor deze “afwezigheid” op het web.  Extreem onverwachte gezinsuitbreiding!!!
Inmiddels is onze Roos alweer anderhalve week thuis en het gaat heel erg goed.
We voelen ons nu écht een gezinnetje, dat zomaar ineens compleet is! Wat een luxe!
De eerste dagen met Roos waren breekbaar en bijzonder. Alles was nieuw voor ons allevier, maar het verliep eigenlijk boven verwachting. Roos heeft geen moment angst getoond, ze leek alles prima te vinden. Vanaf het eerste moment heeft ze ons geaccepteerd als nieuwe “verzorgers”.  
Kortom; ondanks de hectische aanloop heerste er harmonie in huize 3huis.

Over die hectische aanloop ben ik jullie nog een verhaal schuldig; ik kreeg namelijk WATERPOKKEN tijdens de kostbare “wendagen”. Na een telefoontje aan de huisarts was ik gerustgesteld wat betreft de besmetting voor Roos. ALS ze het zou krijgen zou het slechts heel licht zijn. Maar voor mij was de huisarts minder geruststellend… “Hou maar rekening met 40 graden koorts, mevrouw!” Ach het zal wel loslopen, dacht ik nog, maar vier dagen later lag ik mooi met 40 graden koorts in bed; totaal van de wereld! De bezoekjes aan onze jongste dochter werden noodgedwongen opgeschort. “Ik ben het er NIET mee eens, maar mijn mening zal wel niet meetellen.”, wist ik vanuit mijn ziekbed nog te murmelen. Gelukkig kon de definitieve overdracht gewoon op de geplande dag (18 feb) plaatsvinden!
Enfin, we zijn dus anderhalve week verder en we hebben helemaal niks te klagen.
Roos is een heel makkelijk kind. Ze maakt van haar hartje geen moordkuil. Als ze iets wil (drie keer raden wat, HAHA) dan MOET het ook op stel en sprong. Ze kan dan hoog en hard GILLEN als een vogel; zo’n beo, ken je die?
Niet te filmen, het doet bijna pijn aan je oren!

Maar het is werkelijk een heerlijk meisje. Goedlachs en ontspannen maar tegelijk wel lekker pittig! Als we in haar mokkabruine oogjes kijken zien we daar een heleboel ondeugendheid in het verschiet voor de toekomst. Bo krijgt het nog zwaar met zo’n bijdehandte kleine zus! Over Bo gesproken… die vindt haar kleine zusje vooral erg lief! Soms lijkt ze nog even te denken: “kreeg IK nog maar ALLE aandacht”, maar ze vertoont echt geen jaloers gedrag. Soms zegt ze; “Roos mag NIET!”  maar dan heeft ze eigenlijk gewoon gelijk; Roos mag namelijk nog géén pannenkoeken, snoepjes, computerspelen, etc. Als Roos wakker wordt uit haar dagslaapjes dan wil Bo mee naar boven. Doet de deur open en rent vrolijk naar het bedje van Roos en zegt dan iets van; “Roooosie bejje daar?” Zooooo schattig! En ze blijft steeds vertellen dat zij de “grote zus” of “grote meid” is. We proberen haar ook zoveel mogelijk het gevoel te geven dat zij niet vergeten wordt, en het lijkt aardig te lukken! Bo wil weer een stuk vaker op schoot zitten. Knuffelen was al favoriet, maar ze lijkt nu vaker behoefte te hebben aan zo’n intiem momentje. Heerlijk; twee van die knuffeltantes! De nachten gaan ook boven verwachting. Soms is er eentje onrustig (Bo net zo vaak als Roos) en moeten we 1 of 2 keertjes gaan kijken, maar meestal verlopen de nachten vlekkeloos! Prima geregeld, dacht ik zo… (;D) ’s Avonds tussen half 8 en 8 liggen de dames in bed en ’s morgens tussen half 7 en half 8 zijn ze wakker.   Roos krijgt dan een flesje en Bo een beker thee (eerlijk is eerlijk) en zo begint weer een nieuwe dag met onze twee dametjes. We voelen ons zoooo rijk met twee van die prachtmeiden! Kamertje was in één weekend klaar. Vervolgens nog wat gezellige accessoires verzameld en nu zijn we heel tevreden. Combinatie van IKEA en tweedehands et voila; KLAAR! Alleen de knalroze gordijnen zijn nog niet opgehangen, maar we hebben luiken, hoor, dus die gordijnen zijn alleen voor het gezicht. En natuurlijk moet er door mama nog een mooi schilderij worden gemaakt. De “hechtingsquarantaine” die we bij Bo in acht hebben genomen, hoeft nu veel minder strikt te worden toegepast. Lekker hoor; oma mag haar dus gewoon een knuffel geven. Maar Roos is de afgelopen week wel wat “eenkennig” geworden! Opa kwam gisteren binnenlopen en ze werd ineens heeeeel verdrietig! Vorige week vond ze opa nog helemaal niet eng, want toen heeft ze zelfs nog aan zijn baard getrokken (;D). Die mooie meid is dus NET OP TIJD bij ons thuisgekomen (leeftijd 6 maanden staat bekend als het omslagpunt naar éénkennigheid)!!!

Roos incognito... pretoogjes!

3 februari - waterpokken overwonnen

Jaaaaa, het hoort er gewoon bij; Bo heeft gezellig de waterpokken gekregen.
Inmiddels is het ergste leed geleden en ze is (volgens ons) niet meer besmettelijk.
De afgelopen twee weken hebben we voornamelijk gevuld met hangen op de bank, fröbelen, beetje zeuren, en vooral veel JEUEUEUEUK! Dat je tijdens zo'n pokkenfeest niet "op je mooist" bent, spreekt voor zich.
En natuurlijk wil je dan NIET op de foto !!!

5 januari - heerlijke kerstdagen

Slechts anderhalve maand geleden bedachten we dat we deze Kerst "anders dan anders" wilden doorbrengen.
Samen met de Fellalootjes boekten we "last-minute" een huisje aan het water in Noord-Limburg.
Aangezien er nog weinig keuze over was, hielden we stiekem een beetje ons hart vast...
De huisjes met vaatwasser en oven waren namelijk "opperdepop", dus dat was best even afzien. Zeker met de Kerst!
Was het huisje wel comfortabel genoeg en was het zwemparadijs wel een echt "paradijs"?
Maar onze zorgen waren totaal ongegrond; een spiksplinternieuwe vaatwasser en combi-oven stonden op ons te wachten in de knusse en praktische blauwe huisjes! We hebben het heel leuk gehad met z'n zessen. De papa's en mama's kunnen het sowieso al prima met alkaar vinden, maar onze spruitjes Bo en Qi-Yan zijn helemaaaaaaaal blij met elkaar!
Wat een dolle pret heeft dat stel gehad! Op een enkele prik- en duwpartij na hebben ze de hele week vrolijk met elkaar gespeeld. Samen delen, samen eten, samen zwemmen, samen kletsen, samen slapen (ja NU mag het nog!), samen rondrennen, samen knutselen, en ga zo maar door. Bij het Kerstdiner stalen ze ieders hart op de dansvloer!
De papa's en mama's hebben vooral samen gelachen, gedronken, genoten van de kindjes, gegeten en - naast de kerstboom - flinke bomen opgezet!
Enfin; de foto's hieronder zeggen meer dan woorden!

	8 december - de schoolfotograaf Bo heeft het heel erg naar haar zin op de peuterspeelzaal. Wij noemen het hier het "schooltje". Soms wil ze niet eens naar huis! Dan loop ik door de klas als een kip zonder kop - klein jasje en dasje in mijn hand - achter haar aan te rennen. "Bo peeeeele!" is haar antwoord dan. Zodra ik beloof dat ze thuis een lekker boterhammetje van me krijgt, kiest ze toch voor haar jas en zegt de juffies en kindjes vrolijk gedag; "Da-daaag kinnnnjes"! Ze vind het echt heel leuk daar, en wordt ook steeds makkelijker "in de omgang" met grote mensen. Vorige week kwam de schoolfotograaf langs. Ik had er een hard hoofd in... Bo is nogal tegendraads als ze iets móét wat ze niet begrijpt, en vooral wanneer er allerlei nieuwe factoren meespelen. En zo'n obekende mevrouw met een groot fototoestel en allemaal lampen en een vreemd doek achter je... Brrrrr, dat leek me best eng voor haar! Ik wilde er eerst bijblijven (mocht van de juf!), maar alle andere ouders werden resoluut weggestuurd. Aangezien ik een hekel aan voorkeursbehandeling heb, ben ik toch maar weggegaan. "Dan maar géén vrolijk lachende foto van ons meissie, huilend is ze ook mooi!" dacht ik nog...
Maar toen ik Bo later die ochtend ophaalde, vertelde juf dat ze had GELACHEN op de foto! Nou jaaaaaah! Dat was nog eens een aangename verrassing! En zo werden de allereerste "echte" schoolfoto's van ons dametje prachtiger dan verwacht! En... Poehhh, wat wordt ze al groooot! Bo begint nu trouwens ook zoooo lekker te kletsen; elke dag horen we nieuwe slimme "uitspraken" uit haar mondje. Het is werkelijk fantastisch hoe ze ineens verbanden weet te leggen; gaaaaf om te zien (en horen). Voorbeeldje; onlangs heeft Ray ook zijn foto's van de schoolfotograaf gekregen. Ik heb wel eens gezien dat ze de pasfoto's op stickervellen printen, zodat je de makkelijk overal op kunt plakken. Ik zeg dus tegen Ray; "Deze plakken niet, jammer want dat leek me wel handig." Verder was het geen issue, uiteraard. Komt ons dametje een minuut later met een velletje Dora-stickers aangelopen en schuift het onder mijn neus: "die WEL plakkuh!" Na mijn eerste verbazing kon je wel een zonnenbril gaan opzetten, want ik STRAALDE natuurlijk van trots. En Bo niet minder, want die werd uiteraard de hemel in geprezen! Een triomfantelijke smile op haar snoet van oor tot oor was het onbetaalbare resultaat! En zo beleven wij, als trotse ouders, elke dag weer een mooi moment van opperste verbazing. Het is heerlijk om ons meisje zo te zien groeien.

15 november - Slapen op de bank

Voor velen misschien heeeeeeel gewoon, maar voor Bo echt heel bijzonder! Zolang we onze kleine meid kennen is dit pas de tweede keer dat ze op de bank slaapt. Bij mama op schoot in slaap gestort (achter de computer nog wel!)... Aangezien dat een nogal onhandige en onprettige houding was, heb ik haar voorzichtig op de bank gelegd. Meestal wordt ze dan meteen wakker en is weer "rise and shine", maar nu was ze zoooo moe! Bo heeft last van een zeer vervelend hoestje en daardoor slaapt ze al een paar nachtjes behoorlijk onrustig. Vanmorgen weer naar "schooltje", waar ze het nu warempel écht leuk begint te vinden. En als je dan ook nog eens geen middagslaapje meer wilt doen, dan is dit het gevolg. Schattig he?

 

16 oktober - terug van Terschelling; een weekje WELVERDIENDE rust...

Zaterdag zijn we met weemoed met de boot teruggekeerd van "ons" heerlijkste eiland Terschelling. Zoals verwacht hebben we genoten. In de voorafgaande weken zag het er qua weersverwachting niet rooskleurig uit, maar wij maakten ons geen enkele zorgen. Wij hebben immers altijd prachtig weer! Je krijgt wat je toekomt, he? Onze verwachting kwam natuuuuurlijk uit; geen spatje regen hebben we gehad! Bijna elke dag een prachtig blauwe lucht met een koperen zonnetje. Veel gefietst met Bo voorop in het zitje. Ze vond het zaaaaalig. Als we 's morgens opstonden en vroegen "Wat zullen we vandaag gaan doen?" zei mevrouwtje steevast "TIETSE!" (= fietsten) Ik moet toegeven dat het mij ook wel extra lekker lijkt om, hangend aan het stuur, je benen te laten bungelen en overal heen gereden te worden. Het oneindige strand werd eerst met enige verbazing gadegeslagen... na de mededeling dat dit het strand was met allemaal zand riep ze "Boel!" Jazeker; er is hier een heleboel zand, meissie!

 

Bo viel trouwens met haar neus in de boter wat betreft cranberries plukken! Ik ben nu al zeker zo'n 20 keer op het eiland geweest en het was mijn eerste keer dat ik mocht plukken. Bo komt de allereerste keer op Terschelling en mag meteen aan de pluk! Dat komt omdat wij niet eerder op de hoogte waren van deze mogelijkheid... In oktober worden deze vitaminenrijke besjes geplukt door de professionals. Wanneer de pluk klaar is worden de velden ahw "vrijgegeven" en mogen de amateurs de restjes bij elkaar plukken. Heel bijzonder en ook best leuk! Bo stond eerst een beetje beteuterd de kat uit de boom te kijken. Je kon aan haar smoeltje zien dat ze dacht: "Hier is toch niks aan?" Wij zaten op onze knietjes op een kartonnetje (tegen de bessenvlekken) en dan maar graaien tussen de struikjes. Maar toen ik aan Bo liet zien welke glimmende rode knikkertjes we aan het verzamelen waren, ging ze helemaal LOS! Gewapend met kartonnetje, dat ze steeds weer netjes onder haar knietjes schoof, dook Bo tussen het groen en peuterde met haar peutervingertjes (dus daaaarom heten ze zo!) fanatiek de rode vitaminenbommetjes bij elkaar. SCHATTIG! Gezien het fanatisme waarmee ze plukte leek het echter kinderarbeid, dus na een uurtje hielden we het voor gezien (want stel je vóór dat de Raad van Kinderbescherming ervan hoort)! Wadlopen hoort er natuurlijk ook bij! Papa dacht dat je daarvan erg vies werd, dus die bleef lekker aan de kant staan. Kon'ie mooi foto's maken! Aan mama's hand, met rode rubberlaarsjes aan, liep Bo dus dapper het wad op... WAUW dat is nog eens een grote modderplas! Na enige aarzeling wees ze naar de grond om deze prachtige vondst aan mama te melden en begon enthousiast te stampen. Kirrend van plezier wandelde ze tuseen mij en opa over de prachtige watervlakte naar de pierenstekende opa's. Een wandelingetje van een kwartiertje vond Bo wel genoeg. Maar je kan natuurlijk niet zomaar even gaan zitten in het water, dus op de terugweg was mama de pineut; "Mama DRAAAAAGE"... Papa was overigens aangenaam verrast dat we helemaal niet zo vies waren geworden. Hmmm, volgend jaar ook maar rubberlaarzen meenemen, dan?

 

Deze hele week was Bo het enige kindje in ons reisgezelschap. Naast papa en mama waren er eigenlijk alleen maar opa's en oma's. Van elk stel een stuk of vier (waaronder 1 stel de ECHTE opa en oma). Bo heeft dus een overdaad aan aandacht gekregen. In het begin was ze daar nog niet echt blij mee (vriendelijke vreemde mensen zijn namelijk nogal ENG), maar in de loop van de week ontdooide ze en genoot ze van alle lieve blikken en woordjes van alle "oudjes". Wéér wat geleerd, meid! Het is jammer dat Bo nog te jong is om al deze belevenissen later nog te kunnen herinneren, maar deze week zou zeker onvergetelijk voor haar zijn geweest ! En trouwens ook voor mama en papa, want de laatste keer dat we hiervoor op Terschelling waren (juni 2006), zaten we nog steeds met z'n tweetjes te wachten op ons kleine Chinese wondertje... Als het aan ons ligt vereren we ons eiland volgend jaar dus maar weer met een bezoekje!

7 september - de peuterspeelzaal

Het is er eindelijk van gekomen; Bo is naar de peuterspeelzaal geweest. Tot nu toe was ze weinig "uitbesteed" bij anderen. Alleen een paar korte dagjes bij opa en oma, en dat was het. En nu "moest" ze dan echt helemaal alleen naar het "peuterschooltje".De eerste keer mocht ik erbij blijven. Daar was ik dus nog niet zenuwachtig over. Waar ik me vooraf wel een beetje zorgen om maakte, was of ze het op deze wen-ochtend wel naar haar zin zou hebben. Want als ze met mama in de buurt al zou piepen, hoe moest het dan ZONDER mama erbij? Mijn zorgen waren gelukkig onterecht. Binnen één minuut zat Bo al gezellig in de bouwhoek - met Bob-de-Bouwer-helm zelf opgezet! - en tien minuten later was ze schattig met een ander kindje aan het puzzelen. Van het groepsgebeuren moest ze eerst weinig hebben. Verplicht op een stoel zitten leek niet haar ding. Tot ze ontdekte dat er FRUIT mocht worden uitgezocht; toen was mevrouw er als de kippen bij! En toen de juffen en kindjes leuke liedjes gingen zingen was ze helemaal verkocht! Klappend en giechelend probeerde ze enthousiast mee te doen. Het was werkelijk een openbaring! Niet alleen voor Bo maar vooral dus ook voor mama! Dit had ik echt niet verwacht! Het ging zo goed dat ik het zelfs "aandurfde" om gedag te zeggen en vijf minuutjes buiten een rondje te gaan lopen. Dat hadden we dan alvast mooi geoefend voor wanneer ze écht alleen moest blijven. Na 5 snelle minuten wandelen ben ik voor het raam gaan staan om even stiekem te gluren. Bo was zo lekker bezig dat ze mij niet eens miste! Nou jaaaaaaah! Toch best een opluchting. De volgende dag was uiteraard zwaarder. Bij het afscheid had ik niet de indruk dat het tot Bo doordrong wat ik vertelde (“mama komt straks terug, etc”). Maar enfin; het was beter dat ze mama niet zag sniffen, dus ik ben toch maar weggegaan. Met een brok in mijn keel fietste ik naar huis. Dit hoort ook bij het "moeder-zijn": loslaten. Juf belde (zoals vooraf afgesproken) na 3 kwartier op. Ze vertelde dat Bo een half uurtje erg gehuild had, maar ze liet zich uiteindelijk wel door haar troosten. De kindjes waren allemaal erg lief en kwamen met zakdoekjes aanzetten. Schattig, niet? Toen Bo aan het tekenen werd gezet, werd ze weer helemaal rustig en tegen de tijd dat ik haar kwam ophalen was ze weer supervrolijk! Ik stond al een tijdje in de gang te gluren en natuuuurlijk had ze me al gespot. Helemaal géén paniek! Ze zwaaide naar me, riep naar me, wees naar me, maar ging netjes weer op haar stoeltje zitten als de juf dat vroeg. Toen ik eindelijk binnen mocht komen rende ze stralend naar me toe en ik kreeg een heerlijke knuffel. SNIFSNIF! Al met al viel het dus ontzettend mee! Ik ben best opgelucht - en trots! - dat we de eerste hobbel probleemloos achter de rug hebben. Bo blijft ons verbazen... Volgende week weet ze echter precies wat haar te wachten staat, dus dan zou het wel eens minder vlekkenloos kunnen verlopen.

JUNI t/m AUGUSTUS 2007

 

 

MAART t/m MEI 2007

 

JANUARI & FEBRUARI 2007

 

NOVEMBER & DECEMBER 2006

SEPTEMBER & OKTOBER 2006