En dan is de oplossing  hier in wezen heel eenvoudig: die zogenaamde Oerknal is een ontstaan uit een hogere wereld en dat verklaart ook meteen de oneindig hoge temperatuur.
(Als een oneindige reeks van steeds hogere temperaturen.)
En de zogenaamde evolutie gaat dan samen met een onderliggende emanatie.
De ontwikkeling van het heelal is een synthese van emanatie en evolutie als een eenheid van twee bewegingen.
De ene gaat van nul naar oneindig en de ander precies tegengesteld van oneindig naar nul. Het werkt dus vanuit twee richtingen samen.
De ene gaat van macrokosmos naar microkosmos en de ander van microkosmos richting macrokosmos.
En zo gaat het ook precies in het mensenleven, want wij ontwikkelen onszelf in het leven van baby naar volwassen als evolutie, maar ook omgekeerd, want wij worden uit onze ouders geboren als wezens die reeds verder ontwikkeld zijn dan wij en ontvangen van hen onze opvoeding.
Zij dalen naar ons af.
Dus ook de omgekeerde beweging is aanwezig.
Het is dan precies als bij de kip en het ei: " wie was er nu eerder, het ei of de kip?"
De één kan niet zonder de ander.
Het is een cirkelsysteem tussen het begin en wat reeds ontwikkeld is.
Maar de wetenschap wil eenzijdig de kip uit het ei verklaren.
Dat is de eenzijdigheid van de evolutie-idee.
Vroeger wist men dan beter, want men geloofde toen dat we uit God geschapen waren, dwz uit "iets" hogers, beter: iemand die hoger was. 
We leven in een ongelukkige wereld zonder God en waarin de grondslag van het bestaan geabstraheerd is tot slechts dingen, materie.  -  We zijn volkomen vermaterialiseerd.
De geest is een product geworden van de materie inplaats van andersom.
We leven in een omgekeerde, negatieve wereld.
Reeds Hegel besefte dat toen ie zich tegen de evolutie-gedachte keerde, al reeds vóór Darwin, want Hegel leefde van 1770 tot 1830.
(Hegel was bevriend met Schelling, die al de evolutieteorie verkondigde.)
Tegenover de evolutie stelde Hegel de emanatie (het lagere uit het hogere) en zeide ook: alles is er in één keer.
( Hegel: natuurfilosofie paragraaf :  249 en 339 )
Nu is dat ook niet juist wat Hegel dacht, want is in strijd met zijn eigen positieve dialectiek, die tegenstellingen moet opheffen tot een synthese, zonder dat de één de ander vernietigt, dwz de emanatie moet de evolutie niet tenietdoen.
En ook zo dat de eenheid het onderscheid niet vernietigt.
De waarheid is dan de  positieve drie-eenheid van emanatie en evolutie, maar ook dat alles er in alle eeuwigheid in één keer al was en is en zal zijn.
Dat kon Hegel natuurlijk niet oplossen: hij viel terug in conservatisme.
Want dit hele moeilijke probleem is alleen met de atoomtheorie op te lossen.
Het heelal is een volmaakt eeuwig systeem als alles in één keer, maar tevens als evolutie en tevens als emanatie.
Dus als een cirkelsysteem, als dialectiek, als constant terugkerend in zichzelf.
Maar van die cirkels zijn er dan oneindig veel, bijvoorbeeld tussen kinderen en ouders, mensen en microwezens, mensen en macroreuzen, die we later zelf gaan bouwen, enz.
En dan zijn atomen en zonnestelsels en melkwegen ook cirkelsystemen.
En ook de dialectiek van Hegel is een cirkelsysteem.
En ook het heelal in het groot in een hogere dimensie, volgens Einstein.

Ik wil hier nog iets zeggen over de Oerknal en dan ga ik weer verder met Hegel.
Want je zou je nu af kunnen vragen hoe het dan zit met die Oerknal van 15 miljard jaar geleden als het heelal volgens mij een eeuwig systeem is, dat nooit is ontstaan, dwz alles was er altijd al in alle eeuwigheid.
Ook dit laat zich heel gemakkelijk verklaren, want de tijd van de microwezens gaat veel sneller dan die van ons.
Een electron draait ongeveer 7.000.000.000.000.000 x per seconde om de kern van een atoom heen.
Laten we zeggen dat één zo'n draai ongeveer gelijk is aan een jaar voor de microwezens, dus als een vergelijking met de draai van de aarde om de zon, dus als een microjaar.
Nu zitten er ongeveer 30.000.000 seconde in een jaar en dan laat zich gemakkelijk uitrekenen dat de tijd van de microwezens dan: 7.000.000.000.000.000 x 30.000.000 = 210.000.000.000.000.000.000.000 zo snel is als die van ons.
En voor het rekengemak maak ik van zo'n omdraai  5 jaar, dan komt het op een quadriljoen maal zo snel uit.
En het steekt hier natuurlijk niet om een nul meer of minder; het is slechts een globale schatting.
Hun tijdssnelheid is ongeveer een quadriljoen maal zo groot als die van ons, en die van de minimicrowezens is nog eens een quadriljoen maal zo snel (want weer in dezelfde verhouding als de microkosmos tot ons), en die van de superminimicrowezens nog eens een quadriljoen maal zo snel, enz., enz., enz., tot in het oneindige.
Dwz dat onze 15 miljard jaar in wezen een inwendige eeuwigheid is, want aan het begin van die Oerknal bestond onze tijd nog niet,  maar alleen de tijd van de microwezens: slechts een fractie van een seconde was voor hun gelijk aan 15 miljard jaar.
Die 15 miljard jaar was dan hùn evolutie toentertijd.
(die fractie van een seconde is dan ongeveer: 15 miljard jaar = triljoen seconden  gedeeld door één quadriljoen = één miljoenste seconde.)
En aan het begin van de tijd van de microwezens was hun tijd er ook nog niet en alleen de tijd  van de minimicrowezens en was hun 15 miljard jaar nog veel korter, enz., enz., enz., tot in het oneindige.
Dwz teruggaande in de tijd, die dan steeds sneller en sneller gaat volgens steeds snellere en snellere culturen in de microcosmos, is het begin van de Oerknal feitelijk onbereikbaar.
Dat begin is eeuwig ver weg.
Omdat de klok steeds sneller en sneller gaat lopen.
Een miljoenste seconde wordt ongeveer 15.000.000.000 microjaar en een miljoenste seconde daarvan opnieuw 15.000.000.000 minimicrojaar, enz., enz., enz.
Relatief gezien kun je het natuurlijk ook omdraaien, namelijk dat onze tijd vanuit de microkosmos bekeken door de microwezens en dan minimicrowezens, enz., enz., steeds trager en trager liep (in omgekeerde tijdsvolgorde) en daarom het nulpunt van de oerknal nooit bereikt.
Maar dat is eigenlijk niet helemaal juist, want onze tijd bestond toen nog niet, maar deze omgekeerde visie is misschien wat gemakkelijker te begrijpen.
Omgekeerd gaat de tijd in de macrocosmos heel erg langzaam als we bedenken dat de melkweg 200 miljoen jaar nodig heeft om één keer rond te draaien.
Zouden we één zo'n draai beschouwen als een macro-jaar (in vergelijking met de omdraai van de aarde om de zon) dan is de macrokosmos slechts:
15 miljard jaar gedeeld door 200 miljoen is: 75 macro-jaar oud.
En dan reken ik nog niet eens mee dat die melkwegen dan atomen* zouden moeten zijn in de hersenen van een macroreus, want dan zou zo'n  macroreus slechts één quadriljoenste seconde oud kunnen zijn sinds de Oerknal.
En zelfs als de sterrestelsels de atomen zijn in een reus inplaats van de melkwegen, dan nog blijft er slechts één triljoenste seconde tijd over.
Dat is ook één van de meerdere redenen dat ik niet geloof dat er al macro-reuzen zouden kunnen zijn, want de beweging is daar veel te traag en de evolutionaire tijd waarin die macroreuzen dan zouden zijn ontstaan veel te kort, terwijl de microkosmos super en supersnel is en daarom ook veel en veel verder ontwikkeld dan wij.
Wat ik nog niet verteld heb is dat onze latere macro-atomen best wel eens zo groot zouden kunnen worden als complete melkwegen, want zoals we niet weten hoe klein die micro-ruimteschepen zijn, dwz misschien zijn ze nog wel  kleiner dan quarks, zo weten we ook nog niet hoe groot onze eigen toekomstige macro-atomen zullen worden.
En worden ook de tijdsverhoudingen veel groter.
Maar hier geldt dat wat voor ons verbijsterend en onvoorstelbaar is, voor het oneindige en eeuwige heelal van geen betekenis is, want groot en klein, lange of korte tijdsduur zijn volkomen relatief.
Het allergrootste is ook oneindig klein en het allerkleinste ook oneindig groot.
Het heelal is eeuwig en oneindig, dwz het heelal is nooit ontstaan uit iets anders, waaruit het verklaard zou moeten worden, want dat andere hoort dan bij het heelal zelf.
Al zou je dan natuurlijk ook kunnen spreken van een oneindig aantal heelallen, dan bedoel ik met het heelal dat oneindige aantal als eenheid.
Je kunt dan wel het ene heelal uit het andere verklaren, maar dat andere moet dan ook weer verklaard worden, enz., tot in het oneindige.
Je blijft dan in een uiterlijke verklaringsvorm steken, die nooit een echte definitieve bevrediging vindt, want blijft een eindeloos herhalingsproces, zonder ooit tot rust te komen.
Dat is de wetenschappelijke manier van verklaren.
Deels is dat ook wel weer juist, want het heelal is inderdaad zo'n eindeloze voortgang van het ene in het andere, enz.
En mijn atoomtheorie is daar dan ook een levend voorbeeld van, want ons heelal heeft zijn grond in de microkosmos en die weer in de minimicrokosmos, enz.
Maar het heelal als oneindig, dus als de eenheid van een oneindig aantal heelallen, kan niet meer uit iets anders verklaard worden, want als werkelijk absoluut oneindig, is er dan ook niks meer buiten.
Er is niks anders dan het oneindige heelal.

het heelal heeft zijn grondslag in de logica.

Hegel begint zijn dialectiek met de eenheid van Zijn en Niets, want het abstracte Zijn is eigenlijk helemaal: ......niets !!, en omgekeerd: .... het Niets is !!
En  als omslag van Niets naar Zijn zou je die dialectiek van Hegel als de verklaring van het ontstaan van het heelal kunnen beschouwen, omdat het Niets een in zichzelf tegenstrijdig begrip is, want het Niets is  !!
"Eerst" was er alleen maar Niets, maar omdat het niets ook is, daarom ontstaat uit het Niets ook het Zijn.
Maar dat wil niet zeggen dat het heelal er eens niet geweest zou zijn, want deze logica is eeuwig geldend, het moet daarom iets zijn dat altijd weer opnieuw plaats heeft.
Of juist omdat Niets en Zijn een eenheid zijn kan er nooit alleen maar Niets bestaan hebben.

hegel en de evolutieteorie

De hele dialectiek van Hegel, die loopt van de eenheid van Zijn en Niets naar de absolute Geest als hoogtepunt (in zijn allergrootste drieslag: logica, natuurfilosofie en geest), lijkt sprekend op de evolutieteorie als ontwikkelingsproces, maar nu moet je dat hele proces omkeren in zijn eigen tegendeel, namelijk dat het laatste eigenlijk het eerste is, wat Hegel ook zelf zegt, want de absolute Geest als zijnde God, is natuurlijk niet uit Niets ontstaan, want dan zou het Niets als grondslag machtiger zijn dan God zelf.
Dit is dan eigenlijk de tegenstrijdigheid van het dialectische systeem zelf.
En daarom tevens in eenheid met de dialectiek, want de dialectiek is de leer van de tegenstrijdigheid.
De waarheid, maar ook het leven beweegt zich aan zijn eigen tegenstrijdigheid om die tegenstrijdigheid op te lossen.
En ook de natuurkunde heeft daar steeds weer opnieuw mee te maken, denk maar aan de golven en deeltjes van het licht.
Tegenstrijdigheden leiden naar hogere oplossingen.

de waarheid is het totale logische systeem

De waarheid is niet Niets, maar de waarheid is dit totale logische systeem van Niets naar Oneindig als een eeuwig bestaand systeem en God is dan niet alleen het einde, maar het hele systeem zelf.
En God is niet alleen de evolutie van Niets naar Oneindig, maar evenzeer als emanatie van Oneindig naar Niets, dus als afdaling van het hogere naar het lagere.
Je voelt wel dat ik hier mijn atoomtheorie bedoel als oplossing.
Hegels dialectiek is dan ook eenzijdig synthetisch in een opbouwende beweging en er ontbreekt bij hem dan ook de omgekeerde beweging van Oneindig naar Niets als analyse.
Hoewel ie dat zelf ook wel vermeldt, creëert hij zo'n systeem zelf niet.
De analytische dialectiek is nog niet uitgevonden.
Ik ben er wel zelf zo'n beetje mee bezig om de algemene methode daarvan te vinden.
En deels zit het ook wel in Hegels dialectiek verborgen.

het is allemaal nogal moeilijk.

Het is natuurlijk wel allemaal nogal moeilijk wat ik hier vertel, want ik doe meestal vreselijk mijn best mijn atoomtheorie zo eenvoudig mogelijk uit te leggen, maar het is natuurlijk wel zo interessant om ook wat achtergrondfilosofie te laten zien om wat meer houvast te hebben.
Maar ik weet dat het denken van Hegel heel veel oefening vraagt om het te begrijpen.
Maar je zult toch op zijn minst wel ongeveer aanvoelen waar het over gaat, want  de wetenschap is door de evolutieteorie gegrepen en doet toch zijn best alles uiteindelijk uit het Niets te willen verklaren, want die Oerknal-idee loopt daar toch ook naar toe* en ook heeft de wetenschap de illusie dat ze de enorme complexiteit van de microcosmoswetten terug zal weten te brengen tot een eenvoudige formule, waarin de 4 elementaire krachten verenigd zouden kunnen worden.

* hoewel er ook weer een alternatief idee is, waarbij ons heelal dan weer uit een ander heelal ontstaan is binnen een systeem van hogere dimensies.
Voorgesteld als de geboorte van een " kind-heelal" uit een "moeder-heelal."
Dat lijkt dan al een beetje op mijn atoomtheorie, alleen mijn moederheelal zit niet in een andere dimensie verborgen, maar in de microkosmos.

de illusie van een eenvoudige formule

En die verklaring uit het Niets is volgens mij de grote denkfout, en de wetenschap zal die eenvoudige formule ook nooit vinden, want inplaats van eenvoudiger wordt de zaak alleen maar complexer en complexer.
Zo heb ik als laatste over de snarenteorie gelezen, waarbij zelfs ongeveer 26(?!!)  extra  dimensies (waarvan 22 opgerold) gecreëerd moesten worden om de relativiteitsteorie met de quantummechanica te verzoenen, als ik het goed onthouden en begrepen heb.
(Ik ben geen natuurkundige)
Maar die hele onderneming is nog steeds twijfelachtig, omdat de computers het ook niet meer bij kunnen benen.
Niet dat ze die eenheid * nooit zullen vinden, dat geloof ik best, maar die eenheid zal beslist niet eenvoudig zijn en ook zullen er dan weer nieuwe tegenstellingen ontstaan met nog grotere problemen omdat de microkosmos oneindig complex is.
Maar toch wil de wetenschap ons nog wijs maken dat er een eenvoudige oplossing en grondslag gevonden zal worden.
Dwz een eenvoudige formule, maar een eenvoudige formule zou zijn dat: 1 + 1 =  2 , of filosofisch dat: 0 = 1 (identiek aan Hegels: het Niets is !!)
Dit zeg ik niet om de boel in de maling te nemen, maar om heel serieus te laten zien dat de eenvoud van het heelal helemaal niet in de microkosmos te vinden is, want het wordt daar alleen maar complexer en complexer.
Dwz de microkosmos is een hogere wereld.
En ook de illusie van een kleinste deeltje op Planck-lengte:  10^-33 cm zal blijken ijdelheid te zijn, want er is geen kleinste deeltje, want dat heeft men ook al van het atoom gedacht.

* Die drang naar eenheid is puur filosofisch en weinig natuurwetenschappelijk, want waarom moet de natuur een eenheid zijn?
Hou je gewoon aan de realiteit !!
Maar ook de wetenschap stopt er bij voorbaat zijn filosofie in.
Inplaats van onbevooroordeeld waar te nemen.
En dat laatste bestaat dan ook helemaal niet, want de mens (en dus ook de wetenschapper) neemt altijd zijn reeds gevormde ideeën mee.
Er bestaat niet zoiets als een maagdelijk onbevooroordeeld bewustzijn.

En ook Einstein moet zoiets gezegd hebben als: "de basis van de wetenschap is een goeie filosofie!"
En inderdaad: de relativiteitsteorie was eerst "slechts" filosofie en moest later nog bewezen worden.
Overigens is de relativiteitsfilosofie paradoxaal en is volgens mij nog steeds niet echt bewezen,  en moet ook steeds weer bijgesteld worden en aangepast aan de realiteit.
Die hele relativiteitsteorie is nog grotendeels een mysterie.
Wat het overigens juist heel aantrekkelijk maakt.
Er blijft alle ruimte tot verder nadenken en speculeren.
En verder is de relativiteitsteorie niet echt van Einstein, maar was reeds door anderen ontwikkeld.
En ook Hegel kende de relativiteitsidee al en ook Newton.
Het is dan gemakkelijk om alles aan één persoon en één naam op te hangen, wat in werkelijkheid door veel meer geleerden is ontwikkeld.
En de naam: Einstein = ein Stein = één steen, heeft hier ook mythologische betekenis, want betekent God als verschijning dus ook als: het absolute IK.
De steen is namelijk een godssymbool.
En de theorie van Einstein is die van het IK (als waarnemer) als grondslag van het heelal, maar omdat er oneindig veel Ikken zijn, valt het heelal uitelkaar in oneindig veel heelallen en dat is de tegenstrijdigheid van de relativiteitsteorie.
En die tegenstrijdigheid wordt door de wetenschap onder tafel geschoven of zogenaamd: "opgelost".

de eenvoud zit in de macrokosmos.

Die zogenaamde eenvoud zit niet in de microkosmos, maar in de macrokosmos als oneindige leegte en de eerste vage contouren van superclusters van melkwegen, die als soepslierten of spaghetti-slierten of ook als bladerdeegfrutsels door het heelal heen zijn geslingerd door de oerknal.
(Het lijkt dan wel op iets, want het is niet helemaal chaotisch en met wat fantasie zou je  er dan bijvoorbeeld een hersenstructuur in kunnen fantaseren met zenuwdraden en -knopen en holtes daar tussenin en dan zou die macroreus al bestaan volgens Dick Waanders, maar ik geloof dat het echt niet te vergelijken is met onze werkelijke hersenstructuur of bijvoorbeeld  een werkelijke DNA-structuur van onze cellen.
Maar daarbij zijn er voor mij nog wel meer redenen te noemen waarom ik denk dat we niet al reeds in een macroreus wonen.) 
Kortom: de eenvoud begint dáár in de macrokomos en wel als chaos.
(Voor de echte pure vormloze chaos zou je dan waarschijnlijk naar nog groter moeten.)
En in die chaos bestaan dan de iets "kleinere" betere vormen als  spiraalnevels en dergelijke, of beter: van superclusters naar clusters naar melkwegen en nog kleiner de zonnestelsels (sterren) die nog beter inelkaar zitten, nog meer gestructureerde vorm bezitten en dan nog kleiner de atomen, enz.
De ware eenvoud is de lege, abstracte oneindigheid, waarvan Hegel zegt dat deze als zodanig: Niets is !
En het Niets van de microkosmos is het punt, waarvan er dan meteen oneindig veel zijn, dus dat is al meteen veel complexer. Maar ik wil me hier niet verliezen in te veel  speculatieve filosofie en me zoveel mogelijk bij de les houden om duidelijk te zijn in mijn eigen idee.

Bewijzen is in de eerste plaats logisch beredeneren, terwijl de wetenschap niet echt dóór en dóór kan bewijzen, maar berust op axioma's en hypothesen.
En mijn atoomtheorie kan wel dóór en dóór bewezen worden in eenheid met de filosofie van Hegel.
Want mijn atoomtheorie gaat niet uit van een willekeurige aanname, een willekeurig uitgangspunt, wat de wetenschap doet, maar heeft zijn grondslag in de eenheid van drie principes, die beredeneerd kunnen worden:
1 - De logische redenatie uit het Niets ( het Niets is ) als dialectiek van Hegel, die loopt van de eenheid van Zijn en Niets tot de absolute Geest.
2 - Het resultaat daarvan is de omkering dat niet het Niets de waarheid is, maar de absolute Geest als grondslag, dwz God zelf, of zoals ik het zelf zou willen zeggen: de waarheid is het oneindige en eeuwige systeem en dat is geen willekeurige aanname, want van het totale systeem is er maar één en niet dit of dat als willekeur, waarvan er dan eindeloos veel zijn.
Zodat de wetenschap dan inderdaad niet verder komt dan toevalligheid als uiteindelijke grondslag.
3 - De synthese van de eerste en de tweede redenatie als eenheid van de synthetische beweging of dialectiek van Hegel uit het Niets en de analytische tegenbeweging of omgekeerde beweging vanuit het oneindige of vanuit God of de absolute Geest vandaan.
Dus als synthese van evolutie (van laag naar hoog) en emanatie (van hoog naar laag).
Het geheel is dan een drie-eenheid van het Niets als grondslag en het totale systeem als grondslag en dan de logica als ordenend beginsel in een eenheid van synthese en analyse.
En elk willekeurig uitgangspunt kan daarin dan ook opgenomen worden als een moment in het geheel.
En ik ben dan ook niet tegen de wetenschap, want op haar manier is de wetenschap natuurlijk vreselijk knap, maar op filosofisch gebied is ze volkomen blind.
Dan kun je dit hele moeilijke verhaal natuurlijk ook in één keer samen vatten met:
4 - De waarheid en grondslag van het heelal is het totale oneindig en eeuwige logische systeem.

In diepste wezen is mijn atoomtheorie een bewijs uit God vandaan, want God is de absolute waarheid als oneindige en eeuwige Geest, dwz als levende logica, en tevens als konkrete persoon, dus dan moet het heelal uit God zelf bestaan en: het heelal moet God zelf zijn.
Maar niet als één God, want de ware God is de Heilige Geest als een drie-eenheid.
God moet niet alleen bestaan als één God, maar ook als een oneindige veelheid van Goden en dan ten derde als de eenheid van beiden.
En dat is ook de diepere betekenis van het kruis van Jezus, dat God als slechts één God van de joden sterft om zich te verzoenen  met alle andere Goden (dwz:  het boze, de heidense volkeren, de Duivel)  om tot een drie-eenheid te worden.
En dat is dan mijn diepere interpretatie achteraf van het christendom: de liefde tot verzoening, maar niet alleen met de mens, maar ook met alle andere Goden.
Maar ook speciaal met de mens als verschijning van God, natuurlijk eerst Jezus zelf, maar door Hem met alle mensen.
Want ook alle mensen zijn eigenlijk Goden.
Maar in mijn atoomtheorie heeft het dan een veel diepere manifestatie gekregen.
Want de verzoening op aarde met alle godsdiensten en Goden heeft weinig zin meer, omdat  het vooral een verzoening met het verleden is.
Het is allemaal voorbij.
Hoewel er in die oude godsdiensten nog heel veel kan zitten dat nog wel bruikbaar kan zijn en misschien weer op een hoger plan wedergeboren kan worden.
IK denk dan als eerste aan de christelijke liefde en de reïncarnatie-idee uit de Indiase religie, enz.
Maar mijn atoomtheorie is niet het verleden, maar de toekomst....
Of ook: op de drempel tussen toekomst en verleden.

Dan is God verder niet alleen een drie-eenheid van enkelheid, veelheid en eenheid, maar moet ook bestaan als van allerlaagst naar oneindig hoog om werkelijk een volledige godheid te zijn.
Want een God die alleen maar allerhoogst is, is nog niet volledig konkreet.
En ook daarin kun je gemakkelijk de realiteit van mijn atoomtheorie erkennen.
(Een grappenmaker schreef mij eens dat mijn God steeds lager wordt, maar hij had mijn theorie waarschijnlijk verkeerd om gelezen, want "mijn" God wordt niet steeds lager, maar steeds hoger in de eerste plaats, al hoewel het omgekeerde natuurlijk ook waar is.
En zo verlaagt God zich dan ook in de figuur van Jezus voor de mensen.
God daalt tot de mensen af en ook de mensen zelf zijn eigenlijk de lagere manifestatie van God zelf en de dieren en de planten en de dingen zijn dan nog lager.
En ook ik daal tot de mensen af.

Nu is het filosofisch bewijzen en het bewijzen uit God niet de enige vorm van bewijzen.
De andere vorm is dat een idee in eenheid moet zijn met de gegeven realiteit.
Het moet sluiten als oplossing voor de problemen van de gegeven realiteit.
Want in het redeneren alleen zou de mens zich altijd kunnen vergissen.
Nu, dat mijn idee in eenheid is met de realiteit, dat heb ik toch ook al voldoende aangegeven, want de microkosmos is inderdaad een hogere wereld en wat is een hogere wereld?
En wat zullen wij in de verre toekomst gaan doen?
En wat heeft zo'n immens heelal voor zin als het slechts een mechaniek van dode atomen zou zijn?
En is het niet vreemd dat het leven slechts een toevallig product zou zijn?
En hoe kunnen die atomen ons lichaam produceren en zo subliem laten functioneren?
En hoe komt het dan dat al die natuurwetten precies zo op elkaar afgestemd zijn dat ze ons heelal hebben kunnen produceren, wat ik zelf in een natuurkunde boek gelezen heb, en bij een iets andere waarde en/of combinatie ons heelal onmogelijk was geweest.
Opnieuw zou ons heelal dan slechts een oneindig klein toeval zijn.
Maar het kan ook zijn dat ons heelal precies zo geproduceerd is door de bewuste wil van de microwezens.
Mijn atoomtheorie als oplossing ligt hier zo voor het oprapen.
En ik heb niets kunnen vinden, noch van anderen mogen horen, wat in strijd zou zijn met mijn atoomtheorie.
Maar de mensen willen het maar niet zien.
Omdat hun intelligentie niet veel verder komt dan Ufo's en graancirkels.
En hun voorstellingsvermogen blijkbaar ook helemaal ontoereikend is.
Maar ik heb geduld en de waarheid zal toch uiteindelijk boven tafel komen.

De derde vorm van bewijzen is dan de foto.
De mensen willen het zien.
Heel begrijpelijk: ik zou het ook willen zien.
Ook ik heb die kinderlijke ziel in mij, die zegt: "Ik geloof het pas als ik het gezien heb!"
Overigens is zelfs het zien geen absoluut bewijs, want zo zijn er al massa's mensen die je zullen zweren dat ze Ufo's gezien hebben, maar ik geloof er niks van, want als je even nadenkt, dan weet je dat dat onzin moet zijn.
Denk je werkelijk dat een super-intelligente hogere beschaving van heel ver weg hier al 100 jaar kiekeboe komt spelen door zich slechts aan enkelingen op mysterieuze wijze te openbaren?
En dan ook nog cirkels in het graan te maken!
Dan waren ze allang voor iedereen zichtbaar geland.
Wat de mensen zien zijn hun eigen dromen: het is een massa-psychose of -hysterie.
En ook hoe die Ufo-mannetjes eruit zien: dat is heel kinderlijk.
Nu maak ik ook kinderlijke tekeningetjes van mijn microwezentjes, maar ik zeg niet dat ze er werkelijk zo uit zien.
We kunnen eenvoudigweg niet voorstellen of fantaseren hoe hogere wezens eruit zouden kunnen zien: dat gaat ons te boven.
De ware bewijsvoering zou zijn de drie-eenheid van:
1 - de filosofische en wetenschappelijke redenatie.
(En mijn filosofie is een eenheid met de wetenschap, hoewel ik van wetenschappelijke zijde dan nog geen serieuze reactie heb mogen ontvangen en de wetenschappers omgekeerd zich over het algemeen weinig van de filosofie aantrekken: dat is volgens hen slechts vaag gezwam in de ruimte.)
2 - klopt het met de werkelijkheid?
(dwz: lost het iets op? - En mijn atoomtheorie lost heel veel op!!)
3 - kun je het ook feitelijk aantonen?, met als summum de foto en het werkelijk zien, en dan nog de totale zintuigelijke acceptatie tot een volledige ervaring en liefst zo dat niet alleen ik of een ander, maar dat ook iedereen het volledig ervaart.

Dat laatste kan ik je helaas niet geven en kan nog heel lang duren voor dat probleem opgelost zal zijn: de mensen zullen het voorlopig "slechts" met een volgens mij sluitende theorie moeten doen.
Maar dat is dan ook weer vreselijk spannend voor de toekomst om het werkelijke konkrete bewijs van mijn atoomtheorie te vinden.

En omdat die theorie zo vreselijk goed is en zoveel kan oplossen, weet ik voor 99,99999999999% zeker dat het zo is, en ik hoop dat jij, ook al begrijp je er waarschijnlijk niet zoveel van, dat jij mij op zijn minst het voordeel van de twijfel wilt gunnen.
Want het is niet de eerste keer dat iemand voor gek werd verklaard en later bleek toch gelijk te hebben gehad.
Maar ik zeg hiermede niet dat alle gekken ook gelijk hebben, wat mij ook nog al eens tegengeworpen is.
De toekomst zal het leren wie er nou werkelijk gek was.

En als het nou eens niet zo is?

Die vraag werd me gesteld door Jack Spijkerman tijdens het TV-programma van Kopspijkers op 18 oktober 2003. 
Toen antwoordde ik: "Dan zit het heelal niet goed inelkaar!" 
Grote hilariteit bij het publiek om mijn antwoord natuurlijk.
Maar ik meende echt wel wat ik zei, want als de atomen niet uit ruimteschepen bestaan, dan zitten we met het krakkemikkige heelal van de wetenschap opgescheept.
En daar zou ik nu nog aan toe willen voegen: "Denk je werkelijk dat God zo'n stompzinnig heelal heeft geschapen als de wetenschap ons wijs wil maken?"
1 - een heelal als een immens dood mechaniek, waaruit door toeval het leven ontstaan is.
2 - een heelal dat straks weer inelkaar klapt en alles weer helemaal opnieuw moet beginnen.
(Of eindeloos uitdijt in een immense leegte en we ook dan uit zullen sterven.)
3 - een heelal waarin domme atomen op wonderbaarlijke wijze het leven inelkaar weten te frutselen.
4 - een heelal zonder God, maar waaruit alles door mechanische formules verklaard zou moeten worden.
("Geef me een formule", reageerde een wetenschapper toen ik hem mijn atoomtheorie wilde uitleggen!)
5 - en de wetenschap kan niet verklaren waar die atomen nou vandaan komen.
(Waarom heeft de oerknal nu juist atomen opgeleverd?)
6 - en de wetenschap kan niet verklaren wat er nu vóór die oerknal was.
(Was er toen ik alle eeuwigheid of alle absoluutheid helemaal niets?)
7 - en de wetenschap is ook hoogst verbaasd dat alle natuurwetten precies zo inelkaar zitten dat daar het heelal uit kon ontstaan, dwz was het allemaal iets anders geweest dan had het niet gekund.
Ook hier het immens kleine toeval net als bij het ontstaan van het leven.
(Maar zou het ook een bewuste schepping en berekening van de microwezens hebben kunnen zijn?)

Ik kan dat allemaal wel oplossen, maar ja: ik ben natuurlijk maar een rare mafketel, die er op los fantaseert!

En als het nou eens wel zo is!

Nog nooit is de wereld zo blind geweest!

het vervolg is:

hoe heb ik mijn atoomtheorie gevonden?

klik hier voor FRAME
(als je zonder frame binnen bent komen vallen)

voor vragen en opmerkingen: harriew@hotmail.com

hoofd-index