hoe heb ik mijn atoomtheorie
  gevonden?

Börger *

Mijn  atoomtheorie is ontstaan als een resultaat uit een hoeveelheid denk-elementen en is helaas niet zo eenvoudig te vertellen.
Ik heb vroeger de filosofie geleerd van Mr. Drs. A. Börger*, een Hegeliaans filosoof en tevens groot idealist.
Ik kwam vaak bij hem op zijn lezingen, maar ik kwam ook wel bij hem thuis voor meer persoonlijke hulp.
*Het filosofische werk van de heer Börger is te vinden op de website:
 tot begrip komen

1 - De realisering van Hegel.

Hij was erg teleurgesteld in onze materialistische samenleving en uitte op één van zijn lezingen de wens dat Hegels filosofie eigenlijk realiteit zou moeten worden.
Waarschijnlijk omdat ik nogal lui was van aard, kwam ik op de gedachte dat Hegel al realiteit was, maar het alleen maar ontdekt behoefte te worden.
Dat leek mij heel wat gemakkelijker.

2 -de kernsplitsing en de atoombom

En een andere keer uitte hij zijn ongenoegen over de wetenschap, die alles stuk analyseerde, dwz de eenheid tenietdeed, zelfs het atoom helemaal uiteen trok, met als resultaat de atoombom.
Daarbij had ik echter de gedachte dat waar het grootste probleem lag, dat daar ook de oplossing moest liggen.

3 - de oneindige deelbaarheid.

En verder was ik een keer bij hem op zijn spreekuur, toen hij zeide dat hij de materie als abstracte idealiteit, abstracte denkbaarheid beschouwde.
Daarmee was ik het echter helemaal niet eens, want volgens mij was het kenmerk van de materie juist het konkrete, wat dan impliceerde dat de materie niet op een abstract niets uitliep (dwz de kleinste deeltjes als abstracte punten), maar dat de materie als konkreet oneindig deelbaar moest zijn.
(Ook de wetenschap heeft nog altijd de illusie het allerkleinste deeltje te vinden, dwz op een abstract punt uit te komen.)
Je voelt wel dat ik met deze drie ideeën in de richting zat van mijn atoomtheorie, want Hegels Geest zou dan eigenlijk in de microkosmos moeten bestaan in een oneindige deling van het atoom, al dacht ik dat toen nog niet zo precies, maar denk ik dat nu achteraf.
Want pas nu kan ik al die ideeën combineren en toentertijd waren het meer losse elementen.

4 - De eeuwige evolutie.

Een idee dat ook een grote rol heeft gespeeld was dat der eeuwige evolutie, want volgens de wetenschap zal het heelal  eens weer samentrekken  en inelkaar klappen tot zijn eigen oerbegin en is alle moeite dus voor niets geweest en  moet alles van voren af aan weer opnieuw beginnen.
Het zou veel mooier en ook redelijker zijn als onze evolutie door zou blijven gaan, dwz als er een eindeloze of eeuwige evolutie zou zijn.
Ik zag dat als een soort visioen in het heelal geprojecteerd.

5 - Het heelal zou uit levende wezens moeten bestaan.
Een roos zonder kleur en geur.
Nu was er nog veel meer, bijvoorbeeld het probleem dat een heelal zonder levende wezens eigenlijk niet echt bestaat, want zoals iemand zich eens afvroeg:
"Is een roos nog wel rood, als niemand er naar kijkt?" -
En: "Waar is de geur als er niemand is die aan die roos reukt?"
En zou het geluid nog wel bestaan als niemand meer hoort?
En de vorm als niemand deze betast? -   Enzovoort.
 Wat zou het heelal zijn zonder ons?
Slechts een dood, leeg, bewusteloos bestaan.
Dwz je kunt je er geen enkele voorstelling van maken, want elke voorstelling is immers aan de zintuigelijke waarneming gebonden en dat mag juist niet.
Anderzijds kunnen we ons moeilijk indenken dat het heelal buiten ons bewustzijn in het niets zou verdwijnen,* maar in ieder geval zul je het waarschijnlijk wel met mij eens zijn dat een heelal zonder levende wezens niet veel meer is dan een abstract bestaan en dat een heelal met levende wezens heel wat meer is dan dat, want als waargenomen heelal  ook werkelijk tot bewustzijn komt.
In het leven vindt het heelal zijn vervulling als bewustzijn.
Maar....:  òns bewustzijn is slechts piepklein in dat oneindige heelal!!
Het valt voor het allergrootste gedeelte helemaal buiten ons bewustzijn.
* Klik hier voor extra toegevoegde beschouwing over Kant en het "Ding an sich!"
Een heelal uit levende wezens.
En dus zou het heelal helemaal uit levende wezens moeten bestaan om konkrete werkelijkheid te zijn, want niet het ding of de materie is konkreet, wat vele mensen nog steeds denken en ook de wetenschap, maar pas het bewustzijn is konkreet, zowel zintuigelijk als kwa denken en gevoel, want de dingen zijn pas werkelijkheid in ons bewustzijn en vóór ons bewustzijn.
Het hele heelal zou daarom volkomen doordrongen moeten zijn van leven, en vooral in de microkosmos omdat het daar nog veel immenser en intenser is.
Ook dit idee aanschouwde ik als een soort visioen in het heelal geprojecteerd.

6 - De waarheid is de Geest. - (God)

En dan is het volgende punt dat hier nauw op aansluit de Idee van de filosoof Börger dat de waarheid de Geest is, maar een groot probleem daarbij was voor mij wat je dan onder de Geest moest verstaan?
Was de Geest gelijk aan het abstracte denken of was de Geest een konkrete persoon met alles erop en eraan, zoals de Mens, maar ook met name: God !!?
(En bij dat laatste zou je je dan opnieuw af kunnen vragen: Is God een denk-abstractie of een konkrete persoon?)
Als de waarheid de Geest is dan zou het hele heelal eigenlijk de Geest moeten zijn, dwz God zelf en dan zou het heelal geen dood mechaniek kunnnen zijn, maar een konkreet levend wezen moeten zijn.
Het heelal zou God zelf moeten zijn.
Dat het heelal God zelf is, is niks nieuws, want is bekend als pantheïsme, maar klopt dan niet, want het heelal ziet er helemaal niet uit als een levend wezen of je zou moeten denken dat de sterren atomen zijn in een macroreus, wat Dick Waanders denkt, maar waar ik toentertijd nog niet aan dacht, en waar ik ook nu niet in geloof.
Ik vond de oplossing in de microkosmos.
Je ziet dat ook deze drie ideeën:
4 - een eeuwige evolutie.
5 - een heelal uit levende wezens.
6 - het heelal zou God zelf moeten zijn,
dat deze drie naar mijn atoomtheorie zouden culmineren als oplossing.

7  -   Levende wezens op een electron.

Het volgende idee zou je kunnen beschouwen als een synthese tussen de eerste drie met het accent op de (dode) microkosmos en de tweede drie met als hoofdthema het heelal als macrokosmos en de wil deze als levend wezen te idealiseren.
Nu keer ik terug tot dat eerste thema, en wel zo dat dat levende wezen nu in de microkosmos  gevonden zou worden.
( Ik weet niet zeker of die dialectiek van nu toen werkelijk zo bestaan heeft: het is mijn neiging nù om het zo te ordenen tot beter inzicht.)
Want stel dat er op een electron levende wezens zouden wonen net als wij op de aarde!
Dat was een heel leuk idee, maar ik weet helaas niet meer hoe ik daar aan ben gekomen, maar wel dat iemand anders dat idee ook had, dus het was niet uniek.
Later wilde ik hem mijn atoomtheorie vertellen, maar hij lachte me uit.

8 - "Wie ben ik??"

In de volgende Idee ging ik nog een stapje verder, of beter: dichterbij, want al die ideeën tot dan toe waren als het waren buiten mij.
Ik trok alles in mezelf terug met het grote vraagstuk: "Wie ben ik??"
(Dat wezentje op een electron werd nog veel kleiner in een oneindig klein ik-punt!)
En opnieuw zat ik met het probleem dat de Geest een abstracte gedachte zou zijn (zie bij: 6 - De waarheid is de Geest.) volgens Börger, maar nu koos ik niet voor de Geest als konkrete persoon, maar probeerde dat abstracte denken te begrijpen.
Maar ik had opnieuw de neiging mij daar tegen te verzetten, want als het Ik een abstracte gedachte is, hoe kan ik dan zeggen: "Ik ben hier?", want dan besta ik toch, en bestaan is niet abstract.
Dat Ik als abstracte gedachte heeft ook een bestaan en is dus tevens niet abstract, maar konkreet.
Het is een synthese van het ene en het andere.
 Het Ik als een punt.

Als zodanig kennen wij het punt, dat bestaat, maar toch niks is, want oneindig klein is.
Maar als het Ik een punt is, hoe kan het Ik dan een beeld zien, dat wèl ruimte inneemt?
Zo'n beeld zou steeds kleiner kunnen worden, maar toch nooit een punt worden, want als punt zou het zijn beeld-zijn verliezen.
Een mannetje in een mannetje in een mannetje in een mannetje in een mannetje, enz.
En door die reeks van steeds kleinere beelden richting punt ook te tekenen kwam ik op de fantasie om mijn Ik-punt als een klein mannetje op een electron te tekenen, maar als er een klein mannetje (mijn essentie) in mij ziet, dan zou er in dat mannetje ook weer een mannetje moeten zitten en daarin weer een mannetje, enz., enz., enz.
Hier zat ik natuurlijk al dicht bij mijn atoomtheorie, maar er ontbrak nog net iets om alles sluitend te maken.
Want er waren ook nog een paar andere gedachten die een rol speelden.

9 - Hoe kan het leven uit de dode natuur gekomen zijn?

Er was nog een andere gedachte, die op de achtergrond een grote rol speelde en welke iedereen wel kent: "Hoe is het mogelijk dat het leven uit de dode natuur is gekomen?"
Maar ook: "Hoe is het mogelijk dat de dode natuur toch zo intelligent functioneert, terwijl ze toch geen bewustzijn bezit, en kwa vorm zo eenvoudig is?"
Dwz wij mensen hebben voor vrij eenvoudige handelingen ons bewustzijn nodig en ons lichaam als een hoogwaardig instrument en de natuur verricht het meest sublieme vanzelf, als ik bijvoorbeeld denk aan de ingewikkelde natuurwetten en nog meer aan het functioneren van ons eigen lichaam. *
Hier klopt iets niet, dit is een grote mate van ongelijkheid of zelfs de omgekeerde wereld.
Maar ik drukte dit alles op dat moment niet zo goed uit, maar ik had wèl het gevoel dat de hele evolutie te snel was gegaan: er moest iets tussen zitten ter meerdere verklaring.
* En ook als we bijvoorbeeld slaapwandelen blijken we plotseling over een onbewuste intelligentie te beschikken, alsof het bewustzijn slechts een overbodige luxe is, die evenzeer gemist kan worden.
(Of zou er in de natuur toch bewustzijn schuilen? Dat dacht ik echter nog niet zo, maar werd met de atoomtheorie  opgelost: het antwoord was er nog vóór de vraag goed gesteld was!)

10 -Een ruimtevaartcultuur bij  Scientology.

En dan was er nog een bijzonder idee, want ik was voor een half jaar lid geweest van  Scientology, een bijzondere club (ook berucht) van L. Ron Hubbard.
En daar was men van mening dat er vroeger al ruimtevaartculturen in het heelal waren die hun misdadigers op verlaten planeten dumpten.
En één van die planeten was onze aarde, dus wij zijn van een mooi stelletje afkomstig.
Maar wat me daarin ook aantrok was dat het als het ware tegen de evolutie-gedachte inging, volgens welke de ontwikkeling zich had voltrokken van laag naar hoog.
(Hoewel dat eigenlijk  wel met de evolutie te rijmen valt als we bedenken dat er natuurlijk best beschavingen in het heelal kunnen zijn die verder zijn dan wij. 
Ook in de new age beweging bestaat de idee dat er vroeger al hogere beschavingen zijn geweest op aarde en dat wij eigenlijk een soort degeneratie daarvan zouden zijn.
Maar daaraan dacht ik niet: ik had er gewoon een raar gevoel bij, misschien al door een voorgevoel van de mogelijkheid tot omkering van de evolutie.)
11 - Hoe kunnen onze hersenen zoveel informatie bevatten?

Behalve al de ideeën, die ik hier genoemd heb, is er nog meer geweest, want zo vroeg L. Ron Hubbard van Scientology zich af hoe het mogelijk was dat onze hersenen zoveel informatie konden bevatten voor ons immense geheugen.
Het hele hersensysteem aan cellen en neuronen is daarvoor niet toereikend, maar met mijn atoomtheorie kan het wel, omdat onze hersenen opnieuw de hersenen van de microwezens bevatten, enz.
Onze hersenen als een stad.
En later (nadat ik mijn atoomtheorie  al gevonden had) kwam ik nog eens een boekje tegen waarin onze hersenen vergeleken werden met een immense stad, maar slechts als vergelijking maar niet dat het werkelijk zo was, volgens de schrijver.
Maar volgens mij is het wèl werkelijk zo.
Ons lichaam als een maatschappij.
En dan heb ik zelf nog een biologieboek waarin een grote tekening staat waarbij ons hele lichaam wordt vergeleken met een land, volk en/of maatschappij en waarin de hersenen dan een regering zijn en onze aderen als wegen en/of waterwegen en ons zenuwstelsel als electrische bedrading en onze longen als parken, enz.
Het website-systeem als een stel hersenen.
En dan heb ik nog kort geleden een boekje gelezen uit de bibliotheek van Ian Graham over kunstmatige intelligentie of beter gezegd: robots, waarin het hele website-systeem op aarde, internet dus, vergeleken werd met een stel hersenen.
Als een collectief hersensysteem van de mensheid.
Heel terecht, maar dan zit er in dat hersensysteem natuurlijk weer een heleboel hersensystemen: namelijk onze hersenen.
En in onze hersenen weer die van de microwezens.
De oplossing ligt zo voor het oprapen, maar je moet de moed hebben (of geniale flits of openbaring) om die conclusie te durven trekken en dan natuurlijk om het filosofisch verder uit te werken.
Maar omdat de mensen dat laatste waarschijnlijk niet kunnen, zouden ze het waarschijnlijk weer laten vallen, of zijn bij voorbaat niet in staat om er op te komen of durven of kunnen het niet, zoals het geval was bij de schrijver van dat boekje in de boekwinkel.
Of het komt niet verder dan een aardigheidje, waarvan niemand de diepere inhoud vermoedt.
En zelfs als je er op komt dan nog is het de vraag of je de moed hebt om je idee vol te houden tegen de grote domme massa in, die je voor gek zal verklaren.
Je moet het dan wel dóór en dóór goed begrijpen en sterk in je schoenen staan.
Tenminste: dat is mijn ervaring.

In drie dagen zou ik de oplossing vinden.

Ik voelde wel dat al die problemen en ideeën die ik hier genoemd heb (en dat zijn er nogal wat) met elkaar te maken hadden en ik had ook het vertrouwen dat ik de oplossing zou vinden, en verbeeldde mij dat ik er drie dagen voor nodig zou hebben.
Drie avonden liep ik de stad in richting Leidseplein langs de grachten van Amsterdam om er over na te denken, maar ook de derde avond vond ik het niet en ging naar bed, maar kon de slaap niet goed vatten omdat al die problemen toch door mijn hoofd bleven spoken en toen zag ik het opeens:

12 - Atomen bestaan uit Ruimteschepen!
(ontdekt op: 10/11 juli 1974)
1 - Dwz de microkosmos is geen lagere wereld, maar een hogere wereld.
2 - Het heelal is geen dood mechaniek, maar bestaat uit levende wezens.
3 - En er is een eeuwige evolutie, omdat die ruimtevaartcultuur weer op zijn beurt uit een nog hogere cultuur is opgebouwd en wij ook zelf het heelal gaan volbouwen met ruimteschepen.
Kortom: het hele logische systeem van mijn atoomtheorie stond mij onmiddellijk in één keer voor ogen.
Maar door de schok van de ontdekking was ik onmiddellijk kwijt hoe ik daar nu opgekomen was, maar het kan niet anders of ik was door de één of andere oorzaak of misschien ook wel door toeval op de gedachte gekomen om dat ruimteschip van Scientology in de microkosmos te plaatsen.
Reconstructie achteraf.
En als ik dat nu achteraf moet reconstrueren, dan denk ik dat die ruimteschepen van Scientology  in verband heb gebracht met de evolutie uit de microkosmos.
Want in beide ideeën zat een wrevel over de evolutie.
Want de één ging te snel en ontbrak er iets aan ter meerdere verklaring en de ander stond voor mijn gevoel op zijn kop.
En door dat ruimteschip van Scientology in de microkosmos te plaatsen, kwam ook de evolutie uit de microkosmos op zijn kop te staan en was de boel opgelost.
Niet alles was opgelost.
Daarmee was echter niet alles opgelost, want het ik-punt probleem was gebleven, namelijk hoe een punt een beeld zou kunnen zien.
Een oneindige hoeveelheid goden.
En er was nu een nieuw groot probleem bijgekomen, want het heelal was nu wel een levend wezen als God geworden, maar dat ene grote oneindige wezen als het heelal heeft niet duidelijk één ongedeeld bewustzijn, want de macrokosmos als allesomvattende eenheid was daarvoor veel te primitief.
Gods oneindige hoogte van bewustzijn zat in de microkosmos, maar daar bestond God niet als één wezen, maar als een oneindige hoeveelheid.
God viel als een oneindige veelheid uitelkaar.
En dat was in strijd met de joods-christelijke traditie: er is maar één God (Hoewel de christenen een drieëenheid vereren.) en is de God in mijn atoomtheorie een oneindige hoeveelheid goden, waarvan de eenheid niet als een enkele uitsluitende individualiteit op te lossen valt.
Waarom ik?
Maar die problemen vielen op dat moment natuurlijk volkomen in de schaduw van mijn ontdekking.
Het raadsel van het heelal was opgelost.
Wie ben ik, dat ik dat heb mogen ontdekken?
Waar de mensheid duizenden jaren naar gezocht heeft, dat valt mij "zomaar" in de schoot.
Dat zomaar zet ik dan maar even tussen haakjes, want ik was al die jaren intens met de filosofie bezig geweest en mijn atoomtheorie was uit een hele reeks ideeën ontstaan en niet zomaar uit de lucht gevallen.
Maar toch!
Het was ook iets wonderbaarlijks en ik had er niet echt bewust naar gezocht, dwz ik wist natuurlijk niet dat dat er uit te voorschijn zou komen.
Het kan niet anders of het is Gods wil geweest, dwz de wil van de microwezens.
Een kadootje van de duivel.
Ik was verbijsterd op een onderkoelde wetenschappelijke manier, want het vreemde was dat ik die atoomtheorie enerzijds zeer bewonderde om de goddelijke logische schoonheid ervan, maar dat ik anderzijds die atoomtheorie beschouwde als een kadootje van de duivel, als een product van de onderwereld.
Hoewel die atoomtheorie een hogere wereld vertegenwoordigt, had ik toch de voorstelling dat ik in een hele diepe put naar beneden keek, waarin hevig vuur brandde.
Ik keek in de hel.
En ik deed de deksel van die put maar gauw  weer dicht om niet overweldigd te worden.
Nu is dat ook wel logisch te verklaren, want een hogere wereld is niet alleen maar eenzijdig beter dan een lagere wereld.
De wetenschappelijke ontwikkeling.
We kunnen dat ook al zien in onze eigen wereld, die door alle wetenschappelijke ontwikkeling nu zo ver gekomen is dat ze de atoombom kan maken en door milieuvervuiling bezig is de hele aarde te vernietigen.
Alle vooruitgang is ook achteruitgang, zou je kunnen zeggen, want er ontstaan weer nieuwe, nog grotere problemen.
En vooral in onze tijd kunnen we dat begrijpen.
De angst voor de techniek.
En ik denk dat ik in mijn atoomtheorie vooral de technische kant zag: het heelal als oneindige techniek en dat ik daarin het duivelse zag, want kennen ook wij niet de angst dat we straks allemaal robotten zullen worden?
Zijn we nog wel mensen of zijn we al een verlengstuk van de computer?
Wie beheerst wie?
En we leven ook in een wereld waarin de techniek zo overheersend is geworden.
En het is vooral Amerika die die techniek over de wereld brengt.
En  mijn atoomtheorie past daar dan helemaal bij.
Maar ik kon in mijn atoomtheorie natuurlijk ook wel de goddelijke schoonheid ervaren, want mijn atoomtheorie gaat toch ook verder dan alleen techniek, want maakt van het heelal een levend heelal, zodat ik door die twee gevoelens heen en weer geslingerd werd.
Zo schreef ik mijn atoomtheorie in het kort op op een kladblaadje, maar verscheurde dat weer uit ergernis over die atoomtheorie om er weer vanaf te komen.
Maar dan had ik er weer spijt van en plakte de snippers weer aanelkaar.
Maar toen gooide ik het weer weg.
Maar daarna kocht ik toch later een type-machine om alles op te typen.
Maar op dit punt gekomen, lijkt het mij beter om ook iets over mijn leven te vertellen:
Mijn levensverhaal.
Kant en het: "Ding an sich!"
(moeilijk stuk en je mag het overslaan)
Klik hier om terug te keren naar: wat zou het heelal zijn zonder ons?
prelude van het latere: zelfbewustzijn van het oneindige
Extra toegevoegde beschouwing bij: 5 - Het heelal zou uit levende wezens moeten bestaan.

Kant zei het wat moeilijker, maar bedoelde waarschijnlijk hetzelfde, toen hij zeide: We kunnen het "Ding an sich" niet kennen, dwz wat het ding op zichzelf is.
Dus los van ons.
En dan zeg ik: Uiteraard niet, want het ding op zichzelf bestaat niet, want alles wat bestaat is een eenheid en vooral een eenheid met ons, die dat ding op zichzelf denken en bestaat dus ook weer wel, want bestaat als ons "denk-ding!"
Het is: "an sich" "für uns!" (Het is op zichzelf voor ons!)
Maar abstract op zichzelf kan natuurlijk niet, want zodra we dat kennen is het niet meer abstract op zichzelf, maar het is voor ons ("für uns") geworden.
Van subjectief naar objectief.
Dwz het ding op zichzelf bestaat niet, het bestaat alleen voor ons.
Nu kun je natuurlijk wel denken dat een heelal buiten ons ook wèl bestaat, maar dan nog is dat zo omdat wij dat denken.
Maar dat klopt ook weer niet, want er is heel veel in het heelal dat wel degelijk bestaat, maar wat we nog niet ontdekt hebben en dus ook nog niet gedacht.
En het heelal bestond ook al vóór wij het ontdekte.
Het omgekeerde is waar!!
En je kunt het daarom ook omkeren en zeggen: "Omdat het zo is, denken wij dat ook zo!!"
Dwz het bestaan van het "Ding an sich" (in het algemeen: het heelal) gaat aan ons denken vooraf.
Ons denken is niet alleen subjectief, maar ook objectief, dwz met het object als grondslag.
Het ding laat zich door ons denken !!
Of nog beter: Het ding wordt van zichzelf bewust in ons denken!
Of nog iets beter: het heelal wordt van zichzelf bewust door middel van ons en ook in ons en ook voor ons!
Of weer iets anders gezegd: in diepste wezen is de mens het heelal zelf en is het heelal daardoor een levend wezen, namelijk in eenheid met ons.
Het "an sich" en het "für uns" is eigenlijk precies hetzelfde, of beter: ze zijn identiek.
Het heelal is "an und für sich" zou Hegel hier kunnen zeggen ... in ons!
Het heelal is ons eigen uitwendig lichaam, en als microkosmos ook inwendig.      
Maar ook de Geest van het heelal is onze Geest!
Maar even afgezien van het feit dat de mens een hoger wezen is dan het dode en mechanische heelal.
Dus dan zou je beter kunnen zeggen dat de geest van het heelal deel uit maakt van onze geest.
Hoewel dat in mijn atoomtheorie niet meer zo is en het heelal als microkosmos hoger is.
En eerlijk gezegd dacht ik ook nog niet zover als ik hier allemaal opgetypt heb over Kant en het heelal, al ging het toen al flink die richting op en laat ik het toch staan omdat ik het zonde vind om het weg te halen en ook omdat het mijn atoom-filosofie helpt te verduidelijken.
En juist ook door mijn atoomtheorie ben ik tot de conclusie gekomen dat er eigenlijk niets bestaat buiten het bewustzijn om en dat die twee samenvallen, in die zin dat alles uit levende wezens is opgebouwd en ook alle dode dingen een eenheid zijn met de levende wezens en hun bewustzijn en daar dus niet abstract buiten kunnen bestaan, maar altijd door bewustzijn bezet zijn of beter: alleen als bewustzijn bestaan.
Wij zijn slechts pionnen.
En door mijn atoomtheorie  heeft dat "Ding an sich" natuurlijk een veel diepere betekenis gekregen, namelijk als een oneindig systeem van dingen en levende wezens in de microcosmos en is als zodanig inderdaad nooit definitief te kennen en op te lossen, want alleen maar op te lossen in een eindeloos ontwikkelingsproces, maar juist dat proces is dat kennen, dwz het kennen openbaart zich als een eindeloos ontwikkelingsproces en heeft helemaal niet de bedoeling ooit aan een einde te komen.
Dat zou juist heel sneu zijn, want dan heeft het leven geen zin meer en houdt op.
En ons bewustzijn van het heelal als zelfbewustzijn ligt dan verder veel meer aan de kant van het heelal zelf als microkosmos.
Dwz het heelal als microkosmos kent ons veel en veel beter.
Eindeloos veel beter.
De Geest van het heelal is niet zozeer onze Geest, maar de Geest van het heelal in de microkosmos bezit ons.
Wij zijn van God veel meer dan dat Hij van ons zou zijn.
Wij zijn slechts pionnen op een oneindig groot en diepzinnig schaakspel, ook al is dat niet zo aardig om te bedenken en kwetst ons natuurlijk in onze ijdelheid.
Wat ons echter van een pion onderscheidt is natuurlijk dat we toch bewustzijn bezitten en dat ons toch gegeven is het heelal te mogen begrijpen, ook al is het nog slechts een begin.
 Klik hier om terug te keren naar: wat zou het heelal zijn zonder ons?
of ga verder met: mijn eigen leven.

klik hier voor FRAME
(als je zonder frame binnen bent komen vallen)

voor vragen en opmerkingen: harriew@hotmail.com

hoofd-index