En in de verre toekomst gaan wij ook zelf het heelal volbouwen met ruimteschepen als een herhaling van de microkosmos, maar dan in het groot.

Hoe kleiner, hoe fijner!

ATOMEN BESTAAN UIT RUIMTESCHEPEN

De logica.

Maar met mijn ruimteschepen is het zo'n beetje als met het atoom zelf, want eerst dacht men dat het atoom als zodanig het kleinste deeltje was en toen de kern en het electron, en toen nog kleiner met de protonen en neutronen en toen weer nog kleiner met de quarks.
En nu weer met de snarenteorie.
Je kan dan eindeloos doordelen als een inwendige oneindige reeks.
En dat is ook logisch, want voor elke wetenschappelijke verklaring van de microkosmos heb je weer een verdere verklaring nodig, dus nog kleinere deeltjes, enz., enz., enz., enz., tot in het oneindige.
De wetenschap is dan ook niet eenvoudiger geworden, maar steeds complexer.
En zo weet ik nog niet bij welke kleinheid van deeltjes die ruimteschepen zelf te voorschijn zullen komen.
Puur wetenschappelijk gezien lijkt het mij zelfs wenselijk dat ze nog kleiner zouden kunnen zijn dan de quarks als de nog veel en veel kleinere deeltjes van de snarenteorie om daarmee allerlei eigenaardigheden van de microkosmos beter te kunnen verklaren, zoals bijvoorbeeld het probleem of lichtgolven uit deeltjes of alleen uit golven bestaat of (wat ik denk) een nog onbegrijpelijke combinatie van beiden.
Het zou kunnen zijn dat die quarks al ruimteschepen zijn en de nog veel kleinere deeltjes van de snarenteorie de nog veel kleinere ruimteschepen van de minimicrokosmos.
Maar het zou ook kunnen dat er in de microkosmos zelf ruimteschepen zijn in allerlei formaten en gedaanten van heel groot naar heel klein en dan ook als complexen van bijvoorbeeld triljoenen ruimteschepen.  "Iedereen wil daar zijn eigen ruimteschip hebben!," zou je kunnen bedenken, zoals wij allemaal per se een auto moeten bezitten. 

En bedenk ook dat het bij de enorme kleinheid van de microkosmos niet veel meer uitmaakt of die ruimteschepen nog kleiner zijn dan quarks, want of die microwezens nou quadriljoen keer zo klein zijn als wij of quintiljoen, dat maakt dan ook niet veel meer uit.
Gooi er rustig nog maar een paar nullen tegen aan.
In de oneindigheid van het heelal maakt het allemaal niets uit.
Maar verbijsterend is het wel.

In ieder geval: als ik zeg dat atomen uit ruimteschepen staan dan bedoel ik daarmee geen simpele kinderlijke voorstelling, maar een zeer complexe, voor ons nog onbegrijpelijke en onvoorstelbare hogere wereld en hoogwaardige structuur.
Maar het zijn toch ruimteschepen, dus in principe dezelfde ruimteschepen die wij bouwen, maar dan veel verder ontwikkeld.
Als ik dus zeg dat atomen ruimteschepen zijn dan bedoel ik dat niet symbolisch of bij wijze van metafoor, want die reactie krijg ik dan ook nog wel eens van de mensen.
En het kan ook niet beter of anders gezegd worden: atomen bestaan uit ruimteschepen, dat is precies wat ik bedoel.

Die ruimteschepen zijn niet die eenvoudige voertuigen van ons met een paar man en een hond erin, maar het zijn (naar mikrokosmos-verhouding natuurlijk ) gigantische ruimtebouwsels, zo groot als zonnen en planeten, maar dan in het klein, waarin triljoenen, maar misschien ook wel quadriljoenen super-intelligente microwezens (zo noem ik ze maar voorlopig) wonen.
In principe zijn het dan dezelfde ruimteschepen die wij bouwen, maar dan in een veel verder ontwikkelingsstadium omdat de microwezens quintiljoenen jaren op ons vooruit zijn kwa evolutie.

De idee van de oneindige deelbaarheid van de microkosmos (dwz als mogelijkheid) is al bekend, al is ze natuurlijk onvoorstelbaar, omdat het oneindige onvoorstelbaar is, maar daarom is ze wel te begrijpen, dwz iedereen weet wel wat er mee bedoeld wordt.
Maar wat nog nooit iemand heeft opgemerkt is dat de microkosmos een hogere wereld is met hogere natuurwetten en complexere structuren, denk maar aan het electro-magnetisme en de kwantummechanica en de ingewikkelde atoom- en molecuulstructuren.
Dat alles vind je in de grote en grove structuren van de macrokosmos niet terug.
Die grotere structuren daar in de macrokosmos zijn veel primitiever.
En denk ook maar aan de veel en veel grotere krachten in de microkosmos, de kracht van de kernenergie!!
En dan ook nog de snarenteorie met een hele reeks hogere en opgerolde dimensies om eenheid in de ingewikkelde microkosmoswetten te vinden.
Kortom: de microkosmos is een hogere wereld, maar wat is een hogere wereld???
Een hogere wereld is een ruimtevaartcultuur!!
Want wij gaan in de toekomst ook zelf het heelal volbouwen tot een ruimtevaartcultuur, dwz in de macrokosmos, dus dan wordt onze wereld een hogere wereld en de macrokosmos tot een hogere kosmos.

En dat is dan mijn eerste bewijs van mijn atoomtheorie als een filosofische bewijsvoering.
De microkosmos is een hogere wereld en een hogere wereld is een ruimtevaartcultuur.
En met deze Idee komt het heelal als een volkomen logisch systeem in elkaar te zitten, veel en veel beter dan het gammele heelal van de wetenschap, waar filosofisch helemaal niks van deugt, want hoe kunnen domme en stomme atomen nu ons lichaam in elkaar zetten en super-intelligent doen functioneren?
Nog nooit heeft een wetenschapper dat kunnen verklaren.
Maar met mijn atoomtheorie kan dat wel.
Want die atomen zijn niet zo dom, maar super-intelligente bouwwerken van super-intelligente microwezens.
Hier is dan al meteen de tweede filosofische redenering.

Ik heb er nog veel meer. 
Niets wat ik vertel met mijn atoomtheorie is uit mijn duim gezogen.
Maar niemand wil het geloven en begrijpen, want de massa is nu eenmaal zeer traag en dom, ook de massa der wetenschappers.
Ze willen mijn idee niet eens in overweging nemen.
(Wetenschappers kunnen alleen in formules denken.)
Maar zo is het al zo vaak geweest:
Toen Galileï de manen van Jupiter ontdekte, toen wilden de andere wetenschappers niet eens kijken, zo overtuigd waren ze dat het onzin moest zijn.
En zo pleegde Boltzmann (van de kinetische energie) zelfmoord omdat zijn atomen niet geaccepteerd werden, maar van Einstein werd het in diezelfde tijd wel geaccepteerd.
En wel door zijn verklaring van de Brownse beweging.
Dat is nog maar honderd jaar geleden.
En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te noemen.
Iedereen weet het, maar leert er nooit iets van.
Het enige wat de mens van de geschiedenis leert is dat ie er niks van leert.

Zo was de evolutieteorie al bij de oude Grieken bekend en al zeer uitgebreid bij de filosoof Schelling (1775-1854), maar pas door Darwin (1859 - the origin of species.) werd het eindelijk langzaam algemeen geaccepteerd.
(En ook het scheppingsverhaal in de bijbel is gemakkelijk te lezen als een evolutie-theorie, wat de gelovigen zelf blijkbaar nooit hebben begrepen!)
Dus: hoe lang zal het duren voordat mijn atoomtheorie eindelijk geaccepteerd zal worden?
De Idee zal natuurlijk eerst algemeen bekend moeten worden en dat  kost al zoveel tijd en moeite.
Maar je zou hier dialectisch ook het omgekeerde kunnen beweren, namelijk dat de ontwikkeling van de mensheid de afgelopen duizenden jaren supersnel is gegaan, met een gigantische stroomversnelling in de afgelopen zestig jaar na de tweede wereldoorlog.
Het is niet meer bij te benen.

Mijn atoomtheorie is de uiteindelijke doorbraak naar de toekomst.
Dwz als oneindige visie.
In eenheid met de ontwikkeling van de ruimtevaart.
De eerste man op de maan: 1969
En in 1974 heb ik mijn atoomtheorie ontdekt.
Maar nu nog de echte grote doorbraak, dwz dat mijn idee bekend wordt.
En: geaccepteerd !!!

Het heelal bleek altijd ingewikkelder te zijn dan we dachten, maar de mensen hebben zich daar ook altijd tegen verzet.
En zo willen ze nu ook van mijn atoomtheorie niet weten, maar ik heb nog nooit een logische tegenredenering gehoord.
(Als je die meent te weten, stuur me dan een E-mail.)
Zelfs als science fiction willen ze het niet accepteren, want zelfs de fantasie van de mensen is te klein voor mijn atoomtheorie.
En bovendien bewijst mijn atoomtheorie dat de werkelijkheid de fantasie te boven gaat.
Men fantaseert rustig over een oneindig aantal dimensies, maar dat atomen uit ruimteschepen bestaan, nee, dat gaat te ver; daar moeten ze dan alleen maar medelijdend om glimlachen.
Dat kan alleen maar een kinderlijk fantasietje zijn.

En toen men zo'n 140 jaar geleden fantaseerde over een reis naar de maan (Jules Verne) werd er natuurlijk hartelijk gelachen.
Maar we zullen ook het hele heelal veroveren en over miljoenen of desnoods triljoenen jaren zit het hele heelal vol met ruimteschepen tot een volledige ruimtevaartcultuur.
Want de evolutie van het leven gaat door en zal nooit stoppen, van:
"En nou is het wel genoeg geweest!"
Er is geen einde!  Niet in de microkosmos en niet in de macrokosmos.
En niet alleen kwantitatief, maar ook kwalitatief, dwz steeds hoger en hoger en hoger, oneindig door, en die oneindige hoogte bestaat al in de microkosmos, want het heelal is eeuwig, dus waarom zouden we dan de hoogste wezens zijn in het heelal?
Alsof het nog maar net begonnen zou zijn! 

Zet dat gammele heelal van de wetenschap op zijn kop en het grote raadsel  is opgelost!

Niet: niets (de Oerknal uit het niets of een oneindig klein punt), maar een oneindig en eeuwig systeem is de basis van het heelal. En dat oneindige ingewikkelde systeem zit in de microkosmos.
En dat oneindige systeem is ook de konkrete realiteit van een oneindig aantal dimensies.
De waarheid is het oneindige systeem als een levend systeem en niet als een dood abstract mechaniek van de wetenschap.  

Die gaswolken zullen samentrekken tot zonnen en planeten en de hele evolutie van het heelal zal dus weer opnieuw beginnen, maar dan in macrostructuur.
Want op sommige van die planeten zal weer leven ontstaan als de omstandigheden daarbij toevallig optimaal goed zijn.
(Maar toeval is daarbij niet de echte reden van het ontstaan van het leven, maar de noodzakelijkheid  daarvan vanuit een hoger leven  in de microkosmos en wij zijn dan tegen die tijd dat hogere leven in de microkosmos geworden.  -  Toeval is daarbij bijzaak.)
Eerst eencelligen, dan planten  en dan de dieren en uiteindelijk de mensen.
Maar die mensen zijn dan gigantisch groot vergeleken met ons.
Het zijn dan macroreuzen. *
* Volgens Dick Waanders bestaan die macroreuzen al en wonen wij al in een macroreus!
En  wij zijn tegen die tijd microwezens geworden.
Dwz relatief gesproken ten opzichte van die macroreuzen, maar ook kwa ontwikkeling zijn we dan werkelijk microwezens als hogere wezens geworden.
En die macroreuzen zullen op hun beurt weer ruimtevaarders worden en dan maxi-macroreuzen bouwen, die op hun beurt super-maxi-macroreuzen zullen bouwen, enz., enz., enz., enz. 
Onze evolutie gaat dus richting macrokosmos in de vorm van steeds grotere macro-atomen en macroreuzen, maar relatief gesproken duiken we juist omgekeerd de microkosmos in, want wij worden microwezens en dan mini's en dan super-mini's, enz.
Het is niet moeilijk te begrijpen, maar het is wel onvoorstelbaar en verbijsterend omwille van de oneindigheid.
En ik lig er nog wel eens wakker van. 
Maar dan meer speciaal omwille van de inwendige oneindigheid, want hoe groot een getal we ook zouden bedenken, het is niks in de oneindigheid van inwendige culturen: dan breekt het zweet van gevoelsmatig ongeloof mij uit, maar word ik wakker, dan kan ik het weer verstandsmatig accepteren.
Want dan is mijn geest weer sterker dan mijn gevoel.
Hiermee is eigenlijk het eerste hoofdstuk van de atoomtheorie afgesloten, dwz wat de eenvoudige basisprincipes betreft.
Ik heb zo'n beetje "alles" verteld.
Nu heb ik al iets gezegd over dat zogenaamde bewijzen met een eerste en tweede bewijs (dwz: logische redenatie) en daarom lijkt het mij juist van dat bewijzen een apart gedeelte te vormen met: