Borstkanker

Uit het bevolkingsonderzoek naar borstkanker blijkt Ria in haar rechterborst de ziekte te zitten. Op deze pagina ga ik het hele proces beschrijven. de onderzoeken en wat wij van de hele situatie vinden.

Dinsdag 8 maart belt de huisarts ons met de mededeling dat de uitslag van het borstonderzoek niet goed is en of wij donderdag langs kunnen komen voor uitleg. Wij zaten verbijsterd in de stoel. Het kan iedereen overkomen maar ons toch niet? WEL DUS.

Donderdag 10 maart. De huisarts legt ons uit dat in de rechterborst twee kleine plekjes zitten die verdacht zijn en een nader onderzocht moeten worden. Maandag kunnen wij al terecht op de mammopoli van het Rijnland ziekenhuis in Leiderdorp. Gelukkig dachten wij, van Leiderdorp wisten wij dat dit de beste plek is voor behandeling van borstkanker.

Maandag 14 maart. Eerst een gesprek met de chirurg. Zij vertelde wat er allemaal voor onderzoeken er zouden volgen. Eerst een borstonderzoek, weer een mammograaf, dan een echo. De uitslag zou metteen worden verteld. Zonodig zou er nog een biopsie worden genomen. Op de echo was zoals verwacht niets te zien en besloten werd tot een biopsie op woensdag. Lekker snel allemaal vonden wij, prima zo.

Dinsdag 15 maart. Een telefoon van het ziekenhuis met de vraag of wij 's middags konden komen voor een scan te laten maken. Wij kregen toen al het gevoel van dat het mis was. Maar waren er niet meerder formulieren ingevuld voor onderzoeken? waren ze misschien dit onderzoek vergeten?

Woensdag 16 maart. Nu wordt er een bioptie uitgevoerd. Morgen niet opassen want de borst zit ingepakt en zwaar tillen nu even niet.

Maandag 21 maart. De dag van de waarheid. Vandaag krijgen wij de uitslag van alle onderzoeken. De mededeling dat het fout zit komt aan als een mokerslag. Het gaat om een plek van 6 cm en daarom moet de borst eraf. Gelukkig gaat het om het beginstadium, carcinoma in situ, wordt er gezegd. Wat kan mij dat godverdome schelen, DE BORST MOET ERAF. Als verdoofd zitten wij in de spreekkamer. Weten even niets te zeggen en krijgen allebei een rood hoofd van de spanning.
De dokter zegt dat zij nu de verpleegkundige gaat halen voor het maken van de afspraken voor opname en dergelijk. We worden dan ook even alleen gelaten en zitten beide de klap te verwerken.
Afspraken worden gemaakt voor de Anesthesist en de Plastisch Chirurg.
Ria zelf weet niet of zij een prothese wil, ze heeft altijd gezegd dat niet te willen.

Daarna de hele familie en alle vrienden bellen, iedereen valt stil bij het horen van de boodschap en weten niet wat te zeggen. De kinderen zijn ook helemaal aangeslagen. Ria begon zelf mensen te bellen maar na de derde werd het haar toch een beetje teveel en ben ik de rest gaan bellen.

De huisarts belt ook nog dezelfde dag en ook hij vindt het verschrikkelijk dat net nu het goed ging na alle ellende haar dit nu moet overkomen.

Woensdag 23 maart. Ria gaat met Emmy-Lou en de kinderen het dorp in. Emmy gaat bij een speciaalzaak, vd Schilden in de Hooftsstraat BH's kopen voor haar en Ria neemt gelijk de gelegenheid om eens te praten over een externe prothese. Zij gaan in een speciale spreekkamer en nemen de mogelijkheden door. Ria vind het gewicht van de prothese nogal zwaar en besluit eigenlijk gelijk om een prothese te laten implanteren.

Vrijdag 25 maart. Vandaag weer naar Leiderdorp voor de afspraak met de Anesthesist. Daarna gelijk door naar de Plastisch Chirurg. Die was een uurtje uitgelopen. Dan eerst maar lunchen in het ziekenhuis. De Chirurg blijkt een grote bruine neger te zijn, overigens heel aardig.Bij het gesprek met hem.is ook een verpeleegkundige aanwezig voor de sociale kant van het verhaal.
De angst van Ria is het lekken van de prothese. Met de huidge protheses is lekken niet meer mogelijk omdat het om een geleiachtige subsantie gaat. Snij je de prothese doormidden dan heb je gewoon twee stukken. Het materiaal is ook lichter dan een externe prothese. Na het gesprek nog even langs bij opname om een afspraak te plannen voor de operatie. Die wordt gemaakt voor 19 april. Er worden nog excuses gemaakt voor de chaotische toestand van afgelopen maandag, iedereen liep maar in en uit terwijl toch de rode lamp brande. Wij hebben dat zelf niet als hinderlijk ervaren. De secretaresse heeft toch besloten voortaan naar de mammopolie te gaan als er een afspraak gemaakt moet worden.

Wij zijn beide nu wel gaar na zo'n hele dag in het ziekenhuis. Zijn ook alle twee erg gespannen en kunnen er goed over praten al doen wij dat niet erg veel. Zelf vind ik het wel belangrijk Ria te laten weten dat ik er voor haar wil zijn. Ook al omdat dat in het verleden niet altijd zo is geweest.
Ook vertelde ik haar dat er tussen ons niets zal veranderen na de oparatie, ze blijft mijn allesie.

Natuurlijk komen er allerlei vragen in ons op. Wij hebben een schrijfblok neergelgd en schrijven daar onze vragen op die wij dan kunnen stellen bij het 2e gesprek.

dinsdag 29 maart. Het 2e gesprek met de mammoverpleegkundige. Eerst gingen wij naar de mammopolie op de 1e etage bij Radiologie. De receptioniste zij helemaal niet dat wij naar Chirurgie moesten.Na een half uur kwam de arts die ons gelukkig herkende en ons naar Chirurgie stuurde. Daar stond de verpleegkundige te wachten. Zij vroeg eerst hoe het met ons ging. Daarna konden wij al onze vragen stellen.

Na de mededeling van de vaststelling en dat de borst moet worden geamputeerd voelden wij ons zwaar klote. Iedereen kan het overkomen maar ons toch zeker niet en nu is het toch zo. Wij maken ons niet zozeer zorgen over het feit dat Ria kanker, het gaat tenslotte om een voorstadium ervan. De ingreep maakt dat wij ons klote voelen. Toch hebben wij allebei de instelling om niet bij de pakken neer te gaan zitten maar om er het beste van te gaan maken.

Ria heeft nog geen huilbui gehad, die gaat ongetwijfeld nog komen. Ria wordt wel met de dag nerveuzer, ook niet zo heel gek natuurlijk.

Zelf had ik het ook een paar dagen een beetje moeilijk maar dat is weer voorbij.

maandag 18 april. Nog 1 dag te gaan. Vandaag wordt het weer een dagje zoekenhuis. Voor half elf bloedprikken en om 11:20 een prik halen die nodig is om het schildwachtklieronderzoek te kunnen doen vanmiddag.
Met het schildwachtonderzoek wordt de lymfeklieren gezocht die het dichtst bij de besmette plek zitten. Deze klieren worden ook weggenomen. De plaats wordt op de huid afgetekend.
Tussendoor nog even naar de verpleegafdeling om te horen hoe laat wij moeten komen en wat zaken door te nemen. die voor de afdeling van belang zijn.
Wij worden om 07:00 verwacht. Gelukkig, hoeven wij toch niet de hele dag te wachten. In eerste instantie werd verteld dat het 's middags pas zou gebeuren

dinsdag 19 april. Om 07:00 present op de afdeling. Kennismaken met de andere patienten op zaal. Heel aardige mensen. Flateus operatiekleed aan en een weggooi onderbroek en dan wachten tot half tien. Ria had graag dat ik meeging tot de operatiekamer maar dat mocht niet. Verder dan de deur naar de operatieafdeling mocht ik niet. Iedereen stond al te wachten.
Konden ze de ader voor het infuus niet vinden, moest de anesthesist het zelf komen doen. Hij vertelde Ria om nu aan iets leuks te denken en wag was ze.
Voor mij brak het lange wachten aan, dicht bij mijn mobieltje want de dokter zou bellen als de operatie klaar was. Eindelijk na 3 uur belde de chirurg dat alles naar wens was verlopen. Alleen konden ze de schildwachtklier niet vinden ook niet na nogmaals kleurstofinspuiten. De chirurg vond het geen probleem omdat het toch om een voorstadium gaat. De kans dat er kankercellen naar de Lymfeklieren zijn gegaan is vrijwel nihil.
Nu wachten op de telefoon van de afdeling dat Ria weer terug is. het zou ongeveer anderhalf uur duren. Na twee uur maar naar het ziekenhuis gereden en daar vragen of ze Ria niet waren vergeten.
We kwamen ongeveer gelijktijdig op de afdeling terug. Ria was heel wakker, dat viel mee. Veel pijn had ze ook niet. Dat kwam natuurlijk al door de pijnstilling. Ze hadden immers verteld dat pijn niet nodig is. Ria was nog steeds opgewekt maar zeker blij dat het nu achter de rug was.

In de tijd dat ik niet op bezoek ben doe ik het huishouden zo goed en zo kwaad als het gaat. Heb ook alvast wat balonnen en slingers gekocht. Ook alle kaarten heb ik op een lijntje door de kamer gehangen. Als Ria belt dat zij naar huis mag is het huis tenminste versierd.

donderdag 21 april. Ria ziet voor het eerst de wond. Zij vond het een akelig gezicht. Benieuwd hoe ik dat zal vinden. Ken het beeld wel een beetje van de televisie.

vrijdag 22 april. Om acht uur een huilende Ria aan de telefoon. De al verwachte huilbui is dan nu gekomen. Gisteren was er een nieuwe patient gekomen die dacht in een feesttent te zijn inplaats van een ziekenhuis. Zij kwam voor een borstbesparende operatie. Na de operatie kwamen al haar zussen, zwagers en kinderen. Bij elkaar zo'n 15 man en maar lallen. Niemand van het verplegend personeel had zin om er wat van te zeggen. De dame ging ook rustig om half een nog even televisie kijken en de hele nacht door eten en koffie halen. Dat brak Ria op.

Beide chirurgen kwamen langs en zeiden dat ze niet veel meer konden doen en Ria dus beter naar huis kon gaan. Alleen de drain moest er nog inblijven omdat er nog teveel vocht komt. Gelijk in de auto gesprongen en naar Leiderdorp geraced, wel gelet op eventuele flitsers.
Ria weer thuis, JOEPIE! Wel moe. 'sAvonds gaat Ria dan ook vroeg naar bed en krijgt weer een huilbui. Emmy, vond het beter dat Ria een diazepam zou nemen voor weer eens een lange nacht slaap. Zij heeft wel eerst even de dokter gebeld. Kan je toch zien dat zij in de zorg zit.

zaterdag 23 april. Vandaag zal ik dan het resultaat zien van de operatie. Ria waarschuwde mij voor de aanblik. Het was prtecies wat ik mij er van had voorgesteldHet was zeker niet afschrikwekkend en zei dat ook. Ria was heel blij met die reactie zij had zich daar toch wel zorgen om gemaakt.

zondag 24 april. Blijkbaar dringt het nu in volle omvang tot Ria door wat er allemaal is gebeurd. Huilbui op huilbui. Ze vind het verschrikkelijk dat ze niets kan en ik alles moet doen. Denkt dat ze niet goed genoeg is geweest voor de kinderen en voor mij. Denkt dat ze doodgaat.

dinsdag 26 april. Ria maakt zich zorgen om de drain, dat ding blijft maar lopen. Gebeld met de arts en op zijn spreekuur vanavond mogen wij even langskomen. Waarschijnlijk mag de drain eruit. Weer dikke tranen bij Ria als zij de dokter ziet. De dokter troost zo goed en zo kwaad als hij kan. Kijkt naar de drain en zegt dat deze er wel uit mag.

De vele kaarten van vrienden en familie

vrijdag 29 april. Vandaag op controle bij de Chirurg die de borst heeft verwijderd. Zij geeft ook de uitslag van het pathologisch onderzoek. Best spannend weer. We weten dat het om een voorstadium gaat, dat het dus eigenlijk wel schoon moet zijn maar toch, je weet maar nooit. Gelukkig de uitslag is dat Ria helemaal kankervrij is. Ria doet ook eigenlijk best al veel en wil ook steeds meer gaan doen. Een goed teken.

Wij hebben besloten ook even een uurtje bij Bas langs te gaan voor zijn verjaardag. Dinsdag gaan wij misschien ook al een uurtje op de kleindochters passen.

zaterdag 28 mei. Vandaag weer eens de fiets geprobeerd naar de Herenhof. Dat ging goed alleen een klein beetje last van de arm.

woensdag 1 juni. Vandaag samen met Emmy-Lou een half uurtje zwemmen. Dat was heerlijk maar wel vermoeiend. Blij dat dat toch weer gaat al is het dan maar een half uur.

dinsdag 7 juni. Vandaag weer wat verder gefietst. Eerst naar Emmy-Lou en via de Herenhof weer terug naar huis. Nog wel last van de arm maar verder ghaat het goed.

maandag 27 juni. Op ons vakantieadres, de Sallandshoeve, is Ria uit bed gevallen. De bedden zijn sprinboxen maar erg smal. Ria heeft zich daarbij toch lelijk bezeerd. Vanmorgen werd Ria wakker en zat de prothese niet helemaal goed. Zij heeft hem weer op zijn plek gekregen gelukkig. Vrijdag mogen bij de plastisch chirurg komen voor controle. Ria moet in ieder geval 14 dagen ook 's nacht weer een beha dragen.

maandag 3 oktober. Ria was het eerst helemaal niet van plan maar bij een controle kwam de mamoverpleegkundige met de blije doos. Daarin zaten plastic tepels. En hield er Ria een voor. Ria was gelijk verkocht en vandaag heeft de plastisch chirurg een tepel gefabriceerd. Over een paar weken wordt die nog verder bijgekleurd en is het helemaal net echt.
Ria kan er goed praten en kijkt weer vooruit. Ze kan het alleen niet hebben dat ze nog steeds niet op het peil is van voor de operatie. Ria vond dat ik nog te weinig betrokken was bij alles. Zelf had ik het idee dat ik juist wel betrokken was. Blijkbaar ben ik nog niet helemaal van dat problem af.

dinsdag 20 december. Vandaag is de tepel ingekleurd bij Mediskin in Leiden. Ziet er erg mooi uit zo. Ria is blij alleen mag zij even 14 dagen niet zwemmen

maart 2012. De jaarlijkse controle. Het is toch weer even spannend, zal alles goed zijn? Helaas, in de andere borst is iets gevonden wat er de vorige controle niet zat. De specialist mag dan wel zeggen dat het zeker nog niet kanker is maar het is toch niet het bericht waar wij op zaten te wachten, Potverdomme. Over een half terug komen dan zal alles weer worden bekeken.

oktober 2012. Toch wel spannend. Wij bereiden ons voor op het ergste dan kan het alleen meevallen. Vrienden en familie leven met ons mee en wensen ons het beste. De borst weer in het marteltuig om een maograaf te maken. en dan wachten op de uitslag. Wat duurt wachten lang. Eindelijk werden wij weer geroepen door een lachende specialist. Dat kan alleen maar goed bericht betekenen. Dat was het dus ook. De kalkspatten waren niet veranderd en er is dus helemaal niets an de hand. Wat een opluchting. Dat hebben wij wel even gevierd hoor.