Op een zomerdag vertrek ik naar de Indelingsraad. De trein stinkt naar verschaalde rook en het is erg warm. In Den Haag stapt een vrouw in. Midden dertig schat ik, met glanzend kastanjebruin haar. Ze glimlacht als ze tegenover mij op de lege bank gaat zitten en tegen mijn knie stoot.

   'Sorry,' zegt ze. Ik  glimlach terug en bekijk haar gezicht met bruine ogen, wenkbrauwen als dunne strepen, en haar donkerpaars gestifte lippen, met een klein zwart randje langs de sierlijke contouren. Ze draagt een spannend strak wit shirt, zonder mouwen,  op haar slanke bovenlijf, en een  rok van dunne stof tot haar knie.

   'Geeft niet,' mompel ik en kijk verlegen naar buiten.

   'Ben je op weg naar school?’  

   ‘Nee, ik moet naar Delft. Ik moet gekeurd worden voor dienst.'

   'A ha, ze gaan een man van je maken.'

   'Hum?' Ik kijk haar niet begrijpend aan.

   'Nou dat zeggen ze toch, dat ze in dienst van jongens, kerels maken. Kerels die door dik en dun gaan en veel voor elkaar over hebben. Kerels in uniform, stevige schouders, rappe veerkrachtige tred, koele blik, sterk. Je kent ze wel. Veel meisjes schieten in katzwijm bij de aanblik van een uniform.'

   Ze overdrijft. Met een geamuseerde blik tuurt ze tussen haar wimpers. De warmte in haar ogen maakt me onrustig.

   'Of ben jij misschien al een man?' Zij tikt daarbij met de punt van haar pump tegen mijn kuit.

   Ik schrik. Zou ze bedoelen of ik het al gedaan  heb?

   Ik wil wat zeggen, aarzel, en kijk haar schuchter aan. Mijn ogen stoppen bij haar mond, die nu plagend en breed is. Ze heeft een sterk regelmatig gebit, alleen de hoektanden zijn verkleurd.

   ‘Zo heb ik het nog niet bekeken. Ik heb er wel veel over gepraat de laatste tijd. Mijn vader denkt inderdaad dat het goed voor me is. Ik zelf heb er nog geen beeld van, het lijkt me leuk. De jongens op school vinden dat maar raar en adviseren om het hardst om uitstel aan te vragen of om me te laten afkeuren. De kranten geven aan dat het leger dramatisch aan het veranderen is vanwege alle vredestaken voor de Verenigde Naties, en dat de dienstplicht wellicht wordt afgeschaft. Dus ja, eigenlijk weet ik het niet zo precies. Het lijkt me wel goed om een tijd met een team op te trekken en samen wat neer te zetten. Misschien dat het inderdaad wat voor me is. ’

   'Je weet best dat ik dát niet bedoel, maar je hoeft het niet te vertellen hoor…' Met deze opmerking krijgt ze me aan het blozen. De rode kleur stijgt van mijn nek tot onder mijn haargrens. Ik kijk naar haar lichaam. Met mijn vingers friemel ik aan de stof van mijn broek.

De situatie doet haar aan Peppe denken. Vorig jaar in Las Palmas. Hij woonde op een berg in een wit huis tegenover haar appartement. Ze had naakt op het balkon liggen zonnen en hij had al die tijd naar haar staan kijken. Zij had hem gezien en net gedaan of ze hem niet zag. Plotseling werd er aangebeld en stond hij voor haar deur. Zonder enige aarzeling hebben ze gevreeën. Onvergetelijk.  Ze drukt haar benen stevig tegen elkaar en voelt de warmte van haar schoot.

   'Hoe laat moet je bij de keuring zijn?’ Zonder zijn antwoord af te wachten spreekt zij verder: 'hoor eens ik moet ook naar Delft, heb je misschien zin om na de keuring wat leuks te gaan doen, ik zou je de mooie dingen van Delft kunnen laten zien en we kunnen ergens koffie gaan drinken...’

   Ik slik.  Shit wat is er toch  met me, waarom doe ik zo suf?

   'Ik weet het niet,' is al wat ik zacht uitbreng. Ik zou eigenlijk mijn keel moeten schrapen, maar zelfs dat lukt niet. Deze vrouw maakt me zo in de war, dat heb nog nooit gevoeld. Ik heb alleen maar ervaring met meiden van school, maar ja, daar durfde ik ook al niets mee.

   Ik ben nog geen man gonst het door me heen, zeker niet zoals zij het bedoelt.

   'Binnen enkele ogenblikken nadert de trein station Delft,' klinkt het hard en onaangenaam krakenduit de intercom.