|
De benenfluit.
|
|
|
|
Een warme zomerse dag in juli 1996. (nog nooit zo veel vliegen gezien). Een dag cursus in de prehistorische nederzetting in Lelystad. Op de oude manier, doch met modern gereedschap. (Met bijen was in plaats van gips). Een benen fluit vereist, door de onsmakelijke lucht en behandeling enig doorzettingsvermogen in de schoonmaak fase van het bot. Maar daarna heb je ook een fluit die de komende jaren niet meer kapot kan. |
|
Achterbeen van een geit.
|
|
| Voor het
maken van een benenfluit gebruik je het dijbeen van de achterpoot
van een schaap. deze botten zijn bij slachthuizen of de slager te
verkrijgen. aan de hand van de illustratie is duidelijk te zien dat
aan de brede kant van het bot het labium komt. Zaag aan die kant de
knook eraf. Zaag telkens, aan de smalle kant van het bot, de knook
in smalle reepjes af, tot een klein gaatje zichtbaar wordt van
ongeveer 6 mm. Vervolgens dient het been goed gereinigd te worden in
warm water. Het been mag niet gekookt worden, omdat het dan bros
wordt. Het merg kan met een borstel makkelijk verwijderd worden. Na
enkele uren in een bleekwateroplossing wordt het been helder wit.
eerst wordt het labium met een klein boortje in het bot geboord en gevijld. Ter hoogte van het labium wordt een stukje klei in het been gestopt. Vervolgens smeer je de binnenkant van het mondstuk in met boter. daarna wordt er gips tot aan de bovenkant van het bot gegoten. denk eraan om een draadje met knoop erin in het gips mee te laten harden. zodat het gips hiermee weer te verwijderen is. Het geharde gips is, dank zij de aangebrachte boter, makkelijk weer aan het draadje uit het been te trekken. De klei wordt met een stokje uit het been geduwd. In het gips en het been wordt het windkanaal afgevlakt, waarna van het mondstuk de boter wordt verwijderd. dan breng je het gips weer op zijn plaats met houtlijm. |
|
