Eerst zullen wij ons even voorstellen, wij zijn Gerard en Nicole Stoute. Wij hebben een dochter die Amber heet, zij is geboren op 02 september 2000. In februari 2003 wisten wij dat er in oktober 2003 een broertje of zusje geboren zou worden voor Amber.

De zwangerschap verliep goed, ik had nergens last van. Bij de gebruikelijke controles was alles telkens goed. Op 10 oktober 2003 was ik uitgerekend. Die dag voelde ik me niet zo goed, we kwamen erachter dat ik een blaasontsteking had. Ik kreeg geen medicijnen omdat ik een allergie heb voor penciline. De verloskundige is geweest en heeft een paar controles uitgevoerd, maar alles was goed. De dagen gingen voorbij en ons kindje kondigden zich nog niet aan. Bij de volgende controle was alles nog steeds goed.

Op maandag 20 oktober 2003 kreeg ik af en toe wat last van mijn buik. Ik voelde ons kindje de hele dag nog goed bewegen, en de pijn ging ook weer weg. Ben die avond wel vroeg naar bed gegaan. Mijn buik was wel heel gevoelig, maar ik dacht misschien ga ik vandaag nog wel bevallen. Iedere zwangerschap is anders.

De volgende dag (dinsdag 21 oktober 2003) had ik om 11.10 uur een afspraak bij de verloskundige. Ik voelde ons kindje die ochtend niet bewegen, maar dat was ‘s- ochtends wel meer. Bij de verloskundige aangekomen werden de gebruikelijke controles uitgevoerd. Toen we naar het hartje gingen luisteren, konden ze dat niet goed vinden. Na ongeveer 5 minuten zoeken, zeiden ze dat we naar haar het ziekenhuis toe moesten voor een CTG en een echo.

Daar aangekomen werdt er een echo gemaakt, en zagen we dat ons kindje niet meer leefde. Het hartje was gestopt met kloppen. Dit is niet te geloven, we werden alleen gelaten om even van de schrik bij te komen. We hebben onze ouders gebeld om hun het droevige nieuws te vertellen.

Na een tijdje kwam dr. Witte (Gyn) terug, en ging nog een keertje kijken, ze zag ook bijna geen vruchtwater meer. Ze kon op dat moment ook niet zeggen waaraan ons kindje is overleden. Er werdt bloed geprikt en we kregen uitleg wat er nu zou gaan gebeuren. Ik kreeg een pil mee die ik ‘s avonds in moest nemen, en donderdag om 08.30 uur moesten we weer in het ziekenhuis zijn, want dan zou ik ingeleid worden. Toen zijn we naar huis gegaan. Het is nog niet te begrijpen, we zijn heel verdrietig. We hebben die nacht slecht geslapen, maar dat is te begrijpen, maar dat ons kindje  niet meer leeft, begrijpen we nog steeds niet.

De volgende dag (woensdag 22 oktober 2003) hebben we alles geregeld voor de crematie. We hebben mooie kaarten en een mooi kistje voor ons kindje uitgezocht. We hebben veel verdriet, en het is nog steeds moeilijk te bevatten dat we ons kindje straks niet zien opgroeien. Nu is het wachten tot morgen, dan moeten we naar het ziekenhuis, en als alles snel verloopt wordt ons kindje morgen al geboren.

Vandaag (23 oktober 2003) is de dag dat ons kindje waarschijnlijk geboren wordt. We brengen Amber eerst naar mijn ouders en gaan daarna naar ‘t ziekenhuis. We krijgen daar dezelfde kamer als dinsdag. We hadden als Gyn. Dr. Holleboom. Hij kwam vertellen wat er allemaal ging gebeuren en we moesten nog wat vragen beantworden. Ik krijg om de 4 uur een halve pil (inwendig) die de bevalling op gang moet brengen. We brengen de tijd door met wat lezen en praten.

Ik krijg om 08.45 en om 13.45 zo’n pil ingebracht. Ik voel soms een harde buik en een pijnscheut in mijn rug. Dat wordt vaker na het inbrengen van de tweede pil. In de loop van de middag komt de dominee langs, voor een gesprekje omdat we ons kindje willen laten dopen als het is geboren.

Ik ga op bed liggen en af en toe voel ik een soort pijnscheut in mijn rug en kramp in mijn buik, maar nog geen echte weeën. Op een gegeven moment ga ik naar de wc. Ik merk dat ik bloed ga verliezen en de pijn in mijn rug wordt erger. Opeens voel ik een bobbel tussen mijn benen, en ik heb persdrang. De zuster heeft inmiddels Dr. Holleboom gewaarschuwd, en ik moet van de wc af naar mijn bed. Als ik eenmaal op bed lig komt Dr. Holleboom binnen en gaat kijken of ik al ontsluiting heb. Hij kijkt en ziet het hoofdje al, ik had het toch goed toen ik op de wc zat. Alles wordt snel klaargezet en ik mag zachtjes mee gaan drukken. Toen alles klaar stond mocht ik persen. Het was erg pijnlijk maar Gerard sleepte me er door heen. Na een paar keer persen werdt Dylan* om 16.50 uur geboren onze zoon. Hij kwam op dezelfde manier ter wereld als zijn zus, hij had ook zijn hand naast zijn hoofd. We zijn blij dat Dylan* geboren is, en we niet nog langer op hem hebben moeten wachten.

Dr. Holleboom laat ons de navelstreng zien, er zit een knoop in. (zit er al vanaf het begin in, waarschijnlijk is dit gebeurt in de eerste 3maanden.) Dylan* had gewoon kunnen blijven leven met de knoop in de navelstreng, maar er was ook een stukje van de navelstreng wit, Dylan* heeft of de navelstreng beet gepakt en erin geknepen, of klem gedrukt waardoor er geen zuurstof of bloed meer doorheen heeft kunnen stromen.

Dylan* wordt bij mij in de armen gelegd en als de placenta is geboren worden we even met hem alleen gelaten. Na een tijdje komt de zuster terug en wordt Dylan* gewogen en gemeten. Hij weegt 3880 gram en is 51cm lang. Er wordt een voetafdrukje gemaakt, en hij wordt voor zover dat mogelijk is schoon gemaakt. Dat gaat heel moeilijk omdat hij aan het vervellen is, zijn huidje laat helemaal los. Daarna gaan we Dylan* met z’n drieën aankleden. Dylan* mag na het aankleden bij ons op de kamer blijven.

Rond half acht komt de dominee, zij komt Dylan* dopen. Wij wilde dit graag. Als dit is gebeurt komt er wat familie om naar Dylan* te kijken, iedereen vindt hem een pracht mannetje. Dat is ook zo, hij ziet er geweldig mooi uit. Als iedereen weg is maken we nog wat foto’s van Dylan* en genieten wij nog even van hem voordat we gaan slapen. Gerard mocht bij mij in het ziekenhuis blijven. De zuster brengt Dylan* naar het mortuarium en wij gaan proberen wat te slapen. We liggen steeds aan Dylan* te denken, maar kunnen toch wel wat slapen.

De volgende dag (vrijdag 24 oktober 2003) na het ontbijt, komt Dylan* nog even bij ons op de kamer. We maken nog een paar foto’s van hem, ook van ons samen. We knuffelen Dylan* nog even en dan besluiten we maar naar huis te gaan. Dylan* blijft achter in het ziekenhuis, en wordt vandaag door de uitvaartverzorgers naar het mortuarium gebracht bij ons in de buurt.

Het is heel raar om met lege handen thuis te komen zo zonder Dylan*. We hebben veel verdriet, en we denken de hele dag aan hem. Na een poosje samen thuis te zijn geweest, komt Amber met opa en oma ook weer thuis. We moeten weer proberen ons leven op te pakken, al zal dat moeilijk zijn zonder Dylan*.

Wat is het leeg zonder Dylan*, om de havenklap zitten we te huilen. Er komen een hoop kaarten met de post, en dat doet ons goed. Vanmiddag heeft Gerard aan Amber verteld, dat Dylan* nu in de hemel is als een sterretje, en dat hij altijd naar ons kijkt.  Als ze naar bed gaat kijkt ze naar buiten of ze een sterretje ziet, en wenst Dylan* dan welterusten en zegt dat ze van hem houdt.

Vanochtend (zondag 26 oktober 2003) hebben we muziek uitgezocht, wat we dinsdag willen draaien als Dylan*wordt gecremeerd. We denken de hele dag aan Dylan*, en hebben veel verdriet dat hij niet meer bij ons is.

Vandaag (maandag 27 oktober 2003), gaan we nog een laatste keer bij Dylan* kijken en afscheid van hem nemen. Dylan* ligt er mooi bij, hij heeft een aantal knuffels om zich heen liggen. We maken nog een paar foto’s van Dylan* in het kistje , en we staan af en toe huilend naar hem te kijken. Na een tijdje nemen we afscheid van Dylan* en gaan weer naar huis. Morgen wordt hij gecremeerd.

Vandaag (dinsdag 28 oktober 2003) is de dag dat Dylan* wordt gecremeerd. Vannacht is Amber ziek geworden, dus zij blijft met mijn vader thuis. Amber en mijn vader zijn er in onze gedachten toch wel bij. Op Rhijnhof aangekomen zijn er een heleboel mensen die afscheid van Dylan* willen nemen.

Om 11.00 uur begint de dienst. De muziek die wij hebben uitgezocht wordt gedraaid en is heel mooi. Op een gegeven moment mogen we een kaarsje aansteken die rondom het kistje van Dylan* staan. Er liggen en staan ook een heleboel bloemen om het kistje. Amber haar bloemstukje staat boven er boven op. Na een halfuurtje lopen we langs het kistje om voor de laatste keer afscheid van Dylan* te nemen. Het is heel emotioneel. We gaan naar een andere ruimte, waar iedereen ons kan condoleren met het verlies van Dylan*. We hadden gedacht dat er ongeveer 40 á 50 mensen zouden komen, maar het waren er ongeveer 100.

Het heeft ons veel goed gedaan dat er zoveel mensen met ons meeleven. Het is nu echt voorbij, we gaan weer naar huis, met een leeg gevoel en een hoop verdriet. Over 30 dagen komt Dylan* naar huis in een mooie beren-urn. Gerard gaat  boven een hoekje maken waar een glazen hoekkastje komt te hangen. Daar komt de urn en wat spulletjes in te staan zodat we Dylan* voor altijd bij ons thuis hebben.

We zijn de dagen aan het aftellen, dat de urn met het as van Dylan* naar huis komt. Twee weken later worden we gebeld, dat ze hebben kunnen regelen dat het eerder mocht. We zijn helemaal happy, nu kunnen we het hoekje helemaal afmaken en proberen ons  gewone leventje weer op te pakken. Dylan* zit voor altijd in onze gedachten.

Dylan* we houden van je.

Foto's van Dylan

Gastenboek