OM AF TE REKENEN MET HET OORDEEL VAN GOD

ANTONIN ARTAUD
----------------------
kré Alles moet puc te
kré op een haar na puk te
pek geregeld zijn li le
kre in een pek ti le
e ontplofbare kruk
pte ordening
 
----------------------

Ik heb gisteren vernomen
(men moet bedenken dat ik achter loop, of misschien is het niet meer dan een vals
            gerucht, één van die smerige roddels die worden verspreid tussen gootsteen
en latrines op het tijdstip dat de opnieuw opgeslokte maaltijd in houten
tonnen wordt gedaan),
ik heb gisteren vernomen
van één van de meest sensationele officiële gebruiken van de Amerikaanse openbare
scholen
die ongetwijfeld maakt dat het land van zichzelf gelooft koploper te zijn in de
vooruitgang.
Het schijnt dat, onder de examens en testen die men een kind dat voor het eerst aan
een openbare school begint laat ondergaan, er een zogenaamde test van

zaadvloeistof of sperma is,
en die er uit bestaat dat aan dat nieuwe toegelaten kind een kleine hoeveelheid
sperma wordt gevraagd om in een stopfles te doen
om zo voorbereid te zijn op alle pogingen van kunstmatige bevruchting die daarna
            zouden kunnen plaats vinden.
Want meer en meer ontdekken de Amerikanen dat hen werkkracht en kinderen
            ontbreken, met andere woorden, geen arbeiders
maar soldaten,
en zij willen uit alle macht en met alle mogelijke middelen soldaten maken en
vervaardigen
in verband met alle wereldoorlogen die uiteindelijk zouden kunnen plaats vinden,
en die bedoeld zouden zijn om door middel van de overweldigende deugden van de
            macht
de enorme voortreffelijkheid van Amerikaanse producten te demonstreren,
en de vruchten van het Amerikaanse zweet op alle terreinen van activiteit van de
            mogelijke dynamiek van de macht.
Omdat men moet produceren,
men moet met alle middelen van mogelijke activiteit overal de natuur vervangen
waar zij vervangen kan worden,
men moet een belangrijke taak vinden voor de menselijke traagheid,
de arbeider moet iets hebben om zich bezig te houden,
er moeten nieuwe terreinen van activiteit gevonden worden,
waar dan uiteindelijk de heerschappij zal zijn van alle vals gefabriceerde producten,
van alle weerzinwekkende synthetische vervangingsmiddelen
waar de mooie echte natuur niets te zoeken heeft,
en uiteindelijk en schaamtevol zijn plaats moet afstaan aan alle

triomferende 
vervangingsmiddelen
waar het sperma van alle kunstmatige bevruchtingsfabrieken
een wonder verrichten
om legers en wapens te produceren.
Geen fruit meer, geen bomen meer, geen groenten meer, geen geneeskrachtige of
            andere planten meer en daardoor geen voedsel meer,
maar synthetische producten ter verzadiging,
in de gassen,
in de bijzondere dampen van de atmosfeer, op de bijzondere assen van de
            stemmingen door kracht en synthese onttrokken aan de weerstanden van een
natuur die van de oorlog niets anders heeft leren kennen dan de angst.
En leve de oorlog, niet waar?
Want is het niet, al doende, de oorlog die de Amerikanen hebben voorbereid en stap
voor stap aan het voorbereiden zijn.
Om deze zinloze fabricage te verdedigen tegen alle concurrentie die ongetwijfeld
overal zou ontstaan,
moeten er soldaten, legers, vliegtuigen, tanks zijn,
vandaar dit sperma
waar de Amerikaanse regeringen het lef voor zouden hebben gehad om aan te
            denken.
Want wij hebben meer dan één vijand
en die ons beloert, mijn zoon,
ons, de nieuw geboren kapitalisten,
en van deze vijanden
het Rusland van Stalin
dat ook geen gebrek meer heeft aan bewapende mannen.
Dat alles kan wel zijn,
maar ik wist dat de Amerikanen zo’n oorlogszuchtig volk waren.

Om te vechten moet je klappen kunnen ontvangen
en ik heb misschien veel Amerikanen in de oorlog gezien
maar zij hadden altijd onmetelijke aantallen tanks, vliegtuigen, pantservoertuigen
voor zich die hen als schild dienden.
Ik heb veel machines zien vechten
maar ik heb alleen oneindig ver
            erachter
de mannen gezien die ze bestuurden.
Tegenover het volk dat de laatste tonnen van goede morfine die nog over was laat
voeren aan zijn paarden, zijn runderen en aan zijn ezels en laat vervangen
door van rook vervaardigde vervangingsmiddelen,
houd ik meer van het volk dat van de aarde zelf het delirium eet waaruit ze zijn
geboren,
ik bedoel de Tarahumaras
die de Peyote van de grond zelf opeten
terwijl het geboren wordt,
en die de zon doodt om het koninkrijk van de zwarte nacht te vestigen,
en die het kruis open breekt zodat de ruimtes van het heelal elkaar nooit kunnen
ontmoeten of elkaar kruisen.

Op deze manier gaat u luisteren naar de dans van de TUTUGURI.

Antonin Artaud, portretten van vrienden en bekenden (en zichzelf)

 

TUTUGURI
DE RITE VAN DE ZWARTE ZON

En beneden, zoals onderaan een bittere helling,
wrede wanhoop van het hart
opent zich de cirkel van zes kruisen,
diep beneden,
als geworteld in moeder aarde,
ontworteld uit de weerzinwekkende omknelling van de moeder
die kwijlt.

De aarde van zwarte steenkool
is de enige vochtige plaats
in deze rotsspleet.

De Rite is dat de nieuwe zon langs zeven punten gaat alvorens uiteen te spatten in
            de opening van de aarde.

En er zijn zes mannen,
een voor elke zon,
en een zevende man
die de geheel rauwe
zon is
gekleed in het zwart en rood vlees.

Of, deze zevende man
is een paard,
een paard met een man die het ment.

Maar het is het paard
dat de zon is
en niet de man.

Op het los scheuren door tromgeroffel en een lange vreemde trompetstoot,
springen de zes mannen
die neergelegd waren,
over de kale grond gerold waren,
één voor één op als zonnebloemen,
niet als zonnen
maar als bloeiende natuur ,
lotussen van water,
en met elke sprong
komt de steeds somberder
en ingehoudener gongslag
van de  trommel overeen
totdat men plotseling in volle galop, met een duizelingwekkende snelheid,
de laatste zon,
de eerste mens,
ziet aankomen,
het zwarte paard met een
naakte man,
totaal naakt
en maagdelijk
erop.

Na opgesprongen te zijn, komen zij nader, de cirkelvormige kronkelwegen volgend
en het paard van bloedend vlees raakt in paniek
en draait voortdurend in het rond
op de top van zijn rots
totdat de zes mannen
de complete omsingeling
van de zes kruisen
voltooid hebben.

Nu is de essentie van de Rite precies
DE AFSCHAFFING VAN HET KRUIS

Wanneer zij klaar zijn met draaien
ontwortelen ze
de kruisen van aarde
en houdt de naakte man
op het paard
een enorm hoefijzer op
dat hij gedompeld heeft in het bloed van een snijwond.

Antonin Artaud, portretten van vrienden en bekenden (en zichzelf)

HET ZOEKEN NAAR FECALITEIT

Daar waar het stinkt naar stront
daar ruikt het naar zijn.
De mens zou heel goed niet hebben hoeven schijten,
niet de anale zak hebben hoeven openen,
maar hij koos ervoor te schijten
zoals hij gekozen zou hebben te leven
in plaats van erin toe te stemmen dood te leven.

Het is om niet te poepen
dat hij erin toe moest stemmen
om niet te zijn,
maar hij kon niet besluiten het zijn
te verliezen,
dat wil zeggen om levend te sterven.

Er is in het zijn
iets dat bijzonder verleidelijk is voor de mens
en dat iets is juist
DE POEP
(heftig lawaai hier)

Om te bestaan voldoet het zich te laten zijn,
maar om te leven,
moet men iemand zijn,
om iemand te zijn,
moet men een BOT hebben,
niet bang zijn het bot te tonen,
en onderweg het vlees te verliezen.

De mens heeft altijd meer van het vlees gehouden
dan de aarde van de botten
Dat is omdat er niets dan de aarde en het bos van botten was,
en hij zijn vlees moest verdienen,

er niets dan ijzer en vuur was
en geen stront,
en de mens bang was de stront te verliezen
of, meer nog, hij naar de stront verlangde
en, daarvoor, bloed offerde.

Om stront te hebben,
dat wil zeggen, vlees,
daar waar er niets dan bloed was
en een schroothoop van beenderen
en waar het zijn niet te verdienen was
maar alleen het leven te verliezen viel.

o reche modo
to edire
di za
tau dari
do padera coco

Daar heeft de mens zich terug getrokken en is hij gevlucht.

Toen hebben de dieren hem opgegeten.

Het was geen verkrachting,
hij leende zichzelf voor deze obscene maaltijd.

Hij kreeg de smaak te pakken,
hij leerde zichzelf
als een beest te handelen
en om met verfijning
rat te eten.

En waar komt deze schandelijke smerigheid vandaan?

Van het gegeven dat de wereld nog niet gevormd is,
of van het gegeven dat de mens maar een klein idee heeft van de wereld
en dat eeuwig wil behouden?

Dat komt van het gegeven dat de mens,
op een dag,
het idee van de wereld
gestopt heeft.

Twee wegen boden zich aan hem aan:
die van het oneindige buiten,
die van het minimale binnen.

En hij koos het minimale binnen.
Daar waar hij alleen maar in de
de rat,
de tong,
de anus
of de eikel
kan knijpen.

En god, god zelf bevorderde deze beweging.

Is god een wezen?
Als hij er een is, is hij van stront.
Als hij er niet een is
bestaat hij niet.
Of hij bestaat niet,
maar is als de leegte die met al zijn vormen nadert
waarvan de meest volmaakte voorstelling
de mars is van een ontelbare groep schaamluizen.

“U bent gek, meneer Artaud, hoe zit het met de mis?”

Ik ontken de doop en de mis.
Er is geen menselijke handeling
die op het niveau van de interne erotiek,
nog kwaadaardiger is dat het afdalen
van die zogenaamde Jezus-christus
op de altaren.

Men zal me niet geloven
en ik zie van hier het ophalen van de schouders door het publiek
maar hij die christus wordt genoemd is niemand anders dan degene
die tegenover de schaamluisgod
heeft ingestemd om te leven zonder lichaam,
als een leger van mensen
afgedaald van een kruis,
waarvan god geloofde dat hij hen er voor lange tijd aan had vastgenageld,
in opstand kwam,
en, geharnast in staal,
in bloed,
in vuur, en in botten,
oprukt, de Onzichtbare uitscheldend
ten einde af te rekenen met het OORDEEL VAN GOD.

Antonin Artaud, portretten van vrienden en bekenden (en zichzelf)

DE VRAAG RIJST…

Wat het erg maakt
is dat wij weten
dat er na de orde
van deze wereld
er een andere zal zijn.

Hoe zal die zijn?

Wij weten het niet.

Het aantal en de volgorde van de mogelijke vooronderstellingen op dat gebied
is terecht
het oneindige!

En wat is het oneindige?

Precies dat weten we niet!

Het is een woord
dat we gebruiken
om de opening
aan te geven
van ons bewustzijn
naar de enorme,
de onuitputtelijke en enorme
mogelijkheid.

En wat is bewustzijn precies?

Precies dat weten we niet.

Het is het niets.

Een niets
dat we gebruiken
om aan te geven
wanneer we niets weten
van welke kant dan ook
wij weten het niet
en we zeggen
dus
bewustzijn,
van de kant van het bewustzijn,
maar er zijn honderdduizend andere kanten.

En dus?

Het schijnt dat het bewustzijn
in ons is
verbonden
met seksueel verlangen
en met de honger;

maar het kan ook zijn
dat het niet
met hen
is verbonden.

Men zegt,
men kan zeggen
er zijn er die zeggen
dat het bewustzijn
een lust is,
een lust om te leven;

en onmiddellijk is er
naast de lust om te leven
de eetlust
die onmiddellijk voor de geest komt;

alsof er geen mensen zijn die eten
zonder enige soort van lust;
en die honger hebben.

Want dat
bestaat ook
om honger te hebben
zonder eetlust;

en dus?

Dus

werd de leegte van de mogelijkheid
me op een dag gegeven
als een grote scheet
die ik zal laten;

maar noch de ruimte,
noch de mogelijkheid,
ik wist niet precies wat het was,

en ik voelde de noodzaak niet om er over na te denken,

het waren woorden
verzonnen om dingen te omschrijven
die bestonden
of niet bestonden
tegenover

de dringende noodzaak
van een behoefte:
die van het onderdrukken van het idee,
het idee en zijn mythe,
en in zijn plaats
de donderende openbaring
van deze explosieve noodzaak:
het doen zwellen van het lichaam van mijn inwendige nacht,

van het inwendige niets
van mijn zelf

die nacht is,
niets,
zonder gedachten,

maar die de explosieve bevestiging is
van dat er
iets is
om plaats voor te maken:

mijn lichaam.

En werkelijk
mijn lichaam reduceren
tot dit stinkende gas?
Zeggen dat ik een lichaam heb
omdat er een stinkend gas is
dat zich vormt
in mijn binnenste?

Ik weet het niet
maar
ik weet dat
de ruimte,

de tijd,
de afmeting,
de wording,
de toekomst,
het vervolg,
het zijn,
het niet-zijn,
het ik,
het niet-ik,
niets zijn voor mij;

maar er is iets
dat iets is,
een enkel iets,
dat iets is,
en ik voel het
omdat het wil
DOEN VERSCHIJNEN:
de aanwezigheid
van mijn
lichaamspijn,

de nooit aflatende
dreigende
aanwezigheid
van mijn
lichaam;

hoe hard mensen me ook kwellen met vragen
en hoe ik ook de vragen ontken,
er is een punt
waar ik me gedwongen voel
om nee te zeggen,

NEE

dus
tegen de ontkenning;

en dit punt
komt wanneer men mij kwelt,

wanneer men me pijnigt
en men me behandelt
tot aan het vertrek
uit mij
van voedsel
van mijn voedsel
en van zijn melk,

en wat blijft er over?

Dat ik verstikt werd;

en ik weet niet of het een actie is
maar door me zo te kwellen met vragen
tot aan de afwezigheid
en aan het niets
van de vraag
heeft men mij gekweld
tot aan de verstikking
in mij
van het idee van het lichaam
en het een lichaam zijn,

en het was toen dat ik de obsceniteit heb beseft

en dat ik scheten liet
uit onverstand
en uit overdaad
en in opstand
tegen mijn verstikking.

Omdat ze me kwelden
tot aan mijn lichaam
en tot aan het lijf

en het was toen
dat ik alles heb laten ontploffen
opdat men mijn lichaam
nooit zal aanraken.

Antonin Artaud, portretten van vrienden en bekenden (en zichzelf)

CONCLUSIE

- En wat was het doel van deze radio-uitzending, meneer Artaud?
- Vooral om een bepaald aantal officieel goedgekeurde en erkende sociale smerigheden aan de kaak te stellen:

1e deze lozing van kindersperma welwillend afgestaan door kinderen ten behoeve van de kunstmatige bevruchting van nog te geboren worden foetussen en die over een eeuw of meer geboren zullen worden.

2e Om bij het zelfde Amerikaanse volk, dat heel het oppervlak van het oude indiaanse continent bevolkt, een wedergeboorte aan de kaak te stellen van het oorlogszuchtige imperialisme van het oude Amerika dat ervoor zorgde dat het indiaanse volk van voor Columbus werd verafschuwd door heel de voorafgaande mensheid.

3e - U vertelt daar hele bizarre dingen, meneer Artaud.

4e – Ja, ik vertel iets bizars,
dat is dat de Indianen voor Columbus, in tegenstelling tot alles dat men ons heeft
willen laten geloven, een vreemd beschaafd volk waren
en dat zij in werkelijkheid een vorm van beschaving kenden die uitsluitend gebaseerd
was op het principe van de wreedheid.

5e – En weet u wat dat precies was die wreedheid?

6e – Zo zonder meer, nee, dat weet ik niet.

7e – De wreedheid, dat is het met het bloed en tot het bloedt wegsnijden van god, het beestachtige toeval van de onbewuste dierlijkheid van de mens, overal waar men het kan tegen komen.

8e – De mens is, wanneer men hem niet tegen houdt, een erotisch dier,
er is in hem een geïnspireerde siddering,
een soort kloppen
produceur van ontelbare beesten die de vorm zijn die de oude aardse volkeren overal
toeschreven aan god.
Dit schiep wat men een geest noemt.
Welnu, deze van de Amerikaanse Indianen afkomstige geest verschijnt tegenwoordig
overal opnieuw met een wetenschappelijk voorkomen die niets anders doen dan de besmettelijk zieke landafname aanklagen, de van fouten beschuldigde staat, maar van fouten die wemelen van ziektes,
omdat, lach zoveel als je wil,
wat men microben heeft genoemd
god is,
en weet u waarmee de Amerikanen en de Russen hun atomen maken?
Ze doen dat met de bacteriën van god.

- U slaat wartaal uit, meneer Artaud.
U bent gek.

- Ik sla geen wartaal uit.
Ik ben niet gek.
Ik zeg u dat men de bacteriën opnieuw heeft uitgevonden om zo een nieuw idee van
god op te leggen.

Men heeft een nieuwe manier gevonden om god weer te voorschijn te laten komen
en om hem te vangen op het gegeven van zijn bacteriële schadelijkheid.
Het is om hem door het hart vast te nagelen,
daar waar de mensen hem het meeste lief hebben,
in de vorm van de ziekelijke seksualiteit,
in deze naargeestige verschijning van ziekelijke wreedheid waarin hij zich hult in de
uren waarin het hem pleziert om zoals nu tetanus op te wekken en paniek te
veroorzaken bij de mensheid.

Hij gebruikt de geest van puurheid van een rein geweten zoals het mijne om alle
valse verschijningen die hij overal in alle ruimtes verspreid te verstikken en op
deze manier kan men Artaud le Mômo  voor een hallucinerend persoon houden.

- Wat bedoelt u, meneer Artaud?

- Ik wil zeggen dat ik een manier heb gevonden om voor eens en altijd af te rekenen met deze aap en dat als niemand meer in god gelooft iedereen meer en meer in de mens.

Nu is het de mens waarover men nu moet beslissen om te ontmannen.

- Hoezo?
Hoezo?
Van elke kant waarop men u bekijkt bent u gek, gek genoeg om op te sluiten.

- Door hem nog een keer maar voor de laatste maal op de autopsietafel te plaatsen
om zijn anatomie te herzien.
Ik zeg, om zijn anatomie te herzien.
De mens is ziek omdat hij slecht vervaardigd is.
We moeten besluiten hem bloot te leggen om de hele kleine beestjes die hem
            ontzettend jeuken van hem af te schrapen,

god,
en met god,
zijn organen.

Want bindt mij vast als u wil,
maar er is niets nuttelozer dan een orgaan.

Wanneer u voor hem een lichaam zonder organen gemaakt zal hebben,
dan zult hem verlost hebben van al zijn automatismen en hem zijn werkelijke vrijheid terug hebben gegeven.

Dan zult u hem opnieuw achterstevoren hebben leren dansen als in de waanzin van de open lucht feesten en deze keerzijde zal zijn werkelijke woonplaats zijn.

Antonin Artaud, portretten van vrienden en bekenden (en zichzelf)

 

HET THEATER VAN DE WREEDHEID

Kent u iets dat nog buitensporiger fecaal is
dan het verhaal van god
en van zijn wezen: SATAN,
het vlies van het hart
de schandalige zeug
van het universele waanidee
die met haar kwijlende uiers
nooit iets voor ons verborgen hield
dan het Niets?

Tegenover dit idee van een voorbedacht universum,
is de mens er tot nu toe niet in geslaagd zijn superioriteit te vestigen
over de rijken der mogelijkheden.

Want als er niets is,
is er niets,
dan dit uitwerpselachtige idee
van een wezen dat bijvoorbeeld de beesten heeft gemaakt.

En waar komen de beesten vandaan
in dat geval?

Van het gegeven dat de wereld van fysieke verschijningsvormen
niet op zijn niveau is
en niet functioneert,

van het gegeven dat er een psychisch leven is
en geen enkel echt organisch leven,

van het gegeven dat het simpele idee van een puur organisch leven
op kan komen,

van het gegeven dat er zich een onderscheid
kon vestigen tussen
het pure embryonale organische leven
en het passionele en gehele concrete leven
van het menselijk lichaam.

Het menselijk lichaam is een elektrische batterij
waarvan men de ontladingen heeft ontmand en terug gedrongen,

waarvan men de mogelijkheden en de nadrukken
heeft gericht op het seksuele leven
terwijl het juist is gemaakt
om door zijn voltage verplaatsingen
alle dwalende mogelijkheden
te absorberen
van de oneindigheid van de leegte
gaten van een steeds onmeetbaarder leegte
van een nooit vervulde organische mogelijkheid.

Het menselijk lichaam heeft  voedsel nodig,
maar wie heeft ooit de onmeetbare mogelijkheden van de begeertes op een ander
niveau uitgeprobeerd dan op het seksuele leven?

Laat eindelijk de menselijke anatomie dansen,

van hoog naar laag en van laag naar hoog,
van achter naar voren en
van voor naar achter,
maar meer van achter naar achter,

trouwens, dan van achter naar voor,

en het probleem van het schaarser worden
van de voedingsmiddelen
zal niet langer hoeven te worden opgelost,
want er zal geen reden meer zijn
zelfs, om het op te roepen.

Men heeft het menselijk lichaam laten eten,
men heeft het laten drinken,
om te voorkomen
het te laten dansen.

Men heeft het ontucht laten bedrijven met het occulte
om zich te onttrekken
aan het uitpersen
en aan het kwellen van het occulte leven.

Want niets heeft het zozeer nodig
om gekweld te worden
als het zogenaamde occulte leven.

Daar is het dat god en zijn wezen
bedachten de demente mens te ontvluchten,
daar, op het steeds meer afwezige ontwerp van het occulte leven
waar god aan de mens wilde laten geloven
dat de dingen konden worden gezien en door de geest begrepen,
terwijl er niets bestaat en geen werkelijkheid is,
dan het uitwendige fysieke leven,
en dat alles dat ervandaan vlucht en er zich van afwendt
niets anders is dan het voorgeborchte van de demonenwereld.

En god wilde de mens laten geloven in deze werkelijkheid van de demonenwereld.

Maar de demonenwereld is afwezig.
Het zal nooit bewezen worden.
Het beste middel om zich ervan te genezen
en het te verwoesten
is om het bouwen van de werkelijkheid te voltooien.
Want de werkelijkheid is niet voltooid,
zij is nog niet gebouwd.
Van zijn voltooiing is
in de wereld van het eeuwige leven
de terugkeer van een eeuwige gezondheid afhankelijk.

Het theater van de wreedheid
is niet het symbool van een afwezige leegte,
van een afschrikwekkende ongeschiktheid zich te realiseren in het leven van de mens.
Het is de bevestiging
van een verschrikkelijke
en overigens onontkoombare noodzaak.

Op de nooit bezochte hellingen
van de Kaukasus,
van de Karpathen,
van de Himalaya,
van de Apenijnen,
hebben alle dagen,
dag en nacht,
gedurende jaren en jaren
afschrikwekkende lichamelijke rites plaats
waar het zwarte leven
het nooit beheerste en zwarte leven
zich overgeeft aan afschrikwekkende en afstotende maaltijden.

Daar, worden de ledematen en organen als verachtelijk bekend staand
omdat
eeuwig verworpen,
terug gedrongen
buiten de hebzuchtigheden van het uitwendige lyrische leven,
gebruikt in heel het delirium van een erotiek die geen remming kent,
midden in een
steeds fascinerender
en maagdelijke ontlading
van vloeistof
waarvan de aard nooit kon worden ingedeeld,
omdat zij meer en meer ongeschapen en onbaatzuchtig is.

(Het gaat niet in het bijzonder om het seksorgaan of de anus
die men trouwens weg moet snijden en uit de weg moet ruimen,
maar over de bovenkant van de dijen,
over de heupen,
over de lendenen,
over de gehele buik zonder sekse
en over de navel.)

Dat alles is momenteel seksueel en obsceen
omdat het nooit bewerkt en gecultiveerd kon worden
buiten het obscene
en de lichamen die daar dansen
zijn niet los te maken van het obscene,
zij zijn systematisch getrouwd met het obscene leven
maar men moet
deze dans van obscene lichamen vernietigen
om ze te vervangen door de dans
van onze lichamen.

Ik ben radeloos gemaakt
en getetaniseerd
jaren lang
door de dans van een afschuwelijke wereld van
exclusief geseksualiseerde microben
waarin ik in het leven
van bepaalde terug gedrongen ruimtes
mannen, vrouwen
kinderen van het moderne leven herkende.

Ik ben eindeloos gemarteld door het gejeuk van onverdraaglijke eczemen
waar alle etteringen van het erotische leven van de doodskist
vrij spel hadden.

Het is niet nodig verder te zoeken dan deze zwarte rituele dansen
naar de oorsprong van alle exzemen,
van alle gordelroos,
van alle tuberculosen,
van alle epidemieën,
van alle pesten
waar de moderne geneeskunde
meer en meer in de war gebracht
zich onmachtig toont het te laten wegbranden.

Men heeft mijn gevoeligheid laten dalen,
gedurende tien jaar,
van de treden van steeds monsterlijker sarcofagen,
van de nog niet gebruikte dodenwereld
en van de levenden die hebben gewild
(en op het punt waar we nu zijn, is dat door zonde)
die hebben gewild als doden te leven.

Maar ik zal simpelweg hebben weten te voorkomen ziek te worden

en met mij
heel een wereld die alles is wat ik ken.

o pedana
na komev
tau dedana
tau komev

na dedanu
na komev
tau komev
na come

copsi tra
ka figa aronda
ka lakeou
to cobbra

cobra ja
ja futsa mata

VAN de slang is geen van
AAN NA

Omdat u de organismen hun tongen heeft laten uitsteken
men had bij de tongen van de organismen
moeten afsnijden
bij de uitgang van de lichaamsdelen.

Er is de pest,
de cholera,
de zwarte pokken
alleen maar omdat de dans
en als gevolg ook het theater
nog niet begonnen zijn te ontstaan.

Wie is de dokter van gerantsoeneerde lichamen van de hedendaagse ellende die geprobeerd heeft een cholera van dichtbij te zien?

Al luisterend naar de ademhaling of de pols van een zieke,
aandachtig luisterend, tegenover de concentratiekampen van deze gerantsoeneerde lichamen van ellende,
naar het gestamp van voeten, van rompen en van seksorganen
van het immense en terug gedreven veld
van bepaalde verschrikkelijke microben
die andere
menselijke lichamen zijn.

Waar zijn zij?
Op onze hoogte of in de dieptes
van bepaalde graven
op historische misschien zelfs
geografisch onverwachte plaatsen.

ko embach
t uur ja bella
ur ja bella

kou embach

Daar spreken de levenden af met de doden
en bepaalde schilderijen van dodendansen
hebben geen andere oorsprong.

Het zijn deze opstanden
waar de ontmoeting van twee uitzonderlijke werelden zich voortdurend in toont
die de schilderkunst van de Middel Eeuwen hebben gevormd,
zoals trouwens alle schilderkunst,
alle geschiedenis

en ik zou zeggen
alle geografie.

De aarde toont en beschrijft zich
onder invloed van een verschrikkelijke dans
waaraan men nog niet epidemisch
alle opbrengsten heeft laten geven.

Antonin Artaud, portretten van vrienden en bekenden (en zichzelf)

NA-SCHRIFT

Daar waar er metafysica is
mystiek
onverzoenlijke dialectiek,
hoor ik
de dikke darm
van mijn honger kronkelen
en door de impulsen van zijn somber leven
dicteer ik mijn handen
hun dans,
aan mijn voeten
of aan mijn armen.

Het theater en de dans van de zang,
zijn het theater van furieuze opstanden
van de ellende van het menselijk lichaam
tegenover de problemen waar het niet in doordringt
of waar de passieve,
bedrieglijke,
door zeurende,
ondoordringbare,
onovertuigende aard
het overtreft.

Dus danst het
door hopen van
KHA, KHA

oneindig droger
maar organisch:

hij brengt de zwarte muur
van de verplaatsingen van het innerlijke vocht
weer in het gareel;

de wereld van de ongewervelde larven
waar de oneindige nacht zich ontdoet
van de nutteloze insecten:
luizen,
vlooien,
wandluizen,
muggen,
spinnen,
zich alleen voordoet
omdat het lichaam van alledag
al zijn honger verloren heeft
zijn oorspronkelijke samenhang
en het verliest door windvlagen,
door bergen,
door bendes,
door eindeloze theorieën
de zwarte en bittere rook
van de woedes
van zijn energie. 

Antonin Artaud, portretten van vrienden en bekenden (en zichzelf)

POST-SCRIPTUM

Wie ben ik?
Waar kom ik vandaan?
Ik ben Antonin Artaud
en als ik het zeg
zoals ik het weet te zeggen
onmiddellijk
zult u mijn huidige lichaam
in stukken zien springen
en zich verenigen
uit tien duizend
beruchte aspecten
tot een nieuw lichaam
waarin u me nooit meer
zult kunnen
vergeten.

Antonin Artaud op het toneel?