Steven Brown
Steven Brown

Nicolás Klau
Nicolás Klau


Nine Rain live, Illuseum Amsterdam 2008

STEVEN BROWN & NINE RAIN

Walter Stamkart / Ed Jansen

Begin maart 2008 speelde Steven Brown’s Nine Rain in het Illuseum te Amsterdam, een kunstgalerie met beperkte ruimte voor publiek en band. Twee jaar daarvoor hoorden we Nine Rain voor het eerst. De CD Choice werd verkocht tijden het Tuxedomoon optreden in Tivoli, Utrecht. Een mooie combinatie van Mexicaanse muziek en avant-garde klanken van Steven Brown. Een week of wat voor het optreden in Amsterdam lekte het bericht over een mogelijk optreden in Amsterdam uit via de Tuxedomoon maillist.

En zo kwamen we aan in Amsterdam, gelukkige bezitters van een kaartje voor een bijzonder optreden. Bijzonder vanwege de beperkte capaciteit van de zaal, of zeg maar huiskamer. In die typische huiskamerachtige sfeer vond het optreden plaats, voor een twintigtal liefhebbers. Het was een bijzondere gebeurtenis waarbij een gesprek met Steven Brown werd vastgelegd en de overige gesprekken goede herinneringen blijven.

Steven Brown
Steven Brown
Steven Brown
Steven Brown

 

 

De muziek van Nine Rain is een samensmelting van avant-garde, jazz en elektronica met traditionele centraal Amerikaanse muziek. Onmiskenbaar is de invloed van Steven Brown in het geluid van Nine Rain, je kunt wel iets terughoren uit zijn verleden met Tuxedomoon. Van die dromerige geluidslandschappen en tegendraadse ritmes die het werk van Tuxedomoon zo herkenbaar maken. Maar de Mexicaanse invloed van de band zorgt voor een andere invalshoek waarbij het sax en klarinetspel van Steven Brown wordt ondersteund door het Mexicaanse geluid van de band. En dat klinkt als een geslaagde cross-over tussen twee culturen. Het is Steven Brown wederom gelukt inspiratie uit zijn nieuwe omgeving te halen, na al eerder Amerika te hebben verlaten om zich in Europa te vestigen.

Nine Rain, een korte geschiedenis.

In 1994 vertrokken Steven Brown en de Duitse producent en muzikant Nicolás Klau naar Mexico met het voornemen een project voort te zetten dat in Brussel begonnen was. Nicolás Klau werkte al eerder samen met Steven Brown op enkele van diens solo projecten. Het werk met Tuxedomoon, de band waarin Steven Brown speelde, lag geruime tijd stil. Al snel begonnen ze te werken aan nieuwe muziek met Jose Manuel Aguilera (gitaar, zang) en Juan Carlos Lopez (drums, percussie). In dat zelfde jaar speelden ze gezamenlijk in Mexico Stad en toerden het land rond met het songmateriaal van Steven Brown, Nicolás Klau en Tuxedomoon. Al snel werd dit uitgangspunt beïnvloed door Mexicaanse muziek, wat uiteindelijk resulteerde in het Nine Rain geluid. Het is onmiskenbaar Steven Brown’s muzikale verleden, met die typische avant-garde, underground en jazz impulsen die al eerder het werk van Tuxedomoon sierden, dat werd vermengd met de invloeden uit zijn nieuwe omgeving in Mexico.

Daniel Aspuru , Steven Brown, Nicolás Klau , Alejandro Herrera
Daniel Aspuru , Steven Brown, Nicolás Klau , Alejandro Herrera

In 1995 voegde Alejandro Herrera zich bij de band waardoor de muziek van Nine rain een impuls kreeg van ‘Son Jarocho’ , de traditionele muziek uit Vera Cruz, door het gebruik van instrumenten als de requinto en de jarena. In hetzelfde jaar nam Nine Rain de eerste CD op.

Die eerste CD, Nine Rain (officieel werd geen titel meegegeven) werd in maart 1996 gepresenteerd in de prestigieuze Blas Galindo zaal van het Centro Nacional de las Artes in Mexico Stad. Voorafgaand aan dit optreden toerden Steven Brown, Nicolás Klau en Luc van Lieshout door Europa met hetzelfde materiaal om fondsen te werven voor de Zapatisten, een revolutionaire beweging in Mexico.

Jose Luís Domínguez
Jose Luís Domínguez

Het geluid op de CD Nine Rain is een mengeling van sferen, talen en geluiden. Van strakke fandango ritmes tot meer op avant-garde gebaseerde stukken. Er komen flarden tekst van Subcomandante Insurgente Marcos (ideoloog van het Zapatistisch Nationaal Bevrijdingsleger dat streeft naar zelfstandigheid voor de arme Indiaanse bevolking in het zuiden van Mexico) voorbij en men liet zich inspireren door de Franse dichter Arthur Rimbaud (1854 – 1891). Instrumentaal werd een unieke stijl neergezet.

In 1999 besloten Steven Brown, Nicolás Klau en Alejandro Herrera een tweede Nine Rain CD op te nemen in Havanna, Cuba. Deze kreeg de titel Rain of Fire mee. Zonder het eigen geluid te verliezen werd er een Cubaanse invloed merkbaar op deze opnames.

Een jaar later werd Nine Rain uitgenodigd de muziek voor het Mexicaanse paviljoen aan de Wereldexpositie in Hanover samen te stellen

In 2002 verliet Jose Manuel Aguilera de band en werd opgevolgd door Jose Luis Dominguez op gitaar en kwam tevens percussionist Daniel Aspuru erbij. Met deze bezetting werd er opgetreden in Berlijn, en in 2003 in Rome, Belgrado en St. Petersburg. De CD Choice verscheen, een compilatie van de eerste twee CD´s.

Steven Brown
Steven Brown

In december 2002 won de radio documentaire `Nine Rain; the Berlin Tour` van Alejandro Herrera de eerste prijs in een competitie uitgeschreven in Mexico door de Duitse `Friedrich Ebert Stiftung`. Hetzelfde jaar kwam de CD Rain of Fire uit in Europa. In November 2003 organiseerde Steven Brown het eerste First X-TACION Music Festival in Oaxaca, Mexico waar Nine Rain het festival afsloot.

Tussen 2003 en 2008 bleef de band toeren en kwam er een live CD uit (Nine Rain live in Europe). In 2006 werd het derde album Mexico Woke Up uitgebracht. Een dubbele uitgave, er werd een tweede CD aan toegevoegd met een compilatie, vergelijkbaar met het eerder uitgegeven Choice Op dit album werd er, naast de meer traditionele nummers, meer ruimte gegeven aan elektronica door prachtig gebruik te maken van een vocoder.

Dit jaar wordt de release Nine Rain VI verwacht, een album met (zoals te horen op de MySpace website) meer experiment en avant-garde en minder traditioneel Mexicaans geluid. Voor deze opname trok Nine Rain zich terug in een kunstgalerie in Oaxaca, Mexico.

Tuxedomoon, een introductie.

Tuxedomoon werd in 1977 geformeerd door twee studenten elektronische muziek van het San Francisco City College: Blain L. Reiniger en Steven Brown. Ze begonnen met spelen als begeleiders van een theatergroep: the Angels of Light. Deze connectie met de theaterwereld zorgde voor de aanwas van nieuwe bandleden, zoals Winston Tong. Enige bekendheid kwam een jaar later toen Tuxedomoon het voorprogramma verzorgde van Devo, waarna de EP No Tears verscheen, een klassieker in het electro-punk genre. Het was een van de eerste bands die geen drummer maar een drumcomputer gebruikte.

Na enige wisselingen in de bezetting bestond de band naast Brown en Reiniger verder uit bassist Peter Principle en zanger Winston Tong. Er werd in Europa opgetreden als voorprogramma van het legendarische Joy Division. De eerste LP’s verschijnen begin jaren tachtig waarna Tuxedomoon zich korte tijd in Rotterdam vestigde, om vervolgens definitief naar Brussel te verhuizen. Het geloof van de band was dat de scene daar in Europa beter was voor het geluid van Tuxedomoon.

Dat geluid was een wonderlijke combinatie van stijlen, avant-garde, jazz, no-wave, punk, funk, niets leek onmogelijk om te combineren. Zo bracht men een versie van de Marvin Gay klassieker Heard It Through The Grapevine dat ertoe leidde dat Andy Warhol’s tijdschrift Interview een vraaggesprek met de band had. Het leverde tevens een stevige belangstelling op buiten Amerika en een platencontract met Ralph Records, het label van een ander buitenbeentje in de popmuziek, The Residents.

In 1982 maakte de band een muziekstuk bij een ballet van Maurice Bejart. Blain L. Reiniger verliet de band en werd opgevolgd door trompettist Luc van Lieshout.. Het grootste commerciële succes van Tuxedomoon werd in 1985 behaald met het internationaal uitkomen van Holy Wars, waarna Winston Tong de band verliet. Met Multi-instrumentalist Ivan Georgiev maakte men een tweetal opnames, Ship of Fools en You. In de negentiger jaren was de band niet actief. Er was echter geen sprake van het beëindigen van de band.

Door het gebruik van zowel elektronica als blaasinstrumenten deed de sound van Tuxedomoon vooral Europees aan en leken de bandleden vooral wereldburgers te zijn die hun ‘roots’ volgden. Toen de band zich later verspreidden over andere werelddelen werd dit van invloed op het groepsgeluid en de diverse solo projecten. Tuxedomoon leunde meer aan tegen de kunstwereld dan tegen de popcultuur, film en theater werden een onderdeel van de groep. Kernleden Steven Brown, Blain L. Reiniger en Peter Principle waren voorstanders van ‘Gesamtkunstwerk’, een ideaal samenspel van alle kunsten.

In 2004 bracht een herboren Tuxedomoon, bestaande uit Steven Brown, Blaine Reininger, Peter Principle, en Luc Van Lieshout, een nieuwe cd uit, Cabin in the Sky. Er bestond hernieuwde belangstelling voor het werk van Tuxedomoon nadat de Duitse DJ Hell (Helmut Josef Geier) een aantal remixes maakte van het Half Mute album uit 1980.

Sindsdien bestond de band weer, er werd opgetreden en in 2006 kwam het album Bardo Hotel Soundtrack uit, een hommage aan schrijver en kunstenaar Brion Gysin (1916-1986). Het werd een CD met experimentele improvisaties waarbij jazz, klassiek en elektronica elkaar ontmoeten.

In het jaar van het 30-jarig bestaan werd de CD Vapour Trails opgenomen. De bandleden van Tuxedomoon, op Luc van Lieshout na, hebben België inmiddels verlaten. Steven Brown heeft zich in Mexico gevestigd, Blaine L. Reininger in Griekenland en Peter Principle in New York.

De band maakt tegenwoordig gebruik van hedendaagse communicatiemiddelen om met elkaar in contact te blijven en te componeren. De CD Vapour Trails bleek nog meer een statement van wereldburgers te zijn, er werden verschillende talen en wereldmuziek bijeengebracht tot een smeltkroes aan stijlen die Tuxedomoon uniek maakt.

Nicolás Klau vertelde in Amsterdam, gevraagd naar het ‘dubbelleven’ van Steven Brown, ‘hij kan zomaar vertellen dat er een telefoontje kwam van Tuxedomoon en weer op pad gaan’.

Artist On The Road

Het op pad gaan, in het Engels “wandering”, is een bekend thema voor Steven Brown en Tuxedomoon. Dat bleek uit een gesprek met Isabelle Corbisier, schrijfster van het boek Music for Vagabonds (een biografie van Tuxedomoon), dat plaatsvond in het Illuseum. Het is ook een thema in het volgende gesprek met Steven Brown, Nicolás Klau en de band Nine Rain. De zwerftocht begint met Tuxedomoon in San Francisco en eindigt met een toepasselijk citaat van The Wanderer van Khalil Gibran.

 

 

Wandering with Steven Brown and Nine Rain
Interpretation of an interview with Steven Brown and Nine Rain.

San Francisco, 1979

It was an exciting time with the rest of the band Tuxedomoon. But when Reagan appeared we all felt that the time had come to move to the old world. So Blaine, Winston, Peter and I left the land of opportunities.

Brussels, 1982

Brussels was fun, those crazy Belgians. We travelled a lot around Europe. I met Nicolás and throughout the years a claustrophobic feeling began to grow. We wanted to leave Europe, Belgium became too small.

Mexico, 1994

Nicolás and I took a globe and we just pointed at a country. It was Belize but we never got there. We went to Mexico, got off the plane and just freaked. Why are we in Brussels when we could be here! We decided to stay.

Mexico is music. There’s so much live music and the audience is very well educated. The musicians are living jukeboxes. In Vera Cruz we heard this wonderful music, it was all acoustic and sounded very much like the origin of punk rock. Only, the Mexicans already play it for over 300 years. I heard the Velvet Underground in New York, and this music gave me the same feeling: So much energy; trance music, repetitive and minimalistic, and very traditional.

Off course we began to play music in Mexico. We started in 1994, Tuxedomoon was not active at that time. We met a lot of different musicians. I met Alejandro, who plays the Vera Cruz Rakinta, a kind of baby guitar, in a three day party. It was theannual music festival. Everyone dances and plays music non stop for three days. Throughout the years we met the other members of Nine Rain. One rock musician, an experimental weirdo drummer and a percussionman from Mohaka.

We wanted to do music, but not the traditional stuff or the at that time much heard tacky rock. We went into a big hole. Nine Rain is about not sounding like anyone else. Nicolás and I astonished the others with an abstract concept and a different structure. We added a concept, another way to look at music. We first talk about it and conceptualise it and then play the same music over and over again. Think of it and feel it.

We were declared second best band in Mexico by a well known magazine. They asked us to do the music to the Mexican Pavilion in Hanover at the 2000 World Expo. They’d chosen us because the music to them was original, not only traditional and cliché. Sometimes I’m surprised about the response of our audience. We once played in Belgrade in front of a huge audience. They knew almost all the songs and sang along in Spanish. There’s a growing audience for something different.

When we started we were unique. We are a kind of time travellers, ten years ahead. Then the Mexicans resisted and said we wanted to break their tradition and steal their souls. Now they start to do what we did ten years ago in one song. We’re furniture already!

 

 

To me the main emotion in good music ultimately is sad and melancholic. The nature of music is a feeling of longing somewhere else.

Somewhere, 2009?
We feel like coming back to Europe. “Mexico woke up” is the title of our latest CD, and it did. Our job is ended. I want to go to Italy. Nicola likes Spain. The main thing is that the people are open to us, and as Nicolás says “organise a huge housewarming, where all neighbours are present to welcome us with good food and love”.

We’ll see where we next appear as a guest.

“I met him at the crossroads, a man with but a cloak and a staff, and a veil of pain upon his face. And we greeted one another, and I said to him “Come to my house and be my guest.” And he came. My wife and my children met us at the threshold, and he smiled at them, and the loved his coming. Then we all sat together at the board and we were happy with the man for there was a silence and a mystery in him. And after supper we gathered to the fire and I asked him about his wanderings.

He told us many a tale that night and also the next day, but what I now record was born out of the bitterness of this day though he himself was kindly, and these tales are the dust and patience of his road. And when he left us after three days we did not feel that a guest had departed but rather that one of us was still out in the garden and had not yet come in.” (Excerpt from The Wanderer by Khalil Gibran)

Fotografie: Ed Jansen

Steven Brown
Steven Brown

Discografiën:

Tuxedomoon (selectief)

  • Half Mute (1980)
  • Joeboy in Rotterdam (1981)
  • Desire (1981)
  • Divine (1982)
  • Suite En Sous-Sol/Time To Lose/Short Stories (1982)
  • A Thousand Lives By Picture (1983)
  • Holy Wars (1985)
  • Ship Of Fools (1986)
  • Pinheads On The Move (1987)
  • You (1987)
  • Ten Years In One Night [live] (1988)
  • The Ghost Sonata (1991)
  • Joeboy In Mexico (1997)
  • Urban Leisure (OST) (2002)
  • Live In St. Petersburg (2002)
  • No Tears/What Use: Remixes & Originals (2003)
  • Cabin In The Sky (2004)
  • Bardo Hotel Soundtrack (2006)
  • Vapour Trails (2007)

Steven Brown

  • Music For Solo Piano (1984)
  • Zoo Story (1984)
  • A Propos D'Un Paysage (1985) (Benjamin Lew & Steven Brown)
  • Searching For Contact (1987)
  • Strum (1987) (Steven Brown & Autumna et sa Rose)
  • Douzième Journée: Le Verbe, La Parure, L'Amour (1988) (Benjamin Lew & Steven Brown)
  • Composés Pour Le Théâtre Et Le Cinéma (1989)
  • Reads John Keats: The Day Is Gone & Other Sonnets (1989)
  • 1890 - 1990: One Hundred Years Of Music (1990)
  • Besides All That (1990)
  • De Doute Et De Grace (1990)
  • La Grâce Du Tombeur (1990)
  • Waterplay (1990)
  • Half Out (1991)
  • Croatian Variations (1992) (Steven Brown & Blaine L. Reininger)
  • Lame - The Cutting Edge (1993)
  • Zoo Story (1993)
  • Subway To Cathedral (1999)
  • Decade (Selected Works 1982-1992) (2002)
  • 100 Years Of Music: Live In Lisbon 1989 (2005) (Steven Brown & Blaine L. Reininger)
  • Half Out (2005)
  • Flower Songs (2006) (Steven Brown & Blaine L. Reininger)

Nine Rain

  • Nine Rain (1996)
  • Rain Of Fire (2000)
  • Live in Europe (2002)
  • Choice (2004)
  • Mexico Woke Up (2006)
  • Nine Rain VI (2008)

Links: