HD en Bekkenkanteling.

-
Links 8 weken rechts 10 maanden.
Filmpje toegevoegd 6-04-08.

3 maart 2007 - 9 december 2014.
Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 05-03-2015.


Laatste nieuws
17 mei 2008!

Helaas toch LPC in beide voorpoten.
Toegevoegd 7 oktober 2011.

Gescheurde kruisbanden.
7 december 2014.

Wat vooraf ging.

Donderdag 26 april 2007 hebben we onze Rottweiler Boda opgehaald bij de fokker. Hij was op 2 dagen na 8 weken en vanaf het eerste moment een schatje. Vooral zijn loopje. Hij huppelde zo leuk en dat werkte altijd een beetje op je lachspieren.
Boda werd ouder en groter en het leuke loopje begon te veranderen in zwabberen. Ik vertrouwde het een hele tijd niet zo maar dacht dat dit nog was omdat hij nog zo jong was. Hij had verder geen pijn en dat loopje hoorde dus een beetje bij Boda.

Hij heeft vanaf de eerste dag dat we hem hadden, nooit graag aan de lijn gelopen. Uit zichzelf opstaan als we de deur uitgingen deed hij ook niet. We moesten hem altijd aansporen om mee te gaan en overeind helpen. Toen dachten we nog dat hij gewoon lui was maar achteraf gezien zijn dit toch al wel voortekenen geweest van zijn HD.

Begin oktober 2007 begon Boda een beetje stijf te worden bij het opstaan.  Als hij met andere honden speelde, liepen ze allemaal harder dan hij en hij gaf het al heel snel op. Rennen was niets voor hem, hij keek liever.
In deze tijd begonnen we ook te merken dat hij af en toe wel eens jankte bij het opstaan en zwakker op zijn achterpoten ging staan. Hij werd snel onderuit gelopen door honden van zijn formaat  en op een natte straat wilde zijn poten nog wel eens wegglijden. Net of hij geen grip meer had.

9 November 2007 lag ik op de vloerbedekking met Bo te spelen. Hij stond helemaal over mij heen en ineens begonnen alle vier zijn poten zijdelings weg te glijden en hij plofte wijdbeens over me heen. Omdat hij niet zelf overeind kon komen en behoorlijk piepte van de pijn, hebben we dezelfde dag nog een afspraak gemaakt met de Dierenarts.

Er zijn foto's gemaakt en de uitslag was Ernstige HD.
In n voorpoot zat wat speling in het gewricht en de speling tussen de kniegewrichten zag er ook niet normaal uit. Dat liep ongelijkmatig.

Het advies van onze DA was om zo snel mogelijk te zorgen voor een goede spieropbouw om op die manier de heupen misschien nog naar elkaar toe te kunnen drukken of in elk geval de nodige stevigheid te geven. Dit met behulp van Anaboleninjecties, pijnstillende medicatie en Glucosamine.

Op aanraden van de Fokker zijn we met haar ook nog mee geweest naar haar DA voor een second opinion. Die arts heeft de foto's ook bekeken en vond het er niet erg zorgwekkend uitzien. Haar opinie was: Bij jonge honden is nog geen HD vast  te stellen. Ze zag ook een geringe mate van groeipijn op de foto en adviseerde een spieropbouwende therapie.
Wij hebben hier heel goed over nagedacht en zijn toch voor de Anabolen gegaan. Boda had pijn en in de laatste weken was zijn bespiering ook aan het afnemen en we waren bang dat alleen een bewegingstherapie niet de gewenste resultaten zou opleveren op korte termijn.

21 November 2007 heeft Boda zijn eerste Anaboleninjectie gehad. We moesten veel korte rechtlijnige stukjes met hem lopen en een aantal weken ging dat goed.

24 december 2007 kreeg Bo zijn tweede Anaboleninjectie en de DA was super tevreden. Zijn spieropbouw ging heel goed en hij liep een stuk beter maar......de pijnklachten bleven wisselend. Soms heel erg en soms een stuk minder maar nooit helemaal pijnvrij.

------------------------------

De afgelopen week (week 1/2008) is het niet meer om aan te zien. Hij komt na een kort rondje bos of aan de lijn lopen, piepend thuis en dat wordt steeds erger.

7 januari 2008: Boda heeft veel pijn en we zijn vandaag naar Dr. Bakkenes geweest voor nieuwe foto's.
Uitslag: 1 Heupkom en kop is nog goed en de tweede vertoont al artrosevorming.
Door pijn bij lichamelijk onderzoek in combinatie met onrustig bot op de rntgenfoto's, vermoedt de DA LPC in beide voorpoten. Dit moet later worden onderzocht.
Het advies voor nu luidt, zo snel mogelijk de heupen opereren door middel van een bekkenkanteling.
En heup is nog gaaf en deze wordt als eerste behandelt zodat hier ook geen artrose in ontstaat. Na 6 weken de andere heup en daarna onderzoek naar de voorpoten.

9 januari: Om 10 uur heb ik Boda weggebracht voor de operatie.
De operatie is goed gegaan. Hij ligt nog aan een infuus en morgen om 10 uur mag ik nog een keer bellen hoe laat we hem kunnen halen.

10 januari: Vanmorgen konden we Bo ophalen. Hij loopt verbazingwekkend goed. Als hij niet kaal zou zijn, zou je niet eens zien dat hij geholpen was. Dr.Bakkenes stond er zelf ook behoorlijk van te kijken en was dik tevreden.
De aansluiting in de geopereerde heup is nog niet helemaal in orde maar dat komt omdat de spieren nogal wat te lijden hebben gehad tijdens de operatie. Dat moet na een paar weken alweer een stuk beter zijn en tenslotte helemaal goed komen.

De heup is op 3 plaatsen doorgezaagd en er is boven de kom een plaatje ingeschroefd met een hoek van ongeveer 300. (Klik hier voor de foto's voor en na de operaties).
Hij heeft 3 wonden. Een grote op zijn heup, een kleinere op zijn bil naast de staart en een kleintje in de lies.
We hebben voor 5 dagen antibiotica meegekregen en hij moet zijn Rymadill en Glucosamine ook door blijven gebruiken.
Hij ligt gelukkig veel te slapen vandaag. Het is alleen wel een beetje eng om te zien dat hij net zo makkelijk op zijn geopereerde kant gaat liggen dan op zijn goede kant. Maar ja, dat ligt misschien ook wel lekker?
Tot zover valt het dus voor 100% mee allemaal.
Hij heeft vanavond flink gegeten en een plasje gedaan rond 6 uur. Voor de nacht wilde hij er niet meer uit maar heeft toch doorgeslapen.

11 januari: Het gaat boven verwachting goed met Bo. De nacht is heel rustig gegaan en we hebben hem niet gehoord. Hij heeft geen kap meegekregen. Op af en toe een beetje likken na, laat hij zijn wonden netjes met rust. De wonden ziet er mooi uit en zijn niet dik of rood.
Vanmorgen vroeg heeft hij een plasje gedaan en zijn pillen gehad. Hij tilde tijdens het plassen zijn goede poot een stukje op en stond dus volledig op zijn zieke poot. Ik was blij dat hij klaar want want dat lijkt me niet al te best.  We merken niet dat hij pijn heeft en hij kan nu ook zelf opstaan zonder te piepen wat hij voor de operatie bijna niet meer kon. In elk geval loopt hij al beter dan vr de operatie terwijl hij net 2 dagen geleden geholpen is.
Hij ligt veel op de geopereerde kant en daar heb ik de DA over gebeld. Het schijnt geen kwaad te kunnen maar dat is wel een beetje akelig om te zien.
Hij slaapt heel veel maar zodra je bij hem in de buurt komt, wordt hij wakker en begint z'n staartje weer te kwispelen. Dus....ik stoor hem maar niet teveel anders wordt hij wakker en wil hij gelijk weer aan de wandel.

12 januari: Het gaat nog steeds heel goed. Tot nu toe lijkt hij geen enkele last van zijn poot te hebben en we hebben hem nog niet n keer horen piepen van pijn. Hij kan nog steeds goed opstaan en dat is echt een hele vooruitgang. Zelf denk ik dat de poot waaraan hij nu geholpen is, ook de meeste pijn op heeft geleverd vr de operatie. Als hij plast, staat hij steevast op de geopereerde poot en hij ligt er ook nog regelmatig op te slapen.
De wonden blijven er mooi uitzien. De wond bij zijn staart heeft af en toe nog wat wondvocht maar daar waren we al voor gewaarschuwd. Dat schijnt ook normaal te zijn en hij kan er zelf goed bij om ze schoon te houden.
Vanmorgen en vanmiddag ben ik met Boris naar het bos geweest en daar was Boda het dus helemaal niet mee eens. Martin is bij hem gebleven maar hij was toch behoorlijk onrustig. Jammer, want hij zal de aankomende maanden toch echt nog niet mee kunnen.

13 januari: Het blijft prima gaan er er zijn niet veel veranderingen. Het wordt wel steeds moeilijker hem rustig te houden nu hij geen pijn meer heeft.

15 januari: Niet veel veranderingen. Het gaat gewoon heel goed en hij blijft lekker pijnvrij. De wonden houdt hij zelf goed schoon en die zien er prima uit. 
Als het zo blijft gaan valt er even weinig te melden.
24 januari moeten de hechtingen eruit en dan krijgen we een loopschema mee om weer op te bouwen.

16 januari: Vandaag heeft hij zijn laatste Antibiotica gehad. De wond naast zijn staart is nog steeds niet helemaal droog maar blijft er wel schoon uitzien. Daar waren we al voor gewaarschuwd maar nu zijn pillen op zijn zal ik dat toch even extra in de gaten houden.
Gisteravond kwam Martin uit zijn werk en in een onbewaakt ogenblik sprong Bo op de bank. Niet norml natuurlijk maar met een aanloop. Hij gleed door naar achteren en gaf ff een gil. Dan staat het zweet wel even op je rug hoor. :-( We hebben hem eraf getild en hij had gelukkig geen last bij het staan en liep zelf naar de gang. Daar is hij de hele avond rustig blijven liggen. Hij lijkt er gelukkig niets aan overgehouden te hebben.
Het is wel een teken dat de operatie goed gegaan is. De laatste dagen voor hij geholpen was, kwam hij niet meer zomaar op de bank zonder eerst een tijdje te staan balanceren en nu had hij er geen enkele moeite mee.
Het wordt steeds moeilijker hem kalm te houden. Hij gaat zich vervelen en van alles zoeken om maar bezig te zijn. Hij ziet er ook echt zielig uit. Oortjes langs zijn kop en zo verveeld liggen piepen en zuchten.
Ik zal blij zijn als we volgende week bij de DA zijn geweest en we een loopschema krijgen. Al zijn het maar hele korte stukjes, dan heeft hij tenminste weer een beetje afleiding.

18 januari: Er is weinig te melden. De wond naast zijn staart wil nog niet helemaal dicht. Als hij staat te kwispelen zie je dat ook aan die wond trekken dus waarschijnlijk gaat dat nog wel even duren. Hij heeft er verder geen last van en het is niet ontstoken maar lekt nog wel af en toe een druppeltje bloederig wondvocht.
Voor de rest blijft hij het geweldig doen. Gisteravond lag hij languit in zijn mand met zijn nagels langs de randen te krabben. Op een gegeven moment wil hij met zijn achterpoten afzetten en dat was pijnlijk. Hij was er nogal van geschrokken en heeft de rest van de avond zijn gemak gehouden.

20 januari: Hij was vandaag af en toe een beetje stijf bij het opstaan.

21 januari: Vannacht heeft hij voor de 2de keer deze week, een paar keer in huis gepoept. Diarree als water. Hij begon de nacht van donderdag op vrijdag. Ik dacht eerst dat het een reactie was op de Antibiotica die hij niet meer kreeg. 's Avonds was alles weer in orde.
Gisteravond liet ik hem eruit en had hij nog een normale hoop en vannacht om 3 uur n rond half 5 was het weer prijs. Een behoorlijke lading diarree in huis dus ik was lekker vroeg mijn bed uit. :-) In het bos heerst het en misschien dat Boris een virusje meegenomen heeft?
Rikky en Boris hebben nergens last van en  ze hebben alledrie hetzelfde gegeten. Ik hou het nog even in de gaten. Hij drinkt goed en doet verder niet ziek aan.

22 januari:
De diarree is over gelukkig.
De wond bij zijn staart wil maar niet helemaal dicht. Er blijft regelmatig wat vochtig bloed uitkomen en soms druppelt het zelfs een beetje als hij staat te eten. Ik ben benieuwd of daar de hechtingen wel uit mogen donderdag? Het ziet er allemaal wel heel rustig en schoon uit.

Zijn voorpoten vertrouw ik vandaag niet zo. Hij zet de rechter voorpoot wat vreemd neer tijdens het lopen en als ik aan zijn ellebogen voel, wordt hij brommerig. Als hij zit, zie je hem die poot ook ontzien.
Hij is nog steeds een beetje stijf bij het opstaan maar ik merk niet dat hij daar pijn bij heeft.

24 januari: Vanmorgen zijn de hechtingen eruit gehaald. Ook die naast zijn staart. Die wond staat nog een beetje open en is ietsje dik maar zal als alles goed gaat, vanzelf in orde komen. De heup zit prima in de kom en de DA was heel erg tevreden. Hij vond hem ook top lopen en de poot gebruiken.
Vanaf vandaag mogen we korte eindjes aan de lijn gaan lopen met hem. 5 Tot 10 minuten per keer en dat 4 tot 5 maal per dag. Iedere week mogen we het opvoeren met 5 minuten per looprondje. Al een hele vooruitgang want hij verveelde zich de laatste dagen behoorlijk. Je durft dan nog niet te lopen met hem maar het was een hele klus hem rustig te houden. De grootste klus tot nu toe. :-)

We hoeven niet meer terug tot 18 februari. Dan wordt de tweede heup gedaan.
Hij was zo lief bij de DA. Hij kwam al hevig kwispelend binnen en liet zich prima helpen. Daarna nam hij een brokje aan en op weg naar de deur pieste hij nog ff als dank in de wachtkamer. Oeps!! :-)

30 januari: De eerste week lopen zit er alweer op. En weer niets anders dan goeds te melden gelukkig. De eerste paar dagen was hij aan het eind van zijn 10 minuten wel moe en viel als een blok in slaap. Nu loopt hij het op zijn gemakkie uit. In totaal zijn we regelmatig een klein half uurtje weg. 5 Minuten lopen dan een tijdje snuffelen op een veldje in de buurt en dan weer terug. Gaat uitstekend allemaal. Hij mocht tot nu toe los van de lijn met het snuffelen maar vandaag begint hij een beetje aanstalten te maken om te gaan rennen dus heb ik hem maar snel weer aangelijnd. :-)

14 februari: De laatste 14 dagen is Boda alleen maar vooruit gegaan. Hij is actiever dan hij ooit geweest is en het lijkt wel of hij zijn hele puptijd aan het inhalen is. ;-) Zijn geopereerde poot gebruikt hij net zoveel en soms zelfs meer dan de andere. Het lopen is opgevoerd naar 4x per dag ongeveer een half uur en dan nog een keer een korter rondje. Hij heeft daar helemaal geen moeite mee.
In de weekenden gaan we met hem naar het bos. Wel een rustig stuk anders blijft hij trekken aan de lijn want hij wil alleen maar spelen. Daarna is hij wel lekker moe.
As. maandag moeten we hem brengen voor de tweede operatie en wordt gelijk de laatste foto van de geopereerde heup gemaakt. Ik ben benieuwd of die helemaal goed geheeld is maar denk het eigenlijk wel.
Hij gebruikt hem helemaal, alleen bij het lopen in draf zie je hem nog zwabberen. Dan draait die poot wat naar buiten. Of dat nog bijtrekt weet ik niet maar dat is ook niet zo belangrijk. Hij is pijnvrij en daar gingen we voor.
We zien wel weer vreselijk op tegen maandag. Hij is nu zo goed en dan begin je weer opnieuw. Maar goed, we moeten wel want in die andere heup zit al artrosevorming in. Zou die nu niet geopereerd worden, zal er over een tijdje meer artrose ontstaan en dan is de enigste optie nog een nieuwe heupkop.  Er is dus weinig keus en dan maar zo snel mogelijk.
.
18 februari: Vanmorgen hebben we Boda weggebracht voor de tweede operatie. Hij zag het zelf helemaal zitten en liep gelukkig kwispelend en heel vrolijk de praktijk binnen.
Om drie uur mochten we bellen en alles is weer prima verlopen. Hij heeft al geprobeerd om op te staan maar dat wilde nog niet lukken. Dat was ook wel te verwachten. De vorige operatie is pas 5 week geleden en die heup is nog herstellende. Morgen om 10.20 mogen we hem ophalen en dan horen we gelijk hoe de andere heup hersteld is. Daar zijn vanmorgen nog foto's van gemaakt.
Wat ben ik blij dat het zover vast weer achter de rug is. Nu kunnen we gaan opbouwen zonder het idee te hebben dat je straks toch weer terug naar af moet.

19 februari: Vanmorgen op half 11 hebben we Bo opgehaald. Wat een verschil bij de vorige keer zeg. Hij kan bijna niet lopen en zwabbert alle kanten op. We hadden het wel een beetje verwacht maar als je hem dan ziet valt het toch behoorlijk tegen.
De wond op zijn heup ziet er niet zo netjes uit dan de vorige keer. Hij staat meer open tussen de hechtdraden in en hij bloed ook nog regelmatig. Maar goed, het is gelukkig achter de rug.
We hebben weer voor 5 dagen antibiotica mee gekregen en ook de Rymadill en de Glucosamine moet hij gewoon in blijven nemen. Deze keer hebben we ook een paar pilletjes meegekregen(Vetranquil 25mg) om hem rustig te houden als dat nodig zou zijn. Zoals hij er nu bij ligt, zullen we die nog niet zo snel nodig hebben denk ik.
Het bot van de linkerheup is nog niet helemaal dichtgegroeid maar dat schijnt normaal te zijn na 5 week. In totaal is zijn achterhand wel smaller geworden doordat het bekken een andere stand gekregen heeft. Zie foto's onder.

20 februari: Gisteravond heeft hij gegeten als een paard. Hij is er wel bij blijven liggen omdat het opstaan en lopen nog niet erg wilde lukken. Hij wilde er ook niet uit om te plassen en is zo de nacht in gegaan.
Vanmorgen vroeg heb ik eerst Boris uitgelaten en toen we terug kwamen stond Boda voor de deur te kwispelen. Wonder boven wonder wilde hij zelfs mee om te plassen. Een hele opluchting want sinds hij thuis was, had hij nog niets meer gedaan.
Het hevige likken aan zijn wond valt nu ook wel mee en het bloeden van de heupwond is minder dan gisteren. Het bloedverlies is nog niet heleml over maar zolang hij stil blijft liggen druppelt het niet meer. Alleen als hij opstaat zie je nog wat lekken. De DA had ons de vorige keer en nu ook weer, gewaarschuwd voor de wond naast zijn staart. Die zou nog wel een tijdje kunnen blijven lekken. De vorige keer was dat ook zo maar deze keer ziet die naast zijn staart er droger uit dan die op zijn heup.
Als het nodig is loopt(lees "zwabbert") Bo al een stukje door het huis maar als het niet hoeft, ligt hij liever in de gang op het zeil of in zijn mand. Het lopen ziet er nog niet uit. Hij zwabbert alle kanten op en heeft er weinig benul van hoe hij die geopereerde poot neer moet zetten. Toch komt hij al meer n iets beter overeind dan gisteren.
De pijn blijft een beetje moeilijk in te schatten. Ik heb hem vannacht en vandaag niet horen piepen maar een hond is hard natuurlijk en hij zal er ongetwijfeld veel last van hebben.
3 Maart mogen de hechtingen eruit. Toevallig valt dat precies op zijn eerste verjaardag. Dan wordt hij dus voor de 2de keer geboren maar dan met goede heupen. :-)

24 februari: De laatste dagen zie je hem nog steeds vooruit gaan wb. het lopen. Hij zet de geopereerde poot steeds beter neer en wordt er ook iets sterker op.
Het gaat wel een stuk moeizamer dan de eerste keer en dat valt een beetje tegen. Hij is nog snel moe en ligt uren achtereen in zijn mand. Zelf heb ik een beetje het idee dat hij na al die tijd geestelijk een klein beetje aan het afstompen is. Hij wil het liefste met rust gelaten worden en af en toe is hij zelfs behoorlijk op zijn hoede en tegen het bang zijn aan als we in de buurt komen. :-(
Als vervelende bijkomstigheid kan hij heel moeilijk zijn ontlasting kwijt. En ls er wat komt is het behoorlijk hard. Laxerende voeding helpt niet en vanaf gisteravond begon hij vreselijk te gillen zodra er een drol kwam.
Ik heb het even aangezien en heb hem vanmorgen een klein beetje Lactulose siroop gegeven. Dit is eigenlijk voor mensen dus durfde ik hem niet gelijk teveel te geven. Het hielp niet en net zat er een klein beetje helrood bloed bij zijn ontlasting. Ik heb toch de DA maar gebeld en die Lactulose is prima maar hij moet daar veel meer van hebben dan ik hem had gegeven. De dosis die ook voor mensen gebruikt wordt mag hij ook hebben. Hij heeft het net gehad en ik hoop dat het er nu allemaal even flink uitkomt. Hij heeft er zo'n pijn van.
Zitten en opstaan gaat nog lekker zonder pijn maar wat zullen we blij zijn als hij over een week weer korte stukjes naar buiten mag. Hij heeft al zoveel moeten missen de laatste weken en is hard toe aan een beetje afleiding.

25 februari: Vannacht heeft de Lactulose siroop gewerkt. Gelukkig is hij alles kwijt en hij was gelijk weer een stuk opgewekter. Goed gegeten maar nog wel veel slapen.
De wond op zijn heup wil maar niet dichtgaan. Er blijft waterig rode afscheiding uitkomen en als hij staat of loopt likt hij er veel aan. Als hij rustig ligt heeft hij er niet veel last van.
 
Zo zag de wond eruit toen hij net geopereerd was...

...en zo 2 dagen geleden en  vandaag dus nog.

 

26 februari: Hij heeft gisteren verder niet meer gepoept en vanmorgen heb ik hem weer wat Lactulose gegeven. Hij werd vanmiddag weer sloompjes en het zat hem echt in de weg. Je zag dat hij wel aandrang had en hij ging af en toe wel even zitten, maar sprong dan snel weer op en kneep af.
We zijn vanavond naar de DA geweest om de wond op zijn heup na te laten kijken. Die stond wat ik al dacht, nog veel te ver open. Er zitten nu 3 krammetjes bij in en in het midden is er een openingetje gelaten om het overtollige vocht af te laten vloeien. Hij heeft ook weer een antibiotica kuur voor 6 dagen meegekregen voor de wond.
Toen we hem bij de DA in het gras nog even lieten lopen, heeft hij gelukkig een hele lading gepoept. Dat vinden we vannacht dus niet weer in huis en hij voelt zich weer een stuk beter. :-)
Vanaf morgen wil ik toch gaan proberen om hele korte stukjes met hem te lopen om zijn darmen een beetje in orde te krijgen. Doordat hij deze keer zo rustig is en ook vrij weinig wil drinken, krijgt hij problemen met het ontlasten waardoor hij weer sloom wordt. Je raakt een beetje in een cirkeltje zo. Hij is al zo ontzettend rustig vergeleken bij de vorige operatie dat een rustig stukje lopen naar mijn idee meer goed dan kwaad doet in dit geval.
Het lopen gaat goed maar de rechterpoot draait een beetje vreemd naar buiten. Als hij dicht naast je loopt, voel je af en toe die poot gewoon tegen je been aan. Dat zal nog wel bijtrekken gaan als alles wat beter genezen is.

28 februari: Gisteren heeft hij ondanks het laxeermiddel, weer de hele dag zijn hoop opgehouden. Ik durfde nog niet te gaan lopen met hem maar hij vertikt het om het in de tuin te doen of op het grasrandje aan de overkant. Plassen gaat ook maar mondjesmaat. Vanmorgen heel vroeg ben ik dus rustig met hem naar een veldje ongeveer 150 meter verderop gelopen en ja hoor, helemaal leeg. :-)
We zijn weer rustig terug gelopen en hij heeft de rest van de dag geslapen als een roosje. Dat is dan denk ik beter dan dat alles gaat ophopen en je daar straks weer problemen mee krijgt. Morgenochtend doe ik het tenminste weer zo als hij zich goed voelt.
De wond blijft in het midden nog behoorlijk bloederig wondvocht afscheiden maar op de plek waar de krammen zitten, begint het te dichten. Afwachten dus wat er maandag van gezegd gaat worden.
Vanavond was hij even wakker en zijn staart maakte voor het eerst sinds een paar dagen, weer eens overuren gelukkig.

1 maart: De laatste 3 dagen ben ik 's morgens naar het veldje geweest en zijn darmen zijn een stuk rustiger nu en hij heeft geen laxeermiddel meer nodig. Dat is wel heel wat waard.
De wond op zijn heup is vandaag droger dan de afgelopen dagen. In het midden nog steeds niet dicht maar de zijkanten beginnen te komen. Ik hoop dus dat maandag de hechtingen eruit kunnen. De wonden bij zijn staart en lies zien er goed uit.
Hij is vanmiddag in een onbewaakt ogenblik op ons bed gesprongen en heeft een paar uur liggen knorren. Hij mag daar normaal helemaal niet komen maar ik dorst hem er niet af te halen want ik was bang dat hij er dan af zou springen en das niet de bedoeling. We hebben dus helemaal niks gezien deze keer. :-)
Gisteren was zijn linker elleboog wat gezwollen en liep hij een beetje te manken. Vandaag is het weer normaal. Niet dik en niet manken. De geopereerde achterpootpoot gaat hij ook steeds beter neerzetten en hij lijkt met lopen nergens last van te hebben.

3 maart: Vandaag is Boda precies 1 jaar geworden en hij brengt hem slapend door jammer genoeg. :-(
Vanmorgen moesten de hechtingen eruit maar omdat de wond in het midden nog erg openstond, zijn de 3 krammen die er afgelopen dinsdag bij zijn gezet, blijven zitten. En ja hoor, het hele middenstuk sprong toch weer open en hij heeft nu een openstaande wond van ongeveer 5 cm lang, 3 cm breed en je kijkt er ruim 1 cm in.  (foto links)

Dit moet nu uit zichzelf van binnenuit helen en ik heb een desinfecterende honingzalf meegekregen. De DA heeft dat er vanmorgen al een keer ingedaan. De wond deed denk ik behoorlijk pijn want hij begon te rennen en te piepen en als een gek te likken aan die wond. Een heel eng gezicht. De wond is inmiddels ook felrood gekleurd. We hebben de DA gelijk weer gebeld en die gelooft niet dat het een allergische reactie kan zijn omdat het een natuurlijke zalf is.

Ik heb hem een pilletje gegeven om hem rustig te krijgen en hij ligt gelukkig al bijna de hele middag en avond te slapen. Net heb ik de zalf er nog een keer ingedaan en wonder boven wonder ging dat heel makkelijk. Hij bleef gewoon doorslapen. :-)
Zijn poot op zich gaat wel steeds beter en we mogen weer gaan opbouwen met lopen maar ik blijf toch wel bang voor een infectie aan die wond als dat zo doorgaat.

4 maart: Vannacht is de linkerkram uitgescheurd.
De wond is nu zo ontzettend groot en de andere krammen staan behoorlijk onder spanning. Ik denk dat die er ook niet lang meer over doen om eruit te scheuren. Vanavond hebben we toch maar weer een afspraak bij de DA gemaakt. Hij zegt wel dat het van binnenuit dicht moet groeien en we het niet mogen afdekken maar zo durf ik toch echt de straat niet meer op en het infectiegevaar is naar mijn idee ook levensgroot. Bo is er ook behoorlijk beroerd van en regelmatig plak ik er toch maar een steriele gaasje op. Dan heeft hij ook niet de neiging eraan te gaan zitten of wild te worden.
---
We zijn net terug van de DA en morgen moet hij dus weer onder het mes. De wond is te groot om zo te helen en ze gaan de randen openmaken en opnieuw hechten.
Om half 11 moeten we hem brengen.

5 maart: Vanmorgen hebben we Bo afgeleverd bij de DA om de wond te sluiten. Na nog geen uur later werden we gebeld met het bericht dat we hem konden halen. Behalve de losse kram verwijderen en de wond schoongemaakt, is er verder niets aan gedaan. Het risico van infectie bij het schoonschrappen en opnieuw hechten, schijnt vl groter te zijn dan hem zo te laten helen van binnenuit. Het spierweefsel was al goed hersteld en de wond is verder niet ontstoken. Mede omdat hij ook al begint in te drogen, laten ze hem toch zoals hij nu is.
Het kan wel een aantal weken of zelfs langer gaan duren voor hij helemaal dicht is maar in de tussentijd mogen we wel gewoon naar buiten ermee en met Bo het wandelschema weer oppakken. Hij mag er verder ook zelf aan likken en 2 maal daags moet ik de honingzalf erin smeren. (wat hij dus heleml niet leuk vind)
Woensdag 12 maart moeten we terug voor wondcontrole.

6 maart: Ja fijn, vanmorgen vloog er dus weer een kram los aan 1 kant en de laatste houd het zo te zien ook niet lang meer. Er hangt nu ook een inwendige hechtdraad naar buiten. Wat een zenuwentoestand zeg. En Bo is zo bang. Als je alleen al naar de wond kijkt en hij heeft het in de gaten, kruipt hij helemaal weg. De zalf laat ik er dus maar inlopen als hij slaapt. Daar merkt hij niets van en heeft het tijd genoeg om in te trekken.

11 maart: De laatste kram is er 7 maart ook uitgevallen en de wond was helemaal opengescheurd. Wonder boven wonder zie je hem toch per dag genezen van binnenuit en wordt hij steeds minder diep. Hij is goed doorbloed en schoon. Als dat zo blijft, gaan we morgen niet op controle bij de DA. Het risico op uitglijden in de wachtkamer is groot en alleen het gezicht van de DA wordt hij toch niet beter van.
De laatste paar dagen piept hij een beetje bij het opstaan en loopt wat moeilijker. Verder is hij weer vrolijk aan het worden en staat als eerste bij de deur als we gaan lopen. Ik ben wel voorzichtiger met hem dan de eerste keer want hij is een stuk zwakker op zijn poten. Kortere stukjes lopen en verder nog zoveel mogelijk rusten maar dat laatste wordt weer behoorlijk lastig omdat hij zich beter gaat voelen. :-)

18 maart: De laatste week is Bo toch een beetje pieperig gebleven bij het opstaan. Gisteren hebben we hem niet gehoord. We zijn het weekend 2 keer een kort stukje naar het bos geweest en hij vond het heerlijk om weer eens flink te snuffelen en andere honden te zien.
De wond is nog geen cm diep meer en ziet er heel mooi en goed doorbloed uit. Iedere dag zie je dat nu bijtrekken.
Ik loop 5 keer per dag ongeveer 10 min. tot een kwartiertje met hem en de rest van de wandeling mag hij snuffelen. Volgens schema zou hij nu maximaal 5 maal daags 20 min. mogen lopen maar dat haalt hij nog niet. 

25 Maart: Yess, de laatste controle hebben we vanmorgen gehad. De platen zitten goed vast en hij heeft helemaal geen pijn bij het onderzoek gehad. Vanaf nu zijn er niet zo heel veel regels meer. Hoofdzakelijk spieren opbouwen. Hij mag lopen zo ver hij kan. Dit moeten we zelf een beetje inschatten van wat hem gaat lukken en wat nog niet. Tot nu toe heeft hij al 2 dagen achtereen een paar keer een half uur achter elkaar gelopen zonder stijf te zijn achteraf, of moeite te hebben met opstaan.
Hij mag ook los van de lijn (wat we al een tijdje deden) en wat meer vrijheid in bewegen.
De wond staat een beetje stil wat genezing betreft maar de DA was daar ook heel tevreden over.
Zijn voorpoten laten we voorlopig voor wat ze zijn. Hl af en toe mankt hij er wel eens op maar ze zijn de laatste weken ook wel extreem overbelast. Hij moet nu eerst maar eens lekker opknappen en een beetje gaan genieten van zijn leventje.

1 juli: Even een update van de afgelopen paar maanden.
In april hebben we Boda moeten laten castreren. Doordat zijn heupen zo'n stuk smaller zijn geworden, kwam zijn "handeltje" in de verdrukking. Het werd rood en ging opzetten. Hij likte er ook regelmatig aan en in zijn liesen begonnen al smetplekjes te ontstaan. In overleg met de DA hebben we toen besloten hem op korte termijn te laten castreren. Dat is 21 april jl. gebeurd. De operatie heeft hij weinig last van gehad maar het heeft bijna 14 dagen geduurd voor de narcose goed uitgewerkt was. Het was in een paar maanden tijd al de 5de narcose, dus niet zo verwonderlijk dat dat zijn tijd nodig had.

Inmiddels is alles alweer een paar maanden achter de rug en het gaat uitstekend met Bo. Hij doet bijna alles weer, alleen het stoeien met grote honden voorkomen we nog een beetje. Hij rent en speelt weer in het bos en heeft nergens last van naderhand. Hij springt weer over een obstakel heen en staat met het grootste gemak op zijn achterpoten. Alleen het gewone lopen aan de lijn is nog vermoeiend voor hem. Na een kwartiertje begint hij dan met zijn linker achterpoot een beetje te slepen. Als hij losloopt, houd hij het heel lang vol. Nadien is hij dan wel behoorlijk moe en zie je hem een paar uur niet meer.
Ik ben op training gegaan met hem en woensdag over een week heeft hij zijn eerste examen.
Volgende week gaan we voor het eerst naar de apporteersport en tot nu toe vind hij alles weer een feestje.

In het begin van de operatietijd hebben we wel eens gedacht "waar zijn we aan begonnen" maar nu we erop terugkijken, is het het dubbel en dwars waard geweest allemaal.
Zijn voorpoten lijkt hij verder geen last van te hebben en die laten we dan ook niet nakijken. Hij is jong en we gaan niet lopen zoeken. Zouden zijn voorpoten alsnog opspelen, is het vroeg genoeg om hierover te beslissen.
Hij heeft een speciaal loopje over zich gehouden en dat zal nooit helemaal bijtrekken, maar als dat nog het ergste is wat hij aan het hele avontuur heeft over gehouden, heeft niemand iets te klagen. :-)
.

 
Deze foto is gemaakt 7 januari 2008.
Bij de witte handjes zie je dat beide heupen voor een groot deel buiten de kommen zitten.
Op de foto rechts zie je dat dit na de operaties netjes aansluit.
  18 februari 2008.
Het bot van de linkerheup(bij het rode handje) is nog niet helemaal dicht maar gaat wel de goede kant op.
Bij de bruine handjes boven zie je de plaatjes die erop geschroefd zijn om de kanteling ondersteuning te geven.
Bij de bruine handjes onder zie je twee ijzerdraadjes die ook nog wat bot bij elkaar houden.


Filmpje vanaf de eerste dag n de tweede operatie.

 Klik op een foto voor een vergroting.
Gebruik de Knop "Vorige" in je browser om terug te keren.


Rikky is zijn beste vriendje en die heeft hem wel regelmatig bezig gehouden.

En zo ziet hij er nu uit zonder hechtingen.

Nog even snel een plasje in de tuin.

En hier is hij best nog wel een beetje zielig.

Op zijn achterpoten een stok uit de bak halen.
Hij is zoals je op deze foto kunt zien, heel lang kaal gebleven. Ik ben begonnen met het masseren met een nagelborsteltje met babyolie en binnen een week zag je de vacht terugkomen. Nu is er bijna niets meer van te zien. (1 juli)


7 oktober 2011.

Helaas is Boda toch 19 mei 2011 geopereerd aan LPC in beide ellebogen. Dit zijn losse botschilfertjes die tussen de elleboog-gewrichten zitten en pijnlijk worden.

De afgelopen jaren heeft hij van het manklopen geen last meer gehad tot ongeveer begin van dit jaar. Hij begon s'avonds stijver te worden en ging maken op zijn linker voorpoot. Niet altijd maar het kwam wel met regelmaat voor. We hebben foto's laten maken en daaruit bleek dat er in beide ellebogen flinke artrose zit. We hebben medicijnen meegekregen en dat was halen en brengen. Een Rottweiler is ontzettend hard voor zichzelf en zal niet snel laten merken als hij pijn heeft.

Ik ben op internet gaan zoeken en kwam steeds weer tegen dat er in 9 van de 10 gevallen een oorzaak moet zijn voor de ontwikkeling van artrose.
Na een gesprek met de behandelend DA is er toen besloten om een kijkoperatie te doen om te zien of er botsplinters in zijn gewrichten zaten wat de mankheid en artrose zou veroorzaken. Deze waren op de foto's nl. niet te zien dus het risico dat het voor niets zou zijn, zat er wel een beetje in. Maar goed, een hond van net 4 jaar met altijd pijn, is ook niet wat je wilt voor hem.

19 Mei 2011 hebben we Bo weggebracht en we mochten hem aan het eind van de middag weer ophalen.
Hij is aan beide poten tegelijk geopereerd. Links zijn er een aantal schilfers uitgehaald en rechts 1 grotere die tussen het gewricht vastzat en bij iedere stap ging schuren en al een groef aan het maken was. Dit doet natuurlijk pijn en geeft een flinke irritatie met als gevolg artrose.
De operatie is prima verlopen maar daarn viel het niet mee. Beide poten tegelijk waar hij bijna niet op kon lopen. Hij heeft geen grote wonden. 2 kleine gaatjes met een hechtinkje in allebei zijn poten net onder de elleboog.
De eerste 2 dagen kon hij met pijn en moeite hooguit 2 keer per dag aan de overkant van de weg even zijn behoefte doen en dat was alles. Verder was hij erg zielig en had er behoorlijk last van.

1 juni: De afgelopen 14 dagen zijn niet zo heel fijn verlopen. Het lopen valt erg tegen. Boda wil wel steeds mee als ik met de andere hond wegga maar dat kan nog niet. Je laat hem dan zo zielig achter en je merkt ook dat hij behoorlijk down wordt. Het lopen is ook nog niet alles wat je ervan zou verwachten en al met al vind ik het een zwaardere klus voor hem dan de HD operatie. Daar was hij vrij snel overheen maar nu sleept het toch langer aan naar mijn idee.
We zijn vandaag voor controle bij de DA geweest en die was wel tevreden over het geheel. De operatie zelf is goed gelukt maar hoe goed hij op zal knappen, ligt voor het grootste gedeelte aan de ontwikkeling van de artrose die er zit en niet meer zal verdwijnen.

1 juli: We zijn de afgelopen maand heel rustig aan het opbouwen met lopen. Ongeveer het schema wat we hebben aangehouden met de HD maar het gaat niet erg gesmeerd nog. Hij blijft houterig lopen en heeft weinig uithoudingsvermogen meer. Hij had na de operatie Metacam voorgeschreven gekregen maar daar blijkt hij niet tegen te kunnen. Hij zit nu op 2 Rymadil tabletten per dag en afbouwen zit er nog niet in want dan wordt het manken gelijk erger. Soms vragen we ons wel eens af of we er goed aan gedaan hebben en of het allemaal niet voor niets is geweest. :-(

25 augustus: Afgelopen maanden zijn weer redelijk snel voorbij gevlogen. Boda heeft al een aantal weken 1 Rymadil per dag. Gaan we minderen gaat hij manken. Deze onderhoudsdosis mag hij blijven gebruiken zolang hij dat nodig heeft.
Hij begon weer net als de vorige keer, geestelijk erg af te stompen en we zijn dan ook zodra het een beetje kon,  hele korte stukjes lopen in gaan lassen en in het weekend een rondje bos. Wel nog de eerste paar weken aan de lijn deze keer want hij was minder fit dan na de HD operaties.
Sinds een week of 3 laten we hem weer in beperkte mate zijn gang gaan in het bos en dat werkt wel goed. Zijn conditie is niet veel meer en daar moet aan gewerkt worden maar voorlopig is hij weer vrolijk en zo te zien ook lekker pijnvrij. Je merkt sinds kort dat hij ook niet meer zo nadenkt hoe hij zijn poten neerzet. Het gaat allemaal weer wat soepeler dan in het begin en dat is ook een goed teken natuurlijk.
Volgende maand wil ik hem ook weer meenemen naar de jachttraining. Daar moet hij wel af en toe een beetje rennen maar dat kunnen we aanpassen als het nodig zou zijn.

7 oktober: Bo is weer aardig over de ellende van zijn operatie heen. Het trainen gaan goed en sommige dingen passen we een beetje aan. Niet springen en geen hoge waterkanten en dat soort zaken. Hij gaat weer helemaal uit zijn bolletje als we op het veld staan. Hij is wel nog snel moe en met echte lange wandelingen neem ik hem (nog) niet mee maar op zich gaat het weer heel lekker met hem gelukkig.
 


8 December 2014:
Er viel een hele tijd niet veel meer te schrijven. Boda zijn voorpoten zijn jammer genoeg nooit 100% geworden na de LPC operatie. Hij begon na een tijdje toch weer te manken op vooral de rechterkant. De laatste 2 jaar heeft hij ontsteking remmers gehad en het laatste jaar de maximale dosering.
Hij doet ook niet echt zielig aan maar toch .... het blijft een Rottweiler en die zijn keihard voor zichzelf.
We zijn net terug uit het bos waar ze met z'n drien gezellig achter de konijnen aangezeten hebben. Het wachten is nu op de voerbak en dan slapen.
Jammer genoeg liep dat iets anders. Boda wilde opstaan om te gaan eten en op dat moment is hij waarschijnlijk ondersteboven gelopen door een van de andere honden. Hij gaf een harde gil en kon vanaf dat moment zijn linkerachterpoot niet meer gebruiken. Op 3 poten lopen lukt hem niet dus maar even afwachten tot morgen. Misschien knapt hij weer een beetje op?

9 december 2014:
Er zit geen enkele verbetering in zijn poot. Hij kan hem nog totaal niet gebruiken.
We konden gelukkig tussendoor geholpen worden bij de DA en daar werd (wat we al verwachten) een gescheurde kruisband vastgesteld. We hebben toen besloten om hem niet wr een operatie aan te doen met de nodige ellende. De DA gaf hem nog zo'n 30 tot 40% kans dat het ging lukken dus eindigt hier helaas het avontuur van onze lieve Bootje. Hij was tijdens het onderzoek al onder een roesje gebracht en is daarna rustig ingeslapen.

Als we alles van tevoren hadden geweten, hadden we hem de ellende die hij heeft moeten meemaken, nooit aangedaan. Iedere keer hebben we de hoop gehad. Het komt wel goed. Tot op zekere hoogte is dit wel zo geweest maar een hond hoort in zijn korte leventje plezier te hebben zonder beperkingen en zeker niet zoveel pijn.

Hij heeft nooit geklaagd of ons wakker gehouden als hem iets dwarszat. Nooit gebeten ondanks de angst die hij had als we hem moesten behandelen. Hij onderging het gewoon.
Het is hard dat hij er niet meer is maar een gerust idee dat hij van zijn pijn af is.

Lieve Bootje, jij was onze KANJER!!!
Het huis is zo leeg zonder jou maar je hebt je rust verdiend ventje..

Geschreven door Karin Lokkart.
 email