En ik
vraag me af
Of je weet
Hoe het werkelijk voelt
Om zo alleen achter te blijven
De pijn wordt niet minder, elke dag opnieuw dat gemis.
Het is al bijna 10 jaar geleden, dat je waardevolle leven van ons ontnomen is.
Ik wist me geen raad, wist niet meer wat ik moest doen.
Je gleed bij me weg, het gebeurde daar toen.
Na een aantal moeilijke dagen
Kon je ons horen? Ik had je nog zoveel willen vragen.
Je kon niets meer zeggen, je oogjes waren dicht.
Kon je ons voelen? Mijn handen zachtjes in je gezicht.
We waren er elke minuut, dagenlang naast je bed.
Tot die verschrikkelijke dag, waarbij ons leven werd stilgezet.
Alle pijn, niet te snappen.
We voelen niets meer, spieren verslappen.
Op zo’n verschrikkelijk moment.
Ik kan het niet begrijpen, waarom je niet meer bij ons bent.
Waarom mijn kleine broertje, ik heb je nodig, waarom jij?
Kom nou terug, terug bij mij.
Ik zal het nooit vergeten, die verschrikkelijke dag.
Kon niemand ons begrijpen? Het was de omgeving die het zogenaamd niet zag.
Mijn vrienden lopen er voor weg.
Een verbaasd gezicht als ik er iets van zeg.
Familie van mijn moeder waar ze steun van hoort te krijgen.
Je ziet ze niet meer, hoort ze niet meer, om er maar over te zwijgen.
Wij zullen zelf nooit voor de pijn weg kunnen lopen.
Dat het mindert, dat is het minst wat we kunnen hopen.
De tranen rollend over mijn wangen, alsof het de gewoonte is.
Elke dag zal het terugkomen, dit verschrikkelijke gemis.
Lieve Rashid, jij bent mijn voorbeeld, want ik voel dat je bij me bent.
Je bent en blijft dan ook altijd mijn wereldvent.
Ik hou van jou, je grote broer Karim.
|
|
|
|
|
|
|
 |
Voor
altijd in mijn hart
Zo
dichtbij
Toch apart
|
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
