1e KEER MEDITATIE, 11-11-1991
Niets bijzonders, hoofdzakelijk grounding-oefeningen, stuit-chakra, hara en solar-plexis. Tevens evenwicht-controle. Opdracht thuis te oefenen met nek, geel-blauw, stuit oranje en draaien en afslaan.
    
2E KEER 25-11-1991
Wederom stuit, hara en solar plexis. Daarna ook keel- en kruinchakra. Bij het gegeven om vanuit het kruinchakra licht naar beneden te laten stromen en het vervolgens uit te ademen vanuit de buik (alle zaken die er niet in thuishoren mee te nemen), problemen bij de solar plexis.
J. heeft het gevoel dat er een riem om haar buik zit ter hoogte van de solar-plexis.
De riem is donker en zit eigenlijk te strak. Aan de voorkant iets rechts zit de gesp. Nu opnieuw licht vanuit het kruin-chakra naar de buik inademen, maar nu via de uitademing door de solar plexis naar buiten. Ik geef aan dat ze zich een glazen bal kan voorstellen waarin hetgeen er uit komt zich kan verzamelen zonder schade te berokkenen omdat het een afgesloten geheel is. Ik voel tijdens dit gebeuren dat ze een druk op haar keel krijgt en laag op de borst. Tijdens deze oefening veranderd de kleur van de riem of de gesp in lichtgroen. De druk wordt minder. Na dit een tijdje gedaan te hebben vraag ik haar of ze de bal wilt bekijken, en vooral naar datgene wat er zich nu in de bal bevindt. Ze krijgt het gevoel dat ze niet wilt kijken, ze wendt haar gezicht af, en het gevoel dat er aan haar zijkant iemand staat: Een vrouw in een bloemetjesjurk. Nu ze beter kijkt denkt ze dat het haar moeder is.
Vervolgens staat ze naast een waterval, met aan de overkant van een meer 'n monnik. Dit beeld heeft ze al vaker tijdens dromen gezien zegt J. We houden even een pauze.
Na de pauze gaan we terug naar de waterval. Ik vraag of de monnik er weer is. Hij is er inderdaad. Hij draagt een bruine pij. Ik vraag haar of de monnik bij haar kan komen. Dit kan niet. Ik zeg dat ze een manier moet vinden om bij de monnik te komen. De enige weg is door de waterval. Ik vertel haar dit te doen. Zodra ze door de waterval is, staat de monnik naast haar. Hij draagt nu een witte pij. Hij omarmd haar. Zijn gezicht blijft onder een kap, en zijn naam wordt niet gegeven. Bij de vraag of hij haar kan helpen bij hetgeen er vrij is gekomen tijdens de eerdere oefening, geeft hij als antwoord dat dat niet meer nodig is. Ik vraag J. om de monnik te vragen of hij haar wilt laten zien wat zich in de bal bevindt. Op dat moment wordt het erg emotioneel. Ze verteld me wat ze ziet, het is een soort oud engeland, er staat een mand met een kind er in. Ze heeft het gevoel dat het kind verlaten is. Dit heeft met haar eigen jeugd te maken. Nadat het beeld enigszins verwerkt is, vraag ik of ze wat meer te weten kan komen over te monnik. Of hij vaker bij haar is, of zo. Hij laat haar zien dat ze hem kan voelen. Hij zal zowel rechts als links bij haar aanwezig kunnen zijn. Tussentijds wordt ze nog op de grond gelegd door de monnik. Hierna stoppen we.
      

3e KEER 13-12-1991.
We hebben niet zo veel tijd, dus beginnen we vrijwel meteen.
Wederom kontakt stuit, hara en solar plexis. Ik vraag haar hier te kijken of er iets gebeurt. Na de oefening verteld ze mij dat ze het gevoel heeft of er iets tegen haar aandrukt rechts, en dat ze omhooggetrokken wordt. Ik laat haar dezelfde oefening nog een keer doen en zeg haar dat ze er in mee kan gaan als ze dat wilt. Op een gegeven moment vliegt ze met de monnik naast haar. Beide zijn ze in het wit gekleed. Ik vraag haar wat ze draagt, of wat de monnik draagt. Ze probeert dit waar te nemen. De monnik lacht, hij heeft zijn kap omlaag. Dit is de eerste keer dat ze het gezicht van de monnik kan zien. Ze ziet bij de monnik een riem, ook ziet ze een hanger om zijn nek. Ze draagt eenzelfde riem. En in plaats van de hanger heeft zij een ring aan haar linkerhand. Na enige tijd kan ze zien wat voor symbool er op de hanger aanwezig is. Ik vraag haar of ze een naam kan horen, ze hoort iets van weda of zo, niet duidelijk. Ze omschrijft het symbool op de hanger, dit symbool komt terug in haar ring. De hanger en de ring zijn van een blauwwitte kleur. Een volle kleur. (Na de oefening wordt hetgeen ze gezien heeft getekend.)
Ik vraag haar of ik iets mag experimenteren. Dat is goed zegt ze. Ik vraag haar of ze wilt zien of er nog een derde persoon bij komt. Ik ga proberen een stuk hoger bewustzijn bij haar te brengen, weet van te voren niet welk. Op dat moment zit ze in een grote kathedraal. Mijn hart-chakra wordt actief merk ik. Er komt iets naar beneden, een engel zegt ze. Hij is inmens groot. Blond lang haar en in het wit. Ze verteld ook over een altaar, ze zit er voor geknield. Iets wat ze vroeger altijd in het klein zag, en niet wist wat het was. Nu ze dit ziet weet ze dat het dit beeld is. Ik vraag haar of ze aan die nieuwe verschijning iets wilt vragen. Ik vraag haar te vragen waar hij vandaan komt, of waar hij thuishoort. Op dat moment neemt hij haar mee naar een deur, het lijkt alsof er druppels/tranen vanaf lopen. De deur gaat open en J. kan zien wat zich daarachter bevindt. Ze ziet een geweldig mooi landschap. Het moet iets geweldigs zijn, ze huilt. De monnik is al die tijd ook aanwezig. Zij het op de achtergrond. Later probeer ik wat antwoorden op persoonlijke vragen te krijgen. Na wat moeilijkheden met de duidelijkheid van mijn vragen krijgen we hier antwoord op. We pauzeren.
Tijdens de pauze vertel ik haar wat ik met dit experiment voor ogen had, wist vantevoren niet dat het lukken ging. Hier maken we ook die tekeningen.
We eten wat en proberen het later nog een keer.
 Wederom stuit, hara en solar plexis. Ik vraag haar of ze iets in haar handen heeft. Ze zegt dat ze een kristallen bol in haar handen draagt. Ze ziet op een gegeven moment de kathedraal weer, en gaat naar binnen. Ze gaat voor het altaar zitten en buigt. De engel is er ook. (Wederom mijn hart-chakra actief). Ze ziet ook de monnik achter haar staan. Er is nog een andere monnik aanwezig, deze is in het bruin. Ook ziet ze mij, ik draag iets lichtgroens. Ik vraag haar de engel te vragen bij wie hij thuishoort. Ze ziet een beeld, waarvan de ene helft een indianendorp is, en de andere helft een soort eskimo-dorp. Op deze helft ziet ze een man met een soort bontmuts. Ook ziet ze wolven. Ik vraag haar of ze kan vragen of de engel nog een andere verschijning heeft. Op hetzelfde moment veranderd hij in een Indiaan. Hetzelfde gezicht, alleen is zijn haar nu zwart, golvend en lang. Hij heeft een ontbloot bovenlijf met alleen een lendedoek. In zijn haar en aan de lendedoek hangen kralen. Ik vraag of er nog een andere verschijning is. Op dit moment ziet ze een non. Deze verdwijnt echter meteen weer. Aan de ene kant zit ik, de engel staat in het midden, en aan de andere kant zit J. De engel heeft zijn handen op onze hoofden. Ik zit verder van hem af zegt ze, maar ze ziet dat dat omgedraaid kan worden. Op datzelfde moment zit zij verder van hem af. Op een gegeven moment sta ik ook voor de deur met tranen, maar hij gaat niet open. Ze zegt dat ik ook iets zou moeten kunnen ervaren, omdat ik ook aanwezig ben. Ik moet meer kontakt met hem proberen te maken. Ik vraag haar om een naam te vragen die ik kan gebruiken. Ze vertelt dat ik op de manier die ze eerder omschreven heeft kontakt kan maken d.w.z. ik moet me afzonderen, en dan op een geestelijke manier een buiging maken, voor een altaar. Ik vertel van een droom van mij, jaren geleden, waarin ik de Indiaan voor de 3e maal ontmoette. Hij liet mij een plaquette zien van een srt. reptiel er op. Ik moest hier de naam van raden om kontakt met hem te kunnen maken. J. ziet vervolgens een naam op het altaar staan. MELDA. Dit is zijn naam. Ik vraag of iets wat vier jaar daarvoor gebeurt was er de oorzaak van is, dat het kontakt verloren is gegaan. (Vier jaar eerder begon een vriendin van mij nl. plotseling automatisch te schrijven. Via, via werd ik als "schuldige" aangewezen. Hierna was het voor mij allemaal afgedaan. Ik wilde niets meer te maken hebben met het zgn. Paranormale wereldje).
Op dat moment ziet ze mij op de grond vallen. Ik lig languit. Op het moment dat ik val verlies ik het kontakt met Melda. Hij heeft nu nog alleen op J. een hand liggen. Ik ben er onderuit gevallen. Ik zit op een gegeven moment op mijn knieen. Melda houdt mijn gezicht tussen zijn handen en veegt mijn tranen van mijn gezicht. (Ik voel op dat moment een verdriet). J. omschrijft het als heel vertederend, alsof Melda me weer heeft teruggevonden. Op dat moment zet hij mij op mijn benen.
 Ik vraag of het de bedoeling is dat J. en ik gaan samenwerken of zo. Op dat moment ziet ze dat er voor mij een schep en voor haar een emmer wordt weggezet. De emmer is van zink maar die moet goud worden. Er komen op dat moment meerdere monniken te voorschijn. Ze gaan rond de emmer staan en heffen de handen omhoog. Op dat moment stijgt er uit de emmer een paarse bal op. Ze vraagt mij of ik weet wat paars betekent . Ze krijgt het idee dat er iets losgelaten wordt. Een soort van ritueel.
Op dat moment gaat de telefoon. Ik ga opnemen, en merk dat ik een erg zwaar gevoel heb in mijn onderbenen. We stoppen er hier mee.
Ze verteld me daarna dat de Indiaan en Melda een en dezelfde is. Wanneer ze Melda ziet, is de Indiaan in hem aanwezig. Tijdens het gebeuren stond de monnik in het wit achter haar, en de andere in het bruin stond tegenover mij.

       

Het weekend daarop heeft J. last van hoofdpijn. Voordat ik met haar aan het werk ging, kontakt proberen te maken met Melda Daarna heb ik nog een aantal keren gemediteert. Eenmaal voelde ik toen ik 's avonds in bed lag dat ik omhooggetrokken werd bij mijn hoofd. Tevens voelde ik ook gelijk iets rond mijn solar-plexis. Ik voel me de laatste tijd een stuk beter.




4e KEER 23-12-1991

Begin met stuit, hara en solar plexis. Ik vraag haar zich voor te stellen dat ze in een groot lichtgevend ei zit. Als ze kontakten heeft vraag ik J. of de monnik in de buurt is. Ze beaamt dit. Hij staat voor haar, ditmaal wederom in een witte pij, maar met zijn handen in de mouwen gestoken. Ik vertel haar dat als ze het wilt ze de kathedraal op kan gaan zoeken. Ze vertelt dat de monnik haar meeneemt. Op een gegeven moment ziet ze de kathedraal, en vertelt dat ze via een zijdeur aan de achterkant naar binnengaan. Ze gaat verder via het middenpad, en komt op een gegeven moment ergens op haar knieen te zitten. Er staat naast haar een hekwerk, en ze ziet een tegelvloer. Ze wacht maar er gebeurt niets. Ik zeg haar even terug te komen, en ik laat haar wat ademhalingsoefeningen doen, in via hoofd, naar buik, uit via mond. Na dit een paar maal gedaan te hebben, vraag ik wederom of de monnik er nog is. Opnieuw gaat ze naar de kathedraal, naar binnen en gaat zitten. Ik vertel haar maar te wachten tot ze wat ze ziet. Ik vraag haar of Melda aanwezig is. Op een gegeven moment is deze er inderdaad. J. heeft nu moeite met onderscheidt man/vrouw. Ze spreekt nu de hele tijd van een Zij. Melda is niet duidelijk mannelijk of vrouwelijk. Melda draagt een stok in haar linkerhand, een enorme stok volgens J., en een bol in haar rechterhand. Ik vraag J. of ze Melda wilt vragen waar deze voor staan. De bal staat voor Eenheid, kracht en daar hoort een paard bij. De stok staat voor de kleur geel, Vastigheid en voor de bizon.
Beide horen deze symbolen bij de Indiaan. Ik vraag J. of ze wederom het tweedelig beeld ziet van de Eskimo en de Indiaan. Ze ziet dit. We proberen er achter te komen wat het nu precies is. Ik vraag J. om te vragen waar dit beeld voor staat. Is dit een en hetzelfde gebied of zo. Ze ziet Melda tussen de twee gebieden in staan, maar Ze houdt ze beiden vast. We proberen uit te zoeken wat nu precies het Eskimo gebied aangeeft. Dit is het vroegere gebied van de Indiaan zegt ze. Ze ziet de Indiaan nu in het gebied van de Eskimo staan, hij heeft een Wolfsvel over zich, met de kop van de wolf op zijn hoofd. De Indiaan draagt nu halflange laarzen. Ik vraag of de Indiaan dezelfde is uit mijn dromen. Volgens wat J. ziet is dit inderdaad het geval. Ze beschrijft hetgeen de Indiaan als symbool heeft. (Zie tek.). We vragen of de Eskimo dan bij J. hoort. Ze ziet zichzelf staan in het beeld van de Eskimo. Ze ziet zich in een soort van klederdracht, met een lange rok e.d. Ze ziet tussentijds achter Melda een gezicht verschijnen van een Eskimo. En weet nu dat het beeld wat ze al die tijd zag geen Eskimo kon zijn, vermoedelijk een Lap of zo. We vragen hoeveel gebieden er precies zijn. Dit zijn er 7 in totaal. Ik vraag welk gebied de Lap en de Indiaan aangeeft. Dit zijn 2 losse gebieden. De Lap staat voor gebied 3, en de Indiaan voor gebied 4. De plaquettes die we in onze dromen hebben gezien (J. vertelde vorige keer dat ook zij jaren daarvoor een plaquette heeft gekregen) geven vorige gebieden aan. Dat hebben we daar van meegenomen.
Op een gegeven moment ziet J. een hele oude Indiaan verschijnen. Hij heeft twee tassen om zijn nek hangen. Hij hangt zowel bij J. als bij mij een tas om onze nek. Over de rechterschouder, en de tas hangt nu links. De inhoud van de tassen mag niet bekeken worden. Deze is als een soort gids bedoeld, maar we mogen de inhoud alleen gebruiken als dit echt nodig mocht zijn. Ze ziet dat ik nu ook in het wit gekleed ben, zijzelf ook. Ik heb lang zwart haar, een gouden band om mijn hoofd en ik draag een lange gouden ketting. Ik hou hem op voor haar zegt ze, er hangt een soort gouden cirkel aan, met allerlei kleuren (kralen of zo) en in het midden ziet ze een portret. Van wie of wat kan ze niet zien. (Na het hele gebeuren vertelt J. mij dat ze hetgeen ik liet zien kent, ze heeft dat al eerder gezien). Wederom vragen we of het de bedoeling is dat we iets samen gaan doen. Wat was de bedoeling van de schep en de emmer. J. zegt dat we inderdaad iets samen moeten doen, maar eerst moet ik de emmer vullen. Daarna ziet ze een beeld van ons tweeen arm in arm, J. met haar emmer en ik met mijn schep. We lopen naar een deur die openstaat, waarachter een heel hel licht schijnt. Ik vraag haar in de emmer te kijken. Ze ziet inderdaad iets aanwezig. Het is een soort schitterstof. Ik begrijp dat het de bedoeling is dat ik mijn kennis met J. deel. Een geestelijk begrijpen overbrengen. We pauzeren even.
Tijdens de pauze vertelt J. mij, dat ze er meer moeite mee heeft zich te concentreren. Er lopen verschillende beelden doorheen, o.a. van een koning op een troon, en stoeiende kinderen. Bij mij thuis gaat het toch een stuk gemakkelijker. Ook omdat het dan in mijn eigen huis gebeurt. Daar is beter te concentreren.
Na de pauze leggen we weer kontakt. Op dat moment ziet J. dat we aan een plateau zitten. J. met haar monnik achter haar, ik met mijn monnik achter me, en Melda die wederom een hand op onze hoofden heeft liggen. Ook ziet ze een wachter bij de deur staan. Hij heeft een ontbloot bovenlijf, en draagt een zwaard aan zijn zij. Ik vraag haar te kijken hoe de monnik achter mij er uit ziet. Hij is ook in het wit, zegt ze, ook een ketting om de hals. Ik vraag haar of ze kan zien wat voor symbool er op staat. Ze lacht. Terwijl ze probeerde te kijken wat het was, vroeg de monnik haar of ze het vanaf die afstand kon zien. Ze ziet het niet maar gaat dichterbij, het is hetzelfde symbool als bij haar monnik, en wat J. zelf draagt. De soort van driehoek. Ik vraag haar wat er zich aan de linkerkant van waaruit J. zit bevindt. Daar is niets zegt ze, soort van duister. Het staat voor het onderbewuste.
Ik zeg J. dat als ze iets aan Melda wilt vragen over haarzelf ze dat in haar eigen woorden moet doen. Hierna wat persoonlijke vragen en antwoorden. Op een gegeven moment ziet ze zichzelf op een berg staan, ze kijkt neer op een groot meer, wat omgeven is door groene wouden. Ze zegt dat de mogelijkheden er liggen op dit moment. Ze ziet zich weer aan het plateau met mij en Melda en de monnikken. Aan haar linkerhand blijft het beeld van het meer staan. Ik vraag haar nogmaals te kijken. Ze zegt dat het haar geestelijke groei aangeeft. Op een gegeven moment wordt het beeld weggenomen. Daarna ziet ze een koning op zijn troon zitten. Ik vraag haar wat het beeld geeft. Het is niet prettig zegt ze. De koning wordt door een grote menigte van zijn troon afgesleurd. Ze zegt dat dit voor haar gevoel met haar vriend te maken heeft. Dit zijn zijn gevoelens. Ze ziet nu een beeld van de koning. Deze is bezig terug te klimmen naar zijn troon. Hij moet een enorme trap op, daar boven op staat zijn troon. Hij doet dit op zijn knieen. Hij heeft nog een tree of vier te gaan, wat er achter ligt aan treden kan J. niet zien. Er zijn er een heleboel.
Op de vraag of ik mijn staf kan gebruiken zegt J. dat ik dat inderdaad kan. Ze ziet in het beeld dat ik een staf in mijn linkerhand heb. Maar mijn onzekerheid of angst weerhoud mij. Op de vraag of ik mijn verloren gevoel weer terugkrijg zegt ze dat ze mij op dat moment de staf boven mijn hoofd zie tillen, en ik ben vol vreugde. Een soort overwinning.
Ik zal over twee jaar volledig met mensen gaan werken. Voor die tijd ook al, maar dan op beperkte schaal. Over twee jaar ben ik er echt klaar voor om er mee naar buiten te komen. Ik vraag vervolgens naar een ervaring die ik jaren daarvoor tijdens een meditatie heb gehad. Ik had zo duidelijk het gevoel dat er iemand voor mij kwam te zitten in een heel helder licht. Er was toen een soort van uitwisseling gaande. Ze ziet op dit moment een vrouw aan mijn linkerkant zitten, een jonge vrouw, sympathiek gezicht, ong. 30 jaar.
Op de vraag of J. en ik samen met mensen gaan werken, ziet ze ons samen in een kleine kamer zitten met een hele stapel papieren tussen ons in. We zijn iets aan het voorbereiden. Ze ziet een dakraam (misschien symboliseert dit licht van boven of zoiets). Ook de manier waarop we nu werken is prima. Dit is de bedoeling, het gaat goed. Ook de manier waarop ik thuis mediteer is goed. De 2 gebieden moeten samensmelten. De Lap en de Indiaan. We sluiten het nu af. Ze zag net vantevoren al dat Melda mij goedkeurend naar buiten leidde. Met haar hand zacht in mijn rug.
J. vertelt daarna nog dat ze tijdens het gebeuren nog even een vrouw waarnam, in het zwart gekleed, met de kraag opstaand. Ook zij droeg in de ene hand een bal en in de andere de staf.

vervolg