Ode aan de Bomen...

Ik heb een Boom mogen aanschouwen...,
schitterend en prachtig in al zijn grootsheid was hij....
Het bladerdak nauwelijks zichtbaar...,
Reikend tot aan de hemelen, en daar weer aan voorbij...
Ik kan het weten..., want ik heb er gestaan...,
klimmend en klauterend, steeds wat verder
terwijl zijn takken tilden mij…

De stam was enorm..., en bood beschutting en steun...
Zijn wortels nauwelijks zichtbaar..., maar toch wist ik hoe diep...
In stilte, tegen die boom gezeten,
voelde ik me veilig en beschermd...
Niets kon mij gebeuren, met deze boom in de rug...
Mijn geliefde boom, daar ging ik dagelijks naar terug...

De boom sprak tot mij..., en zei met veel spijt...
Hoe groots en wijds en mooi ik ook ben...
Hoeveel beschutting, bescherming en steun ik ook bied...
aan allen die zijn gekomen en ook weer zijn gegaan...
jij was niet de eerste om mij te vinden..., maar bent wel de laatste om mij te zien staan....
In al mijn pracht... in al mijn glorie... en op het toppunt van mijn bestaan...

Ik zal binnenkort moeten verdwijnen...
Een jonge loot ligt in het verschiet...
Niet zichtbaar... maar nog veilig verborgen...
Tussen mijn stevige wortels en mijn brede stam...
Maar ik weet dat hij er is, en erken zijn recht te leven...
Schijnbaar houdt daarmee het mijne op, want ik heb het hem gegeven…

Mijn bestaan komt ten einde...
Want op deze zelfde plek, ditzelfde moment...
Is die kleine nog tengere loot druk bezig...
met uit te groeien, om te gaan bloeien...
Vrucht te dragen, en zelfstandig te staan…
om zelfverzekerd en krachtig verder nog dan ik te gaan...

Ik moet plaats gaan maken..., en ruimte bieden...
zodat het daadwerkelijke kan geschieden...
dat die tot nu toe, onzichtbare kleine...
mijn eens zo imposant ingenomen ruimte...
kan gebruiken en gaan vullen, door in het centrum te staan...
en vandaar uit heel gemakkelijk alle ruimte in kan gaan...

Er zal een nog mooiere boom gaan verrijzen...
Met een nog mooier en weidser bladerenkroon...
Als voeding schenk ik mijzelf...
al mijn kennis geef ik door...
Aan die boom op mijn eigen plekje...
dus van mij gaat niets verloor...

Vol van bloesems, en geuren....een waar vruchtenfestijn…
zal deze nu nog kleine boom, nieuw leven zijn...
Je hoeft niet meer te klimmen, niets meer te geven
eindelijk rusten kun je aan zijn zij…
want voor deze boom, zo vol van leven...
komen de hemelen zelf naderbij...

('Ode aan de Bomen'...is geschreven door saYas, en valt onder het Copyright!... Alle rechten zijn voorbehouden aan De Kern! ... er mag niets van gebruikt worden en/of op enigerlei openbaar gemaakt of vermenigvuldigd worden, zonder uitdrukkelijke toestemming!... d.d. 14-2-2003...)


Heb je wel eens boven op een berg gestaan... en genoten van het geweldige uitzicht?...
Andere bergen te kunnen zien.... dalen te kunnen zien....
De wolken langs zien drijven... de vogels zien vliegen...
en ver beneden je de 'bewoonde' wereld te zien liggen?...
Prachtig he?...
Soms kun je met een kabelbaantje naar boven... een liftje...
Soms is het een beetje klimmen en klauteren....
En soms is het kruipen...

Weleens van een berg afgekomen en een flinke afdaling gemaakt?...
Soms kan je met een kabelbaantje naar beneden... een liftje...
Soms is het mogelijk de skies onder te binden, en het evenwicht te behouden...
Soms is het een beetje kunst- en vliegwerk....
En soms is het kruipen...

Weleens in volle vaart tegen een berg opgelopen,... zo eentje die niet wijkt?...
tja... dat is net zoiets als een klap krijgen met een flinke betonnen balk...
Je kunt dan misschien toch beter een weg proberen te zoeken die om de berg heengaat...
Of... (En nu hoop ik dat je Harry Potter 1 hebt gezien!...), je neemt een flinke aanloop,
knijpt eventueel de ogen toe... en dan recht vooruit!...
En dan ook weer niet te hard rennen, anders mis je de bergbewoner die daar zijn holletje heeft!...



Soms zijn bergen bergen.... en soms zijn bergen geen bergen... Soms sta je er bovenop... soms ben je bezig met een afdaling
of beklimming... soms sta je er naast... soms ben je er een....
soms bewoon je er een....


En dan volgt nu de 'vertaal-sleutel':

De Boom des Kennis (van goed en kwaad): kan gezien worden als het ego..., de lagere persoonlijkheid...De Boom van Leven kan gezien worden als de blijvende persoonlijkheid die hier uit voortkomt...,
het hogere Bewustzijn... geworden tot Ego...'Wanneer Gij aan de kleinste onder mij geeft... geeft ge aan mij'...

Het ego... datgene wat zich aan de ene kant van de sluiers bevindt....
de blijvende persoonlijkheid groeit hier langzaam uit voort...
en bevindt zich aan de andere kant...., en eigenlijk begint het hier allemaal pas, het lijkt er op, maar toch is het anders....
(dit is niet het eigenlijke einddoel, maar het punt van aanvang...,)...
De Ware Opstanding... als Mens...,met karaktereigenschappen, eigenaardigheden en hebbelijkheden, een mening of visie...
en kwaliteiten... (opgedaan uit alle eerdere ervaringen... die tot eenheid zijn gekomen....)...

Op deze website heb ik vanuit verschillende visie's een en hetzelfde thema belicht en beschreven...,
allemaal zo'n beetje hetzelfde verhaal... alleen vanuit een andere kant bekeken...
De mens is ergens zo geconditioneerd, dat men nederigheid dient te betrachten in aanwezigheid van iets wat groter is
of lijkt te zijn, dan dat je zelf bent...en ergens is dat een waarheid, maar niet altijd!... (Een enorme dwaling in het RK-geloof!....)dan is het juist de kunst waar te nemen en te blijven kijken....
om datgene wat werkelijk is... te kunnen zien... 

Voor veel zaken is een passende benadering, cursus of therapie samen testellen...in sommige gevallen is dat echter wat moeilijker...
omdat het een regelrechte aanslag kan betekenen op het ego-gevoel...
en laten we eerlijk zijn...wie zit daar nu op te wachten??...