3 jaar later.

Het is nu ruim 3 jaar later en de absences én epileptische aanvallen zijn tot nu toe nog steeds uit mijn leven verdwenen. Ik ben dus nog steeds aanvalsvrij na de operatie.

Eindelijk ben ik weer die Martine geworden die dat vele jaren niet meer was. Mijn mobiliteit is aanzienlijk verbeterd en dat is waarop ik had gehoopt, dat is gelukt! Hierdoor verandert er toch iets in mijn gezin, bij familieleden en kennissen. Ik kan gelukkig weer voor mijzelf zorgen, een ander hoeft dat niet meer voor mij te doen. Dit gaf nog wel eens moeilijkheden of misverstanden, maar nu zullen we er met z’n allen voor zorgen dat we het weer fijn krijgen met elkaar, want daar leven we tenslotte voor, toch?

Ik kom nog steeds over als een montere, opgewekte en levenslustige kwebbel. Mensen die mij tegen komen, denken: kijk, daar gaat Martine weer, het gaat weer goed met haar. Wat die mensen niet zien, is dat ik die nare druk in mijn hoofd blijf voelen, daar blijf ik bijna dagelijks last van houden. Ook trekt het litteken nog vaak. Soms moet ik mijzelf ook even afremmen, niet teveel hooi op mijn vork nemen en dat is erg moeilijk. Mensen vragen soms aan mij of ik last van hoofdpijn heb, maar dat is niet het geval. Na de operatie is er nooit meer sprake geweest van hoofdpijn, maar dat had ik daarvoor ook niet. Het is net alsof er een deuk in mijn slaap is geslagen, een ander ziet dat niet, maar ik voel en zie het wel en dat blijft vervelend, maar als dat het enige is, dan mag ik niet klagen en zal dit moeten accepteren.

Nadat ik mijn werk had beëindigd bij de thuiszorginstantie, heb ik niet stilgezeten met het zoeken naar een passende baan. In 2007 heb ik een workshop ‘solliciteren’ gevolgd bij het CWI en heb hier veel van geleerd. Ook heb ik geleerd om bij sollicitaties niet over mijn epilepsieverleden te praten. Dit is niet verplicht. Sinds december 2007 was ik tot juli 2008 parttime werkzaam als administratief medewerkster. Tóch had ik na 4 jaar weer gevonden waar ik zo naar had verlangd.

Omdat ik 4 jaar niet meer op kantoor had gewerkt, was ik huiverig om weer aan de slag te gaan.

Daar de arbeidsmarkt volop in ontwikkeling en sterk veranderd is, was ik bang dat ik niet meer zou kunnen meekomen. Dat is natuurlijk niet zo gek. Gelukkig viel dat (achteraf) allemaal erg mee en heb ik meer zelfvertrouwen gekregen, dit mede omdat ik voor deze periode een waardevol getuigschrift heb ontvangen. Een baan is erg belangrijk voor mij, en zal ook altijd het onderwerp van gesprek blijven.

De operatie is een goede beslissing geweest en dat is het voornaamste. Als ik weer voor de keuze zou staan om mij te laten opereren, zou ik er niet lang over na hoeven te denken omdat de kennis en kunde op dit gebied zo fantastisch is. De laatste afspraak met de neuroloog was in augustus 2008 en zij heeft mij verteld dat ik door moet blijven gaan met het innemen van de medicijnen. Het afbouwen ervan is niet aan de orde. Gebleken is dat dit het beste resultaat geeft om voorgoed aanvalsvrij te blijven. Het gat dat ontstaan is in mijn hoofd kan verder geen kwaad volgens de neuroloog. Het zal nooit meer opgevuld worden met hersenweefsel of vocht. Bij elke patiënt is het resultaat anders en niemand kan zeggen of de druk in mijn hoofd ooit zal verdwijnen. Verder heeft de neuroloog mij verteld dat ik mij nergens zorgen om hoef te maken of bang voor moet zijn, het gaat goed zo!

Martine van der Zon

oktober 2008