MARTINE’S EPILEPSIE

 OPNIEUW VOORSTELLEN

Mijn naam is Martine van der Zon-van Leeuwen, geboren in 1961 te Uitgeest.

Ik ben getrouwd met Leo en wij hebben twee kinderen, Eva (1995) en Thomas (2002).

Maandenlang heb ik erover nagedacht om een nieuwe start te maken van mijn bestaande website omdat veel gedateerd is en er toch nog veel gebeurd is na het laatste hoofdstuk van 2008  ‘3 jaar later’. Omdat er altijd nog mensen zijn die mijn informatie gebruiken en nuttig vinden, heb ik besloten om de verhalen aan te passen, zo te laten, en bij te werken. Deze website heb ik opnieuw opgebouwd met mijn behulpzame buurman.

Nooit meer de oude na die ene val.

Nog niet eerder heb ik verteld dat ik op 4-jarige leeftijd stuipen kreeg doordat ik van een speeltoestel was gevallen. Hierdoor heb ik achteraf de hersenbeschadiging al opgelopen. Een stuip lijkt op een epileptische aanval. Stuipen worden veroorzaakt door een plotselinge storing in de elektrische functie van de hersenen.

Mijn zus ontdekte dat ik lag te schokken en rende naar mijn ouders en werd ik opgenomen in het Rode Kruis Ziekenhuis te Beverwijk, en lag toen 12 dagen in quarantaine. Voor mijn familie was dit een erg spannende tijd. Toen werd verteld dat ik epilepsie kon krijgen rond mijn puberteit, dit bleef echter uit.

Jaarlijks belanden er 12.000 kinderen in het ziekenhuis met hersenbeschadigingen door een valpartij, bijna-verdrinking, tumor of andere hersenziekten. Het werkelijke aantal kinderen met niet aangeboren hersenletsel is veel hoger, omdat slechts een deel van deze kinderen in het ziekenhuis belandt en daar op hersenschade onderzocht wordt.

Ik weet mij nog goed te herinneren dat ik vanaf mijn 4^e jaar 8 jaar lang medicijnen heb moeten innemen. Tijdens die periode heb ik diverse ‘tics’ gehad.

Tussen de zeven en elf jaar komen de meeste tics voor. De meeste tics verdwijnen weer na enkele maanden tot een jaar. Een tic is een plotselinge, onwillekeurige, snelle, herhaalde beweging. Vanaf mijn 4^e kreeg ik af en toe een EEG onderzoek en de tics hielden ook weer op rond mijn twaalfde jaar.

Mijn leven werd op latere leeftijd jarenlang belemmerd door ‘absences’. In welk jaar het allemaal is begonnen, kunnen we niet precies achterhalen. Absences zijn korte epileptische aanvallen en worden een korte afwezigheid genoemd. Zelf weet je niets van zo’n absence te herinneren. Vanaf 2001 mocht ik geen auto meer rijden, de absences werden steeds gevaarlijker.

In 2003 besloten we het epilepsiechirurgietraject in te gaan. Medicijnen hadden bij mij niet het gewenste effect. Na veel vooronderzoeken in SEIN te Heemstede en in het VU ziekenhuis te Amsterdam, sommige met een zeker risico, zoals de WADA-test, bleek ik een geschikte kandidaat te zijn om mij te laten opereren. Bij de Wada- test wordt bij patiënten met ernstige epilepsie gekeken of na het stilleggen van een hersenhelft, via de andere hersenhelft, de belangrijke functies in tact blijven. De vooronderzoeken zijn nodig om te achterhalen waar de epilepsie vandaan komt en of het te opereren valt zonder risico’s.

De hersenoperatie heeft met goed gevolg plaatsgevonden op 13 april 2005 in het VU Medisch Centrum te Amsterdam. Sinds de operatie heb ik geen last van absences meer gehad.

oktober 2010