1 JAAR LATER ……………. 13 APRIL 2006 !!!

Dé datum is inmiddels aangebroken dat het precies 1 jaar geleden is dat de neurochirurgie operatie heeft plaats gevonden en nog steeds hebben er geen aanvallen meer plaats gevonden. Fantastisch!

De dag is eindelijk aangebroken dat ik weer mag auto rijden. Ik heb per deze datum weer mijn eigen auto en kan ik weer intens genieten van alle ritjes om ergens te komen.
Het afgelopen jaar is een enerverend jaar geweest met als beloning een grote overwinning en teruggewonnen vrijheid. Ik functioneer weer als vanouds, ik kan weer sporten, ik kan weer flink zwaar tillen en zwaar huishoudelijk werk verrichten en vooral niet te vergeten lekker praten. Na 4 maanden kon ik mijn kaken weer helemaal wijd openen, omdat de rechter kaakspier was doorgesneden, hier konden ze niet omheen.

Het enige wat er over is gebleven na de operatie is dat ik af en toe nog een klein beetje last heb van een flinke deuk in mijn rechter slaap. Deze deuk treedt op als ik mij bijvoorbeeld inspan of mij ergens druk over maak. Hij verdwijnt weer langzaam na even rustig aan te doen. Een ander merkt het niet op, maar ik voel het als een ‘nare’ druk in mijn rechter slaap. Het is nog niet bekend of deze deuk voorgoed zal verdwijnen.

Eind augustus 2005 ben ik al weer aan het werk gegaan bij de Thuiszorg instantie met veel plezier. Mijn werkgever raadde mij vanaf het begin aan om rustig aan weer te beginnen met het huishoudelijke werk. Door mijn epilepsie ben ik toch in een andere branche terecht gekomen. Ik verlang nog heel vaak naar het administratieve werk, wat ik vele jaren met ontzettend veel plezier heb gedaan. Mijn hobby is nog steeds het opstellen van brieven en verslagen etc. met behulp van de Personal Computer.

Aangeraden wordt nog minstens 2 jaar na de operatie anti-epileptica medicijnen te blijven innemen. Het doel is dat iemand na de operatie aanvalsvrij is. Dat resultaat wordt, mede dank zij het zeer nauwkeurig vooronderzoek meestal gehaald. Of dit verdwijnen of verminderen van de aanvallen ook leidt tot een betere kwaliteit van leven, verschilt van persoon tot persoon. Het is fantastisch om te kunnen leven zonder die vervelende en belastende absences. Soms barst ik van de energie en het zelfvertrouwen en voel ik alsof ik de hele wereld aan kan. Soms kan ik wat agressief optreden, maar op de één of andere manier kom in weer rustig in balans. Vaak kom ik iets tegen waardoor het verleden springlevend wordt. Soms zijn er momenten emotioneel geladen. Door die brij van gevoelens kunnen kleine gebeurtenissen heftige reacties oproepen.

Over het algemeen voel ik mij een vrolijk en gelukkig mens die zeer beslist trots mag zijn op hoe ver ik in dit leven ben gekomen in positieve zin.

Martine van der Zon

juli 2006

***

1¾ JAAR LATER

13 April 2006 was de datum dat het 1 jaar geleden was dat de neurochirurgische operatie heeft plaats gevonden. We zijn inmiddels alweer 1¾ verder en er hebben geen aanvallen meer plaats gevonden. Ik ben altijd heel positief geweest en ik heb ook nooit de angst gehad dat er weer een aanval zou komen. Zelfs niet op hele drukke of hectische momenten of lawaaierige evenementen. Ik voel mij erg goed en ik ben nog steeds blij hoe ik er nu voor sta. Sinds 13 april 2006, toen ik weer mijn eigen auto kreeg, kan ik nog steeds genieten van mijn onafhankelijkheid. Zelfs voor kleine ritjes gebruik ik nu mijn auto, ik ben echt aan het inhalen wat ik 5 jaar heb gemist. Nu kan ik ook weer anderen een dienst bewijzen, ik ben lang genoeg afhankelijk geweest en dat is nu allemaal voorbij. In april 2007 heb ik pas na 1 jaar weer mijn eerste afspraak met de neuroloog in Heemstede. Het enige wat daar te bespreken valt, is beginnen met het afbouwen van de anti-epileptica medicijnen. Na 2 jaar wordt aangeraden pas af te bouwen, dit is uit onderzoeken gebleken dat dit de beste kans is van slagen dat de aanvallen voorgoed weg zullen blijven. Voor de rest valt er niets te melden, alles gaat goed.

Na 3 jaar gewerkt te hebben bij de Thuiszorg instantie heb ik mijn dienstverband beëindigd. Ik vond dat het hoog tijd werd voor een baan die beter bij mij past. Ik heb het werk als Thuishulp bij cliënten goed ervaren, natuurlijk waren er ook minder leuke ervaringen bij. Ik heb mij laten inschrijven bij diverse uitzendbureaus en bij het arbeidsbureau. Het lukt mij tot nu toe niet om zelf een passende baan te vinden na diverse sollicitaties. Mijn achtergrond speelt een duidelijke rol.

Ik zou graag weer parttime willen werken op kantoor op administratief of secretarieel gebied. Het werk wat ik het liefst doe is nog steeds het uitwerken van alle correspondentie via Word, informatie opzoeken via Internet en e-mail berichten versturen is voor mij een uitkomst! Nu ga ik op weg naar een leven zonder die vervelende en beangstigende aanvallen. Op weg naar Geluk.

Martine van der Zon

december 2006