Dus begin oktober 2009 was het zover, een echo, röntgen en uitgebreid bloedonderzoek. Toen ik haar ging halen zei de dierenarts ik heb goed nieuws en slecht nieuws... het goede nieuws was dat de pijn/ongemak zeer waarschijnlijk alleen werd veroorzaakt doordat haar baarmoederstomp aan haar blaas vergroeid is, het slechte nieuws; hij had nog nooit zo'n positieve testuitslag op FIV gezien.
Mijn wereld storte in, ons meisje heeft aids en dus zonder twijfel in de laatste fase. Net begonnen om met veel tijd en geduld haar leefgroep uit te bouwen met bewust op gedrag gekozen jongeren, zodat ze, gezien haar eigen jongere leeftijd, het sociale contact waar ze zo duidelijk van geniet, kon blijven houden na het wegvallen van de senioren in een voor haar veilige en stabiele leefgroep. Ons lieve diamantje in ruwe verpakking, waarvan we nu zeker weten dat het afscheid veel sneller gaat komen dan wij zouden willen. Het is niet te omschrijven wat er allemaal door ons heenging met dit totaal onverwachte nieuws.
Alles had ik verwacht, mentaal al voorbereid dat er iets ernstigs aan de hand zou zijn in haar buik, alles... behalve dit. Ik kon er gewoon niet bij, ik had de stichting toch gevraagd naar aids voordat we haar hadden geadopteerd? Zij heeft het bij ons niet op kunnen lopen, dus hoe kan dit in godsnaam?
Thuis alles nagekeken en gelukkig had ik de emails uit 2006 nog. In mijn email naar de stichting had ik letterlijk aangegeven zeker te willen zijn dat zij geen FIV had alvorens haar te kunnen adopteren juist omdat ze in een beschermde groep zou komen te wonen. Hun antwoord daarop was dat Grietje volledig gezond is behalve doof. Daarna werd al snel duidelijk dat Grietje samen met een kater uit Turkije afkomstig was. Deze kater was bij hun speciale daarvoor opgerichte aidsopvang geplaatst. Na extra testen bleek dat hij aidsvrij was en vond alsnog zijn gouden mandje. Dat was uiteraard fantastisch goed nieuws. Grietje had ondertussen haar draai bij ons gevonden, dus tot op dat punt kunnen alle partijen heel tevreden zijn.
Hoewel ik zelf eigenlijk niet twijfelde aan de uitslag van de snaptest, hebben we toch op basis van het verhaal van deze kater van een vals-positieve snaptest, extra labonderzoek laten doen. Dat bevestigde dat Grietje een significante hoeveelheid antistoffen heeft.
Daarna heb ik de betreffende stichting op de hoogte gesteld en aangegeven dat ik niet uit ben op schadevergoeding maar wel van hen verwacht dat ze hun verantwoording nemen om te zien wat verbeterd kan worden om dit in de toekomst te vermijden. Niet alleen om het besmettingsrisico waar ze onze andere katten in hadden geplaatst terwijl we duidelijk hadden aangeven deze katten niet aan deze ziekte bloot te willen stellen (juist een van de redenen van onze compleet afgezette tuin en waarom Grietje met haar doofheid dus ook veilig toegang tot buiten zou krijgen) maar ook omdat, door hun stellige gezondheidsverklaring, Grietje niet de juiste verzorging heeft gekregen en dat toch ook hun bedoeling niet kan zijn. Wat normaal goede zorg is, jaarlijkse vaccinaties bv is dus absoluut uit ten boze voor een met aids besmette kat. Medicatie die normaal ingezet wordt voor bepaalde klachten idemdito.
Dit vond ik zo vreselijk, dat ik ons meisje met al onze goede zorg eigenlijk alleen maar extra hebt belast omdat ik vertrouwde op de informatie van deze stichting, die destijds op mij over was gekomen als een professionele opvang.
De reacties vanuit de stichting waren zeer teleurstellend. 'Zij plaatsen alleen gezonde katten, daar staan zij 100% achter, maar ik kan niet verwachten dat wanneer een kat gezond oogt zij allerlei testen uit zouden gaan voeren...." Wat op mij natuurlijk wel erg als struisvogelpolitiek overkwam, zeker wanneer we het hebben over besmettelijke ziektes zoals aids en leucose. Als deze ziektes op het oog waarneembaar zouden zijn, waarom staan ze er dan vanuit hun aidsopvang op dat een kat, alvorens toegelaten te worden, meerdere aidstesten moet ondergaan? Daarnaast is de doelgroep die zij opvangen, zwerfkatten, absoluut een risicogroep voor dit soort overdraagbare ziektes.
In alle redelijkheid, zij zijn zeker niet de enige opvang die dit beleid voeren. Maar dat neemt niet weg dat wanneer een potentieel nieuwe verzorger aangeeft er zeker van te willen zijn dat het dier een bepaalde ziekte niet heeft, je het niet kunt maken daarop een standaard "gezondheids'verklaring af te geven. Het voelde nogal bitter om hun beleid 3 jaar na dato uitgelegd te krijgen....het lijkt mij persoonlijk haalbaar en geen onredelijk verzoek om hier op zijn minst verbetering in te willen aanbrengen.
Zelfs na het inschakelen van een derde partij, omdat we er zelf niet met de stichting uitkwamen, die hen nogmaals duidelijk heeft gemaakt wat wij van hen verwachten - namelijk te leren van deze ervaring en met oog op het welzijn van alle betrokken katten daar waar mogelijk verbetering aan te brengen om dit te voorkomen - blijft deze stichting volhouden dat zij nergens verantwoording hebben en dus niets kunnen verbeteren....." zij redden 500 katten per jaar dus ik kan niet verwachten dat ze zich alles nog herinneren". Dat lijkt mij persoonlijk toch ook iets wat op een eenvoudige manier verbeterd kan worden, nl. een simpele administratieve procedure.
Als ik dit, samen met alle verdere m.i. onzinnige argumenten die ik te horen heb gekregen, op een rijtje zet kan ik alleen concluderen dat ik hun houding erg zorgelijk vind, zeker wanneer ik denk aan de honderden katten per jaar die zij bij vrijwilligers in huis plaatsen. Deze vrijwilligers hebben meestal zelf ook katten in huis, gezien hun liefde voor dit dier. Verder stuit de totale onwil, die voor mij zo overduidelijk uit al hun reacties en correspondentie spreekt, mij erg tegen de borst. Wat gebeurd is is gebeurd, onze situatie verandert daar niet door, maar er niet van willen leren en verbeteren is in mijn ogen een keuze om bewust op deze wijze door te blijven gaan, en daar is in mijn ogen geen enkel excuus voor aan te voeren.
Maar goed, het traject voor ons ging inhouden, in overleg met gedragstherapeute en dierenarts een beleid op te zetten met oog op het lichamelijk en emotioneel welzijn van Grietje en de groep, en het opzetten van een medisch behandelplan voor Grietje. Tevens alle anderen te laten testen en we zullen dit dus ieder jaar moeten herhalen om hen verantwoord te kunnen vaccineren, dit omdat het besmettingsgevaar met management tot een minimum gebracht kan worden, maar nooit volledig uitgesloten kan worden. Weer een reden voor ons om zo blij te zijn met alles wat we de laatste jaren geleerd en toegepast hebben. Onze keuze voor zeer geleidelijke introductie van de nieuwkomers heeft conflictsituaties vermeden, het bewust bezig zijn met observeren van onze groep, qua gedrag en interactie, hebben beiden absoluut bijgedragen aan het minimaliseren van besmettingsgevaar.
Grietje brengt haar tijd met de anderen door onder ons toezicht, en wij moeten continu monitoren hoe ze zich voelt. Heel begrijpelijk zit ze niet op anderen te wachten op het moment dat ze zich niet lekker voelt of pijn heeft. Dit is ook een van de redenen voor redirectie agressie (iets waar de aidsopvang-stichting helaas volledig aan voorbij gaat op haar website), want hoe goed de band ook is onderling, en dat is bij onze mutsen zeker het geval, op die momenten is dit een realistische reactie.
Het management word dan direct aangepast tot zij zich weer beter voelt. Maar als ze zich goed voelt, wat een plezier heeft deze theemuts dan met de jongeren, vooral Vaska is dan haar favoriete speelmaatje, samen rennen en dollen. Alles geeft elkaar dan een lik over de bol en je kunt aan alles zien dat ze allemaal genieten van het onderlinge contact.
Ze heeft dagelijkse medicatie en het mag duidelijk zijn dat we, met alles wat er in haar lijf omgaat, geen vreemde zijn voor de dierenarts. Gelukkig kan ze het goed vinden met hem en laat ook nog veel toe qua onderzoek en ook ondergaat ze het nemen van diverse dagelijkse medicatie nog steeds goed. Hoewel we het absoluut voor ons diamantje over hebben, is het management zeer intensief, vraagt veel tijd en inzet. Ik vind het emotioneel ook zwaar om langzaam maar zeker te moeten zien dat haar curve van goede periode steeds korter wordt.
Het vergt veel energie van onze theemuts en dat is duidelijk terug te zien in de wisselende vachtkwaliteit en het vele slapen dat zij nodig heeft.
We zijn ondertussen al weer een jaar verder, en hoewel ons diamantje een poes van de dag is, is het een enorm sterke tante die nog steeds doortuft en ook absoluut zelf nog door wil en zolang haar lichaam dat redt en ze een kwalitatief leventje vanuit welzijnsaspect kan leiden zullen we haar hierbij met alle liefde ondersteunen.
Grietje in slechtere periode samen met Vaska op de bank
Grietje
Update Augustus 2007
Update Augustus 2007
Grietje woont sinds Juli 2006 bij ons. Het is een Blauwe Rus uit Turkije, en dat was in het begin goed te merken, wat had deze muts een hekel aan het koude natte Hollandse weer.
Tegenwoordig heeft ze absoluut geen problemen meer met regen, sjeest er dwars door heen de kattenren in en geeft de andere mutsen de moed het ook eens te proberen.
We hebben Grietje liefdevol de titel Theemuts gegeven omdat ze vergeleken met onze andere mutsen een lekkere stevige meid is. Ze kan ook zo ontzettend lekker uitgebreid "buik-hangen" na het eten
Tegenwoordig heeft ze absoluut geen problemen meer met regen, sjeest er dwars door heen de kattenren in en geeft de andere mutsen de moed het ook eens te proberen.
We hebben Grietje liefdevol de titel Theemuts gegeven omdat ze vergeleken met onze andere mutsen een lekkere stevige meid is. Ze kan ook zo ontzettend lekker uitgebreid "buik-hangen" na het eten
Dit is de foto waarmee Grietje werd aangeboden voor een nieuw huis
en dit is Grietje nu in 2007
Wat heel opvallend was: In het begin waren Grietjes ogen continu diep geel, maar hoe meer ze zich op haar gemak ging voelen hoe groener haar ogen werden.
Grietje is een diamantje in ruwe verpakking. Ze heeft een heel goed karakter en herstelt zich altijd snel van ervaringen die zij niet prettig vind, zoals een prik bij de dokter etc. Ze is ontzettend speels en altijd in voor aktie. Gelukkig wordt het nu al wat minder, maar in het begin zag zij de andere mutsen continue als "loslopend wild" en tja dat werd niet altijd zo op prijs gesteld...Gelukkig begon ze zich al snel bezig te houden met allerlei andere speel-objecten, zoals touwtjes, pingpongballen, vliegennetjes en het breidt zich nog steeds uit, want deze dame is heel vindingrijk!
Het is een ontzettende knuffelmuts geworden die zich volledig op haar gemak voelt bij ons
Grietje redt zich heel goed met haar handicap, ze is heel visueel ingesteld en verbazingwekkend vocaal voor een dove poes. Doof zijn heeft ook zo zijn voordelen, wanneer je je veilig voelt kun je dus ook heeeeeel lekker diep slapen
