De Britse componist Gerald Finzi (1901-1956) heeft, anders dan zijn land- en tijdgenoten Elgar en Vaughan Williams, geruime tijd het lot van vergetelheid moeten dragen, tot op zekere hoogte in zijn geboorteland, maar vooral aan deze kant van de Noordzeeplas. Dit lot van deze afstammeling van naar Engeland gemigreerde Italiaanse Sephardische joden, is mogelijk te verklaren uit een paradox: hij schiep namelijk uiterst welluidende muziek. Dat is doorgaans een garantie voor populariteit, maar wat nu op een nieuwe Naxos-cd met muziek van Finzi te beluisteren is, doet vermoeden dat Gerald Finzi volkomen aan de zijlijn is gebleven van alle ontwikkelingen van de vorige eeuw binnen de toonkunst en – wat zijn goed recht en eigen keus is geweest - elke vorm van vernieuwing zorgvuldig heeft vermeden. Dat zal niet uitsluitend aan zijn leermeesters van de Royal Academy of Music hebben gelegen, waar o.a. Rubbra immers een veel oorspronkelijker studiegenoot van hem is geweest. Finzi kreeg steun van meesters als Elgar, Vaughan Williams, Holst en Bliss. Toch is hij er kennelijk niet in geslaagd het niveau van geen van deze belangrijke componisten te bereiken. Welluidendheid "sec" is brood zonder zout : muziek zonder karakter, wel mooi van klank, maar zonder eigen idioom, koloriet en expressie. Finzi is een lyricus, maar mist het vermogen boven die veelal literair gedreven lyriek uit te stijgen met een eigen geluid. Ook zonder experimenten is enige durf van het grootste belang. Een werk als zijn Klarinetconcert Op.31 wordt in feite alleen een herhaald beluisteren waard door de formidabele, uiterst soepele en virtuoze voordracht van een eerder in deze kolommen door mij bejubelde klarinettist, Robert Plane, een jong musicus met een prachtige, warme toon en een exquise techniek, eerste solo-klarinettist van de Northern Sinfonia, het regionale orkest van Newcastle, dat onder leiding van Howard Griffiths ook de andere stukken van Finzi op deze cd met toewijding verklankt zonder er de zo node gemiste toegevoegde waarde van een oorspronkelijke muzikale persoonlijkheid aan te verbinden. Want ook de Five Bagatelles, de Three Soliloquies bij Shakespeare’s "Love Labours Lost"", en "A Severn Rhapsody", noch de Romance in E voor strijkers en de Introit voor viool en klein orkest met Lesley Hatfield als uitstekend solist, blijken niet in staat de verveling bij deze hier en daar toch langdradige muziek uit de weg te gaan.


Ferd Op de Coul