Mozart - Serenade KV 361

"Gran Partita"

Slome muziek voor een lome zomeravond.

Ergens vaag in m'n herinnering stond genoteerd dat er op de site Musicalifeiten interes­sante informatie stond over Mozarts "Gran Partita", een groot­schalige serenade voor een tamelijk uitgebreide bezet­ting van blazers (12 blazers en een contrabas), met nogal wat lang­zame delen waarin de prachtigste muziek traag voort­stroomt.
De ideale onthaastingsmuziek. Bij een eerste kennis­making kàn de traagheid van deze muziek nogal tegen­vallen; het kàn even duren voor men erdoor geraakt wordt en men zich er onweer­staan­baar door voelt aan­getrokken. Om mij onbekende redenen vind ik deze muziek vooral op warme zomer­avonden op z'n best.

En inderdaad, die informatie bevindt zich op die site, in de rubriek Vergelijkende discografieen. Dit is beslist de moeite van het kennis­nemen waard.

Helaas bleek de hele "Vergelijkende discografie" zelf uit slechts 3 zinnen te bestaan, waarin de opnamen met moderne instru­menten afvallen, gevolgd door een "conclusie" waarin - als puntje bij paaltje komt - van de vijf aan­bevolen opnamen er twee zijn gemaakt met moderne instru­menten.

Dat viel eigenlijk best wel tegen, want de auteur is decennia geleden, toen ik met klassieke muziek kennis­maakte, gedurende heel wat jaartjes m'n betrouw­bare gids op dit gebied geweest (alle nummers van zijn tijdschrift Disk zijn door mij meerdere malen verslonden), en hij wist in die tijd bij vergelijk­bare vergelijkende disco­grafieën heel wat argu­menten voor zijn keuzes aan te voeren.

Het eerste dat bij me opkwam, was natuurlijk: "dat kan ik ook".
Kijk maar:

Als puntje bij paaltje komt, zijn de opnamen van Brüggen, Ensemble Zefiro, Halstead, Harnoncourt, Herreweghe, Hoeprich, Hogwood, Robert Johnson, Kantorow, Mackerras, Marriner, Sabine Meyer, het Neder­lands Blazers­ensemble, nog eens het Neder­lands Blazers­ensemble, en Schønwandt beslist niet te versmaden.

De winnaar is dus Ensemble Zefiro als het op authen­tieke instru­menten aankomt, op de voet gevolgd door Brüggen, Harnoncourt en Hoeprich, en het Neder­lands Blazers­ensemble als moderne instru­menten ook mogen, op de hielen gezeten door Mackerras, Marriner, Sabine Meyer, Johnson en Kantorow.
De strijd om de tweede plaats is nog onbeslist. Mackerras, Marriner en Meyer gaan nek aan nek, maar het oude Neder­lands Blazers­ensemble (op Philips) ligt slechts een banddikte achter, terwijl bij de authen­tieke­lingen de voor­sprong van Brüggen op Hoeprich van weinig betekenis is. Het gaat dus nog een verhitte zomer­avond worden.


Jan Depondt
juli 2010

Een "niet-nodige" vergelijking kunt u vinden op Prelude-Klassiekemuziek.
Een recensie van de opname van Mackerras op MusicWeb.