Ik stel mij nog steeds op het standpunt dat de waarheid een land zonder pad is, dat door geen enkele religie, sekte of langs wat voor weg dan ook benaderd kan worden. Dat is mijn standpunt en daar houd ik mij absoluut en onvoorwaardelijk aan. De waarheid is grenzeloos en absoluut, niet te benaderen langs welk pad dan ook. Zij kan niet georganiseerd worden. Het is zinloos organisaties in het leven te roepen die langs een bepaald pad leiden.

Geloof is een strikt individuele aangelegenheid en kan en mag daarom nooit worden georganiseerd. Doet u dat wel, dan sterft het, het wordt in een vorm vastgelegd; het wordt een leer, een religie die door anderen wordt opgelegd.

(Krishnamurti, Ommen, 2 augustus1929)

Gelukkig verlicht

Voor Suerte.

Nadat de Hondenman klaar was met het kammen van de wolfsgrauwe herder zette hij zich neer tegen de oude omgevallen boom en sloot zijn ogen. De lentezon verwarmde zijn gezicht en viel onmiddelijk in in slaap met een vertrouwen als dat van een kind. De herdershond. die met zeer belangrijke geuren om hem heen bezig was, staakte zijn bezigheden en liep naar z'n baas. Hij snuffelde aan diens gezicht en pas nadat hij de geur van z'n roedelleider in zijn geheugen opgenomen had ging hij naast hem op de grond naast hem liggen.

De hondenman werd wakker door het zachte donkere grommen van de herder, hij opende z'n ogen open en zag dat een monnik van het klooster zijn kant op liep. Hoe lang hij geslapen had wist ie niet precies maar aan de stand van zon schatte hij dat op ongeveer een uurtje. Terwijl de ander hem naderde ging ie rechtop zitten en aaide de herder over z'n kop. Het dier was zoals altijd en zonder er iets voor te vragen alert geweest, terwijl hij had liggen slapen in de eerste zonnestralen van het seizoen.

De immer vriendelijke hond begroette de man in de hoop dat die een bal bij zich had om mee te spelen. Tot zijn teleurstelling ging de man echter naast de Hondenman op de oude boom zitten, hij ging weer liggen en sloot zijn ogen.
-Goeiedag Hondenman, ik hoop niet dat ik u stoor of wakker gemaakt hebt.- zei de man verontschuldigend.
De Hondenman spande en ontspande zijn schouder- en nekspieren en liet zijn hoofd een paar keer in de rondte draaien. -Wakker maakt u me wel, maar storen.., ach wat is storen?-
De Hondenman keek de man aan die naar de grond staarde en hij had het gevoel dat de ander naar woorden leek te zoeken om een vraag te stellen.

Om het de man niet nog ongemakkelijker te maken vroeg ie, -Hoe is het in het klooster kunt u het daar een beetje vinden?-
De andere keek hem verbaasd aan. -Hoe weet u dat ik met u wilde spreken over het klooster?.
-Dat weet ik helemaal niet.- zei de Hondenman -Ik vroeg alleen maar hoe het daar ging.-
-Ik.., ik weet het niet. Ik denk dat ik op de verkeerde plaats ben beland, ik zit wel in het klooster en ik mediteer en luister naar onze meester wanneer die spreekt over verlichting, over zelfverwerkelijking of over bewustzijn.- Hij zweeg even en keek peinzend voor zich uit - Maar verlichting of men het ook noemt.., tja eigenlijk weet ik niet wat ik nou eigenlijk wil. Eigenlijk wil ik gewoon een lieve vrouw om van te houden en dat zij ook van mij houdt en kinderen... Een paar goeie vrienden om me heen, plezier maken. s'Avonds na het werk samen zijn. U begrijpt toch wel wat ik bedoel? Ik weet eigenlijk helemaal niet of ik wel verlichting zoek. Ik weet niet eens wat verlichting is. Vaak vraag ik mezelf af, waar ben je nou eigenlijk mee bezig? Wat doe je hier? Ga naar huis, naar je familie naar je vrienden. Wat denkt u ervan, ben ik op het goede adres? -
- Dat hangt er van af welk adres u bedoelt. -

De Hondenman zag de herder die steels probeerde de tas te openen en toen het niet lukte hem smekend aankeek.

-Weet u, ik weet dat u hier vaak zit en eerlijk gezegd hoopte ik dat u er vandaag ook zou zijn. De abt van het klooster is een wijs en verlicht man. Maar toch ben ik bij u gekomen omdat men verteld dat u altijd wel antwoord lijkt te hebben als de mensen u iets vragen en nu hoop ik dat u mij misschien kunt helpen.-

De Hondenman pakte een grote kluif uit z'n tas en gaf die aan de herder. Zonder ook maar een spoor van dank draaide die zich en liep weg, z'n staart omhoog van hemels geluk. Op een paar meter van de mannen af ging ie liggen en begon het bot te gebruiken waar het voor was, kluiven totdat er geen splinter meer van te vinden was.

"Verlichting door een kluif van je baas". De Hondenman grinnikte vanwege de gedachte.
Hij keek weer naar de ander en zei.
-Luister goed en vergeet het daarna onmiddelijk. Eeuwen van verkeerde opvoeding door je ouders, je priesters, je goeroes en filosofen, hebben jouw idee over verlichting totaal verduisterd. Het begrip verlichting is door al dat geklets op een sokkel gezet. Ze hebben er iets vreemds van gemaakt alsof het van een andere orde is, iets wat alleen uitzonderlijke mensen met bepaalde gaven kunnen bereiken. Het idee van verlichting is door zogenaamde geestelijke leiders, voorgangers en meesters met lange baarden uit verre landen gemaakt tot iets wat je alleen bij hem kunt leren. Verlichting door bidden, verlichting door mediteren, verlichting door het dragen van kleren in een bepaalde kleur, verlichting door lichaamsoefeningen, verlichting door het herhalen van mantra's, heilige woorden. De een is nog een grotere circusartiest dan de ander met dit verschil dat de clown het weet maar zij niet. Verlichting, bewustzijn of beter inzicht is altijd al in u geweest, u bent nog niet één moment van uw leven niet-verlicht, zonder inzicht geweest.-
De ander wilde iets vragen maar de dwingende ogen van de hondenman liet 'm zijn vraag inslikken.
-
De ambitie om buitengewoon te willen zijn, anders dan anderen. Je ego, je angst om niemand te zijn en in leegte te vervallen komt voort uit je eigen denken. Juist dit denken is de schepper van al je problemen, van je conflicten. Nu het je niet lukt ga je nadenken over vreemde en exotische filosofieen. Nieuwe overtuigingen waarvan je hoopt dat ze je op weg helpen. Maar wat je ervaar, is dat je steeds verder weg gaat, van dat wat je werkelijk bent. Hoe meer je nadenkt, hoe meer je beeld over verlichting word vertekend. En als je denken uiteindelijk geen oplossing weet voor je eigen gemaakte conflict zoek je het buiten jezelf. Je wilt iets, maar het lijkt steeds verder van je af te staan. Uiteindelijk ben je met je denken zover af van een oplossing dat je nog verder weg, van jezelf, gaat zoeken. Dat is natuurlijk waanzin en het zal je nooit lukken. Op dat moment komen de marskramers die zeggen het licht te hebben. De priesters, filosofen en goeroes hebben eeuwenlang gezegd dat zij de oplossing hebben. Zij weten precies, hoe jij verlichting kunt bereiken. En allemaal hebben ze een theorie om te vertellen dat hun sleutel om de deur te openen naar bewustzijn, de enige goede sleutel is. De anderen zijn fout, maar zelf weten ze precies hoe het zit. Zij weten. Zij hebben de wijsheid in pacht. Dat is heel handig van ze. Wat ze ontdekt hebben is dat het voor hou maar voor je denken gemakkelijk is. Je denken haat inspanning. Inspanning vermoord je ego en waarom zou je ego zelfmoord plegen? Een ander heeft al nagedacht, waarom zou jezelf het wiel uitvinden? Zo kiest ieder mens een goeroe met een systeem waarvan hij denkt dat die het beste bij hem past. Maar vergeet niet, het is jouw denken dat een meester en zijn systeem kiest. Een systeem dat is bedacht door een ander maar wel met hetzelfde denken als de jouwe en het is nu juist het denken die je innerlijke conflict heeft veroorzaakt.-

De monnik keek hem aan en na enige tijd vroeg hij -Maar hoe? Wat is dan wel de manier?-
-Je luistert niet, je denken zit in de weg. Niemand op deze wereld behalve jij zelf kan je helpen om verlichting waar te nemen. Vraag het niet aan mij en vraag het nooit aan wie dan ook, je vraag komt uit denken voort en verwacht een antwoord dat uit denken voortkomt. Doe wat je gevoel je zegt, heb lief, ga naar je vrienden en maak plezier en wees gelukkig dat is namelijk wat verlichting inhoudt. Verlaat je priesters, filosofen en goeroes. Ga zo ver mogelijk van ze vandaan, hun georganiseerde verlichting verduisterd je pad, hun verlichting is misschien goed voor hun maar het heeft niets maar dan ook niets met jouw te maken.-
-Maar..-
wilde de monnik maar weer dwongen de ogen van de hondenman hem tot stilte.

-Luister, maar luister niet naar mij. Luister naar de hartslag van de nacht en de dag. Leef in het ritme van seizoenen. Jouw religie, dat wat jij bent is de enige die telt. De religie van anderen zijn het niet en zullen het nooit worden ook. Natuurlijk zal iedere priester of goeroe tegen je zeggen, dat dat niet zo is. Ze zullen zeggen, dat je verdwaald en dat je het zelf nooit zult vinden. Neem het ze niet kwalijk, ze moeten wel, het is hun koopwaar. Zij moeten wel tegen jouw persoonlijke religie zijn. Maar vertel mij, hoe kunnen ze tegen iets zijn, als dat iets is wat jij zelf bent. Kijk-
Hij boog voorover, pakte een hand zand en liet het door zijn vingers glijden.
-Verlichting, ligt voor je op de grond, je hoeft alleen maar op de grond te gaan zitten om het daadwerkelijk te voelen, verlichting is een kus van je geliefde. Verlichting is de rode kleur van een roos en het gelach van je vrienden het gespetter van water waarin je kinderen spelen. Voor dat alles heb je de hulp van meesters en geestelijke leiders niet nodig, ze staan je eerder in de weg. Ga naar huis, daar is je alles wat je nodig hebt. -

De Hondenman stond op en groette de man. In zijn spoor volgde de wolfsgrauwe herder met een reusachtige vleeskluif in z'n bek.
Buddha, dacht de Hondenman, welke gek noemt z'n hond nou Buddha. Schaterlachend wandelde hij richting huis.

© P. C. 10-3-98

Krishnamurti

© teksten: P.C.