Recensies



Hier een paar recensies van de shows van Hans Teeuwen van elk programma een.


Love of Industry

Gezien door: Rik Steetsel
Stadstheater in Zoetermeer
10-06-2003
Bron: Cabaretliefhebbers.nl

Wie Hans kent van Hard en zielig en met een Breierdeck zult zien dat Love Industry toch een afzakkertje is.

hij komt op gaat 5 minuten dansen en daarna begint zijn show pas echt met liedjes en verhalen diet te maken hebben met liefde en krankzinnigheid.

hij heeft het over van alles zoals:een Duitse zangers, zijn oom die spelletjes doet, een circus, een ijscoman.
en als laatste presenteert hij de liefde aan het publiek en hoe die dat doet heeft weer met krankzinnigheid te maken maar dat kunt u zelf wel zien.

maar het is een must om er heen te gaan ik heb onwijs gelachen.
ik hoop dat mensen zoals hij er meer van zullen verschijnen

Naar boven

Dat dan weer Wel

NRC Handelsblad maandag 11 juni 2001
Teeuwen is oppermachtig
Door Henk van Gelder

In het aanvangsdonker klinkt een big band-fanfare, dan gaat het toneellicht aan - en groter kon het contrast niet zijn.
Daar zit Hans Teeuwen aan de vleugel een treurig, maar vooral ook traditioneel liedje over een verloren liefde te zingen.
Zodra het afgelopen is, beent hij echter naar voren om een verhaal over eenzaamheid te beginnen, en over de dingen die je dan, in je ellende, allemaal doet.
Dingen die volkomen onverwachts komen, en die ik hier niet zal verraden, al was het maar omdat zulk surrealisme op papier altijd tegenvalt.
Ze ontlenen hun kracht aan de manier waarop Teeuwen ze te berde brengt - alsof ze eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zijn, en alsof het de hoogste tijd wordt dat iemand daar op het toneel eens een keer over begint.
In zijn derde programma vond ik Hans Teeuwen een adembenemende performer en dat vind ik nu, bij zijn vierde, weer.
Hij beledigt alles en iedereen, maar grijnst en alles is weer goed.
Dan begint hij opnieuw te razen en te tieren, maar weer maakt hij een onverhoedse wending om zich los te maken van het zojuist beweerde.
Nooit laat hij zich vangen, steeds is hij het publiek een paar stappen vóór.
Dat maakt hem oppermachtig. Hij kan daardoor langer over iets doorzeuren dan ieder ander zou durven, en hij kan ook gevaarlijk dicht bij de volstrekte inhoudsloosheid komen zonder die greep te verliezen.
Gisteravond ging zijn vierde programma, Dat dan weer wel, in première, maar hij gaat er pas na de zomer mee op tournee.

Dat druist tegen alle regels in, zoals het hem past. Teeuwen maakt de regels zelf. In zijn vorige programma's speelde hij een reeks personages wier hardhandige logica tot het uiterste was doorgeredeneerd.
Nu staat hij op het toneel met niets meer dan een reeks losse invallen, een paar verschillende stembuigingen en meer liedjes dan voorheen.
Er zit zelfs een titelnummer tussen -- dat had hij nog nooit eerder gedaan.
Hij is grof in de bek en zegt dan verontschuldigend dat hij nu eenmaal een romanticus is. Hij zegt temend dat je je als cabaretier niet moet afzetten tegen collega's en zingt dan een liedje in een bijna obligaat cabaret-idioom over de vergane glorie van Freek de Jonge (,,pak me dan, als je kan, schele dominee'') en de ,,volkomen achterhaalde slappe VARA-romantiek'' van Youp van 't Hek.
Hij fantaseert op vertederde toon over de uitvinding van fistfucking en roept de zaal op te bekennen dat het lekker is om blank te zijn.
In een paar zinnen verklaart hij de wereldreligies tot gekkigheid en de Josti Band tot een gevaar voor de mensheid. Soms zou ik willen dat hij, zoals eerder, weer tot de uiterste consequenties van zijn redeneringen zou gaan.
Ditmaal laat hij de lijntjes veel sneller vallen om gauw weer over iets anders te beginnen. En dat is dan bijna elke keer iets waartegen ook ik geen verweer meer heb.
Voorstelling: Dat dan weer wel, door Hans Teeuwen.
Gezien: 10/6 in de Kleine Komedie, Amsterdam.
Inl. (020) 6164004,
www.hansteeuwen.nl

Bron: http://www.nrc.nl, 11 juni 2001.


Naar boven

Trui

Geen applaus voor Teeuwen
Absurd, kolderiek, nietsontziend.
In Theater Markant in Uden gaf Hans Teeuwen weer een weergaloze show.
Twee uur lang, zonder pauze.

Zo absurd als het gisteravond in Uden begon,
met een bizar gebed richting Onze Lieve Heer,
zo absurd eindigde hij: Hans Teeuwen wilde geen applaus na afloop van zijn show.
Ook toen de lichten in Theater Markant weer gingen schijnen, wilde de gedreven cabaretier geen geklap. Turbulent.
Het einde van zijn derde solo-voorstelling 'Trui' was in alles kenmerkend voor Teeuwens onnavolgbare humor.
De zaal in Markant puilde tot de nok toe uit met vooral jongeren die zich gelukkig prezen dat ze een kaartje hadden weten te bemachtigen.
De turbulente kaartverkoop van een tijdje geleden, was vergeten.
Ook Teeuwen zelf liet zich niet over de commotie rond de verkoop van zijn kaartjes in Uden uit.
Wel maakte de gevierde entertainer een ironische opmerking over hoe hij in werkelijkheid over zijn fans dacht.
Doe-het-zelf. Na het uitspreken van een compleet onbegrijpelijk gedicht, wat in de zaal met luid applaus werd gewaardeerd, zei hij:
Ongelooflijk. Dit is dus mijn publiek. Dat gedicht sloeg totaal nergens op.

Erger publiek kan ik me niet voorstellen. Dat slaapt dus in die slaapzakken.
"Onnavolgbaar improviseren is een van de sterkste kanten van de briljante cabaretier.
Hij liet zich op de grond vallen en zette nietsontziend de eerste de beste toeschouwer op de voorste rij voor schut.
Wat doe jij?", vroeg Teeuwen aan een jongen voor hem. Die voelde de bui al hangen.
Ik werk bij Praxis", antwoordde hij aarzelend.
Oh, dat is makkelijk, zo'n doe-het-zelf-zaak", reageerde Hans, als ik jou vraag om een boor te pakken, zeg jij gewoon: doe het zelf."
Teeuwen, die zonder pauze bijna twee uur aan een stuk de meest dwaze kolder verkocht, bekende aan het eind van de voorstelling zich niet meer zo 'lekker' te voelen.
En dat is al een tijdje zo. Als ik 's ochtends opsta, ga ik naar de badkamer en moet meteen kotsen.
Dan heb ik het beste moment van de dag al weer gehad."

Door Tom Vos

Bron: http://www.brabantsdagblad.nl, donderdag 18 november 1999


Naar boven

Met een breierdeck

Hans Teeuwen lijkt de schokkendste te zijn van een generatie cabaretiers die tegen heilige huisjes schopt.
Het publiek vindt het blijkbaar prima, want het komt massaal kijken.
Er lopen wel eens wat mensen de zaal uit en soms schrijft iemand een boze brief naar de krant, maar daar blijft het bij.
Alleen de recensenten merken regelmatig op dat een overdaad aan seks en geweld achterhaald is.
Gaat Hans Teeuwen te ver of niet?
Waardenberg en De Jong spugen elkaar in de mond. Lenette van Dongen haalt een man uit het publiek om met hem op het toneel een aantal standjes uit de Kama Sutra te demonstreren.
Jeroen van Merwijk zingt cynisch: "Het leven is kut. Het leven is kut en als het niet kut is, dat is het idiote, dan is het leven wel klote."
Als verschillende mensen de zaal verlaten, reageert hij met: "Vorige keer liepen er veel meer mensen weg."

Hans Dorrestijn zingt het lied "Het Ontbijt" over een kindermoordenaar.
Waarschijnlijk om al te ernstige problemen te voorkomen schrijft hij in het programmaboekje:
"Ik moet u wel waarschuwen voor een nummer dat er heel onschuldig uitziet, want het heet "Het Ontbijt", maar daarachter gaat een lied schuil over een kindermoordenaar en dat heb ik kennelijk met zoveel overtuigingskracht geschreven dat het publiek me gaat zitten haten, omdat het denkt dat het autobiografisch is.
Maar dat is niet zo. Ik heb een alibi: ik ben schrijver."

Het zijn een paar voorbeelden van de afgelopen jaren.
Het lijkt erop dat Hans Teeuwen (1967) veel verder gaat dan zijn collega's.
In zijn tweede soloprogramma "Met een Breierdeck" behandelt hij nietsontziend onderwerpen als incest, moord, verkrachting, racisme, verveling en vervuiling (een willekeurige volgorde overigens).
Een citaat: "In andere landen kunnen etnische zuiveringen plaatsvinden, dus waarom niet bij ons?"

In zijn eerste soloprogramma "Hard en Zielig" was het allemaal nog pittiger.
Over allochtonen: "De werklozen uit vieze landen liggen op bed te wachten tot wij ze als makke lammetjes ons geld komen brengen.
En ze getroosten zich geen enkele moeite om kennis te nemen van onze rijke cultuur.
Bij het horen van namen als Loeki Knol of Ad Visser kijken ze je laf en ongeïnteresseerd in de ogen."
Dit soort stukjes cabaret zijn nog gemakkelijk te ontmaskeren als cynisme.
Of anders gezegd: vrijwel iedere toeschouwer zal begrijpen, dat hij het net andersom bedoelt.
Maar Teeuwen gaat verder.

Hij gaat regelmatig de provocatie voorbij. Teeuwen daar zelf over:
"Wat ik vertel en de manier waarop, is in de kroeg heel normaal.
Op het toneel is het ineens schokkend.
Maar ik heb weinig zin om met een 'flutmoraal' aan te komen zetten of als cabaretier het publiek eens even gaan vertellen hoe het leven in elkaar zit.
Het leven is niet helder, dus moet je ook niet doen alsof dat wel zo is."

Hans Teeuwen lijkt ook niet expliciet uit te zijn op het choqueren van zijn publiek.
"Choqueren is niet zo moeilijk. Het is leuker heel ver te gaan en te bereiken dat mensen toch blijven zitten."
Of hij mensen daarbij werkelijk - pijnlijk - raakt, interesseert hem niet.
"Wat de impact ervan is, of de morele conclusie, dat moet iedereen zelf maar uitzoeken."

Teeuwen begon destijds, negentien jaar oud, als tegenspeler van de tien jaar oudere Roland Smeenk, die hij leerde kennen tijden een eindexamenproject aan de Eindhovense Toneelschool.
Het klikte en Teeuwen & Smeenk wonnen in 1991 overtuigend het Camerettenfestival.
Het duo werd een hype: de belofte van de jaren negentig!
Ze werkten hard aan hun eerste avondvullende programma 'Heist'.
Maar in november 1992 na een optreden kregen ze op de terugweg een auto-ongeval.
Roland Smeenk overleed dezelfde nacht nog in het ziekenhuis.
Na verloop van tijd nam Hans Teeuwen de draad weer op en kwam in 1994 met zijn eerste soloprogramma 'Hard & Zielig' in 1995 gevolgd door 'Met een Breierdeck'.
Met dat laatste programma reist hij nog steeds langs de Nederlandse theaters.

Smaak

Bart-Jan te Boekhorst, hoofddocent aan de Academie voor Kleinkunst te Amsterdam, wil liever geen norm stellen voor wat grof is en wat niet.
"Toen Freek de Jonge begon werd hij ook als grof ervaren.
In het cabaret zal er altijd de behoefte zijn om iets nieuws te doen, om de mensen de ogen te openen en om maatschappelijke ontwikkelingen aan de kaak te stellen.
Grofheid kan daarbij een middel zijn, maar mag geen doel op zichzelf zijn.
Er moet smaak achter zitten of een idee. En of iets grof of choquerend is, heeft meer te maken met de vraag waar mensen dingen mee associëren.
Zo kan eenzelfde uitspraak voor de één grappig zijn en voor de ander pijnlijk.
" Hoewel Te Boekhorst met mildere cabaretiers samenwerkt, heeft hij toch bewondering voor Teeuwen.
"Zodra een cabaretuiting verbonden is aan talent, kan het mij niet meer schokken of ergeren."

Ad Overweel is hoofd van de opleiding Drama van de Hogeschool Eindhoven, de school waar Hans Teeuwen het vak leerde.
Overweel: "Hans Teeuwen neemt geen blad voor de mond en voor veel mensen is dat grof, maar voor anderen niet. Wim Sonneveld kwam ooit tot de ontdekking dat hij in de kleedkamer leuker (en minder braaf) was dan op het toneel.
Je zou kunnen zeggen dat de humor en het taalgebruik uit de kleedkamer op het toneel terechtgekomen is."

Overweel denkt dat Teeuwen juist zo grof is uit betrokkenheid.
"Hans Teeuwen schiet de dingen overhoop uit een besef van de absurditeit van het bestaan.
Hans is overigens een heel sensibele jongen en geniaal in het aanvoelen van zaken.
De keuze om grof te zijn is mede gebaseerd op zijn woede om zoals hij de wereld ervaart, met alle middelmatigheid en truttigheid vandien.
Van Paul van Vliet zou ik dezelfde grofheden niet kunnen accepteren; die kijkt anders tegen de wereld aan."

Overweel is heel benieuwd naar Teeuwen toekomst.
"Hans zoekt grenzen op. Zo is hij een vertegenwoordiger van deze tijd, een katalysator voor de samenleving.
Ik ben heel benieuwd hoe Hans Teeuwen zich in de toekomst gaat ontwikkelen.
Hij is uitermate muzikaal, kan heel goed acteren, imiteren en teksten schrijven.
Voor dat laatste haalt hij de essenties uit de wereld.
Het is geen éénduidige jongen, maar een jongen met een groot aantal aspecten. Hij kan alle kanten op."

Bron: Theo van Drunen


Naar boven

Hard en Zielig

NL 1995 1:35
Genre: Cabaret
Van: Pieter Bouwman, Joep Krijnen
Met: Hans Teeuwen
Waardering: 50%
Opm.: uitvoering: toneel

Het verhaal:

De cabaretier is kei-zenuwachtig en vertelt zijn zielige verhaal van zijn ongelukkige
liefdes, van eenzaamheid en vooroordelen, begeleid door hoogstens zijn pianospel.
Hij vertelt ook de sprookjes van De vos, de raaf en de vogelverschrikker, Het jonge
meisje en de zeven Turken, en De Bijbel.

De visie van de redactie van filmkeuze.nl:
In deze eerste theaterregistratie van Hans Teeuwen zien we vele korte stukjes cabaret.
Er is geen verhaal aanwezig, al is er de rode draad over eenzaamheid die door het hele programma loopt.

Hij ontwikkelt zich van een typetje dat Hard & Zielig is, tot een mens dat iets zinnigs te zeggen heeft over het thema, maar weet duidelijk waar zijn kracht ligt en beperkt het zinnige tot een minimum.
Z ijn humor wordt gekenmerkt door de onverwachte wending, en het gebruik van schuttingtaal, om een eigen stijl te creeren.

Bron: Filmkeuze

Naar boven