Reisbelevenissen Senegal 1

Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven.  Hieronder volgen onze reisbelevenissen van (de eerste entree in) Senegal.

Highlights

    En ook hier moet 'gewoon' worden betaald om de grens over te mogen...

    This is paradise!...

    Relaxen, ontspannen en ook nog eens nix doen...

    Quel meur...

    Parijs (Maarn) - Dakar: We did it!!...

    1 Visum, meerdere visa...

    Camperen op straat, yek...

    Hoezo dirt-road, piste, pot-holes en wasborden ook nog...

 

Belevenissen

Grensovergangen zijn (tot op heden) écht niet goedkoop
Zo gauw als toegestaan rijden we onder de slagboom (van Mauretanië) door. Wat een heerlijk gevoel geeft dit, weg uit Mauretanië! Ondanks dat Mauretanië ook heel veel mooie kanten kent, is het niet direct 'ons landjie'. Na de slagboom is, een kilometer of 3-5, een stuk niemandsland. Vervolgens een brug en dan de volgende grenspost: Senegal. 'Lastiger (lees kostbaarder) dan Mauretanië kan het toch niet worden'. Jammer, toch wel! De meest gangbare grenspost Mauretanië-Senegal is bij Rosso. Aangezien de verhalen de ronde doen dat dit niet een gemakkelijke (lees goedkope) grenspost is dachten wij slim te zijn en de andere grenspost aan het einde van de dam te nemen. Wat wil nu het geval, aangezien deze grenspost nogal afgelegen is, is de controle van hogerhand op het doen en laten van de douanees ook minimaal. Vandaar dat deze 'vriendelijke' mannen 40 Franse Franken vragen om de brug (van 10 meter!) te mogen passeren, 100 Franse Franken eisen om een stempel in het paspoort te zetten (La Policia is ook hier het kostbaarst) en als klap op de vuurpijl ook nog 50 Franse Franken vragen voor het stempelen van het Carnet ('paspoort' van Shaggy). Grensposten zijn niet goedkoop!! Bij elkaar toch effe 190 Franse Franken (illegaal!). Samen met de vrienden van de Mauretaanse douane toch een kleine honderd piek kwijt aan afpersing. Hmm, no good.

top

Met pijn in de portemonnaie rijden we een kleine honderd meter verder voor onze eerste stop in Senegal
Uiteraard niet om hier al van dit prachtige land te genieten, neen de verzekering van de auto kan hier worden geregeld. Perfect! Een vriendelijke, mooi geklede dame doorloopt rustig met ons de verzekeringsformaliteiten. Hooguit tien minuten later staan we weer buiten. Voorlopig geen gedonder meer met (kostbare) autoverzekeringen aan de grens. De aankomende vijf maanden zijn we nu verzekerd, ideaal! Het loopt ondertussen tegen half zeven. In een klein half uur zal het donker zijn. In Nederland misschien niet echt een probleem, hier des te meer. In het donker, op niet verlichte 'wegen' zien we de ossekarren, fietsers, voetgangers, auto's zonder licht etc. zo slecht. That's no-fun! Daarbij komt, en dit is geen geintje, de mensen zijn hier redelijk donker qua huidskleur. En echt waar, in het donker vallen de locals al helemaal niet op...

Bijna donker dus, niet ideaal
We drukken het gas in en 'spuiten' weg van richting paradise! Paradise? Ja paradise, oftwel het paradijs. Ronald en Margriet hebben al eerder in Afrika rond gereden (1998). Tijdens hun eerste overland hebben ze de nodige tijd doorgebracht op camping L'Ocean, volgens hun een toppertje. Ook twee Engelse overlanders (Jaqui en Andrew) waren nogal enthousiast over deze camping, volgens hun: Paradise! Dat willen we dan wel eens zien.

Pistes, potholes en wasborden
Het 'wegspuiten' verliep toch anders dan gedacht. Binnen enkele meters stonden we 'oog in oog' met een enorme pothole. Remmen! Voorzichtig er om heen, gas! Want het is bijna donker en we willen naar het paradijs. Remmen! De volgende pothole, en de volgende, en de volgende... Een dikke tien kilometer kl... piste met heel erg veel wasbord. Zo dat benne nog eens vaktermen. Pistes, potholes en wasborden. Effe kort dan. Pistes zijn (voor ons) niet verharde wegen, potholes kuilen in de weg en wasbord niets meer of minder dan ribbels (vaak heel kort op elkaar) in de weg. Het rijden over dit soort wegen is niet om happy van te wezen. Zeker niet als het ondertussen donker is...

Een kleine controle nog en dan...
Wat een heerlijk gevoel is het dan ook als we tegen kwart over zeven eindelijk het asfalt van St. Louis oprijden! We zijn moe. We willen naar het paradijs en rap. Nog even geduld, ook hier hebben we namelijk road-blocks. 'Niet nu he. Rustig aan mop, gewoon vriendelijk lachen. Zijn we zo klaar.' 'Bonjour monsieur, ca va? Ca va, rijbewijs en verzekering s'il vous plait'. Dat klinkt vriendelijk, hij zegt alstublieft! Dat is lang geleden. We tonen de monsieur onze papieren. 'Prima in orde, dank en tot ziens'. Soepel! Paradise, here we come.

Toch konden wij het paradijs pas aanschouwen nadat wij eerst St. Louis by night hadden gezien
St. Louis is niet direkt een kleine stad, zeker niet. Het kenmerk van niet kleine, oftewel redelijk grote, steden is dat zij vaak veel verkeer en mensen op de straat hebben. Zo ook St. Louis... Nog leuker, tijdens de Ramadan is het 's avonds helemaal een chaos op straat!! Stel je voor: je bent moe, helemaal door elkaar geschud, hebt twee grensovergangen achter de rug en het enige wat je nog wilt is rust. En dan beland je, tijdens de Ramadan, in het donker in een grote stad, zonder verkeersregels en borden, met heel erg veel mensen en heel erg veel verkeer (weinig auto's maar heel veel ossekarren, ezelkarren, fietsen, kippen, geiten, schapen etc.) en heel erg veel rook en stof, en .... Shit wat een ellende!! O ja, en dan rijden we ook nog verkeerd... Yep, de dag was comnpleet. Dit is dus ook (wereld(s))reizen! 
Gelukkig reed Judith en kon ik rustig foto's maken (grapje). Om eerlijk te zijn, Judith en ik beleefde dezelfde situatie heel anders. Logisch want Judith moest met al die gekkigheid wel onze Shaggy heelhuids op de camping zien te krijgen. Ik daarentegen kon genieten van deze 'georganiseerde' chaos. Tuurlijk, ook ik moest meekijken maar toch. Dit zijn toch ook de momenten waar we het voor doen. Die mooie/onvoorziene (soms lastige) situaties, als we eigenlijk al 'volzitten' met indrukken, juist die momenten zijn zo intens.

En dan is daar inderdaad het 'paradijs'. Aan het water, wit zand, mooie beplanting, vriendelijke peopletjes, een relaxte bar, net restaurant en rust! Man, dit is lekker. Dan valt echt even alles van ons af. Ontspannen. Een beetje het Zwitserleven met Amstel gevoel. We 'vallen' in de bar, drinken (te veel) bier en genieten!! Eten de buikjes rond aan Filet de Capitain, drinken nog wat bier, eten nog wat...slaap.

top

Vijf dagen lang relaxen, ontspannen en ook nog eens nix doen
Bijkomen ook wel. Terugkijkend blijken het behoorlijk intensieve weken te zijn geweest. Eigenlijk al vanaf begin Marokko. Zoveel indrukken, zoveel kilometers, zoveel anders. Dat is hard 'werken' hoor. We hebben even de tijd nodig om een en ander een plekje te geven. Reflectie.

Overigens was het ontspannen ons die nacht/ochtend nog niet echt gegund. We hadden namelijk 'vrienden' op bezoek. Deze 'vrienden' hielden helaas geen rekening met onze private zone. Sterker nog, zij konden ons bloed wel drinken. Dat deden zij ook... De familie mug was op bezoek. Met aanhang wel te verstaan. Een kleine schatting: pakweg 15-20 lieve kleine muggen. Met als gevolg veel, heel veel muggenbulten! Het, welbekende?!, kenmerk van muggenbulten is, dat zij nogal jeuken. Echt waar!! Gecombineerd met de familie vlieg die tijdens het ontbijt hun opwachting maakte was dit een klein minpuntje aan het, inderdaad, paradijselijk mooie plekje. Met de nodige (schoonmaak)aggressie, met behulp van diverse spuitbussen hebben wij een einde gemaakt aan het verstoren van ons geluk. (nacht)Rust!

top

St. Louis bestaat uit drie delen: het vaste land, het eiland en het vaste land achter het eiland
Snappen jullie het nog? St. Louis heeft namelijk twee bruggen met daar tussen in een, in Frans koloniale stijl bebouwd, eiland. Mooi! De camping bevindt zich op het tweede vaste land. Naar het eiland is het vanaf de camping een klein half uurtje lopen. Een leuk stukje: langs de Senegal rivier, door de 'visafslag', door de vuilnisbelt, langs de markt, over de brug en ineens een hele andere wereld. De 'wereld' na de brug (het eiland op) is opgeruimd, heeft mooie gebouwen, asfalt wegen, een parkje, mooie beplanting, niet al te veel mensen op straat en redelijk frisse lucht. De 'wereld' voor de brug daarentegen heeft zandwegen, veel stof, veel ossen-, ezel- en paardenkarren, heel veel mensen, geiten en honden op straat, een drukke markt en een enorme stank! Heus waar, drie vingers in de neus is niet voldoende. Hoe kan dat dan? Wel, in dit deel van St. Louis is de visuitdroogplaats gevestigd met daarnaast nog een soort van vuilnisbelt. Een combinatie die echt elk reukorgaan op hol doet slaan. Quel meur zou Richard zeggen. Toch blijven dit soort plekken wel in het geheugen hangen (hoe kan het ook anders). Juist niet van de 'negatieve' stank kant, maar veel meer van de juist positieve vriendelijke, vrolijk geklede mensen kant. Ondanks dat de leefomstandigheden misschien niet je van het zijn, waren de mensen vriendelijk en netjes. Bijzonder!

Naast relaxen en lekker rondlopen in St. Louis was er toch ook wel wat werk aan de winkel. Intern onderhoud aan Shaggy. Wat een stofbende in de auto en tent. Wassen en schoonmaken dus. Al met al toch een dag of twee bezig geweest om alles schoon te krijgen, ja met de handjes he! Wassen met de machine is al heeeeeel lang geleden. 'Hard' werken, hard ontspannen.

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan
Na zoveel 'ontspanning' komt dan toch dat onvermijdelijke moment van vertrek. Door naar Dakar! Dé Parijs-Dakar heeft voor ons toch wel iets. Ja wat dan? Goede vraag, wat dan. Misschien wel het feit dat niet al te veel mensen deze tocht maken. Iets bijzonders dus? Misschien wel het doorzettingsvermogen wat nodig is om het te voltooien. Misschien wel de mystiek die er omheen hangt. Misschien wel... Tja, lastig te verwoorden. Het kan eigenlijk zoveel zijn, maar in ieder geval iets bijzonders. Vandaar Maarn-Dakar, iets bijzonders en leuk om naar uit te kijken.

Nee he, niet weer een 'pees'camping...
De route is niet direkt bijzonder, asfalt, tout le droit (oftewel rechtuit). Niet al te laat weg, want Dakar is een grote stad met alle geneugten en beperkingen die daarbij horen, zoals ochtend en avond spits... Dakar heeft geen (echte) camping. Wel campementen (met huisjes) waar gecampeerd kan worden. Via via hadden we campement Monaco Plage doorgekregen, als zijnde 'een prima plek om te camperen'. In essentie klopt dit ook. Een prima plek om te camperen: aan/op het strand, een mooi uitzicht op Ile (eiland) de Gore, redelijk schoon en zelfs een beachbar aanwezig. Oke, de toiletten waren vies en de douche zonder water maar dat was nog wel te accepteren geweest (Judith vindt overigens van niet...). Vervelender waren de 'stelletjes' die af en aan liepen naar de kamertjes achter onze campeerplek. Wat the f... is dit nu weer. De meeste stelletjes bleven een uurtje of anderhalf binnen, dronken nog wat aan de bar en vertrokken vervolgens weer. Hmm, dit riekt naar...

top

Druk, druk, druk
De volgende ochtend de spullen maar weer ingepakt. Ronald en Margriet wisten gelukkig aan de andere kant van Dakar nog een prima campeerplek. Dít was dus wel een campeerplek waar we het een week konden volhouden! Een week? Yep, er moest namelijk nogal wat worden geregeld. Visa. Het vervelende feit wil dat het regelen van een visum niet altijd ff eenvoudig is. Zeker niet als dit bij de ambassade van Mali, Guinee of Burkina Faso is, toch?! Het begint met het vinden van de ambassade. Men neme een taxichauffeur en vrage hem ons te brengen naar de ambassade van Mali. 'Weet u waar de ambassade is? Ja hoor, no problem'. Nog wat onderhandelingen over de prijs en vertrekken maar. Door de ochtendspits, langs rijen bedelaars (met en zonder armen of benen, verminkt, ziek, gezond), langs rijen verkopers (van niet noodzakelijke 'handy' items), langs andere taxi's, langs een prachtige moskee, door drukke straten, naar de ambassade van Mali (wauw, dat benne al weer veul indrukken zo 's ochtends vroeg). Helaas blijkt deze kortgeleden te zijn verhuist... Dan vragen we het toch gewoon even bij de ambassade van Japan! Oke, met een kleine omweg maar we komen er wel! Een dikke Mercedes voor de deur (van wie zou deze nou toch zijn...). Een nieuw gebouw, mooi schoon en koel. Even zoeken naar de juiste kamer, invullen van twee dezelfde (Franse) formulieren, pasfoto's erbij, betalen en morgen weer ophalen. Dat ging sneller dan verwacht! Perfect. Taxi scoren, terug naar de campsite, koffie!

De nieuwe campeerplek was er eentje om te koesteren: omringd door bomen, aan een aangelegd zandstrand (voorzien van rieten parasols), met een door de zon verwarmde douche, schone toiletten en ook nog eens met restaurant. Het Casino, de disco en supermarkt 300 meter verderop, taxi's 200 meter verderop, wat willen we nog meer. De dagen staan dan ook in het teken van huishoudelijke klusjes, onderhoud aan Shaggy (olieverversen, filters vervangen, de smeernippels van nieuw vet voorzien) en Dakar bezoeken. 
Zoals gezegd, Dakar is een grote stad. Met alle geneugten en beperkingen die daarbij horen. De eerste keer dat we naar Centre Ville gaan is dit ook indrukwekkend. Gewaarschuwd als we zijn voor alle verkopers en tasjes dieven 'bewaken' we onze portemonnaie dan ook als ware het de president van Amerika. Dit is niet bevordelijk voor de persoonlijke gemoedsrust kan ik zeggen. 'Paul ik vind hier echt niks aan hoor. Juutje, rustig nou we zijn bijna bij hotel L'Independance waar we ongestoord op de 17e verdieping een bakje koffie kunnen doen op het dakterras. Dat kan best wezen, maar ik wordt helemaal gestoord van al die lui die zo dicht om me heen lopen. Nog een paar honderd meter, volgens de kaart, we zijn er echt zo. Hmm.' Met enig geluk bereiken we inderdaad in een paar minuten het bewuste hotel, alwaar we met een prachtig uitzicht genieten van een welverdiend bakje koffie. De persoonlijke ruimte wordt in Dakar niet gerespecteerd. Althans niet volgens Nederlandse begrippen. Anders dus. Wennen dus. 

Vanaf het dakterras 'bereiden we ons voor' op de wandeltocht die nog gaat komen
De hoofdstraat, Avenue G Pompidou, is aan beide kanten voorzien van allerlei 'marktkraam'-achtige stalletjes. Gezellig, ietwat druk. Het belangrijkste kenmerk van een 'goede' verkoper in Dakar is zijn volhardendheid. Geloof me, volhardend zijn ze! Negeren lijkt de beste remedie, alhoewel een flinke scheldkanonade van Juutje ook zijn uitwerking niet mist... Toch willen we dit soort indrukken niet missen. Oke, op het moment van zijn ze niet altijd even leuk, maar daarna des te leuker! Om de gekte van driehonderd meter Avenue G Pompidou te 'ontvluchten' duiken we Ali Baba in. Ali Baba is dé lokale 'snack'tent van Dakar. Overheerlijke broodjes met vlees, patat, ui en nog wat ondefinieerbare zaken; erg lekker. Denk niet dat we dan aan de verkooptalenten kunnen ontsnappen, echt niet. Voor de ramen van Ali Baba ontstaat een ware modeshow. Zo gauw we door het raam proberen te kijken wordt de een of andere broek, t-shirt, zonnebril of wat dan ook omhoog gehouden in de hoop dat we direkt naar buiten sprinten om het bewuste artikel te kopen. Dat we niet geinteresseerd zijn lijkt de verkoper niet te deren, hij is volhardend...

Op de terugweg 'pakken we nog net het namiddag gebed mee'
Een moslim dient vijf keer per dag te bidden, das best vaak! En om dat niet te kunnen vergeten staan op elk strategisch punt moskeeën opgesteld. Ook aan een giga drukke straat, midden in het centrum van Dakar. Zo gauw in de moskee het gebed begint lijkt iedereen in de buurt alles uit zijn handen te laten vallen en volgt in het gebed. De reden hiervoor is ons ondertussen duidelijk (die gaan we hier niet uitleggen). Het is zelfs knap dat (nagenoeg) elke moslim dit gebed zo trouw volgt. Nogmaals: vijf keer per dag is best vaak! Wij lopen dus door deze straat, tussen tientallen misschien wel honderd biddende mensen. Midden op straat! Kun je voorstellen wat een impact dat heeft op zo'n drukke straat. En toch levert het geen problemen op. Auto's, brommers etc. rijden netjes om de biddende menigte heen. Iedereen wordt in zijn waarde gelaten, er valt geen onvertogen woord. Knap!

top

Ook de visa van Guinee en Burkina Faso verkrijgen we redelijk eenvoudig, gelukkig
Voorlopig kunnen we verder. Pas in Mali is het nodig een visum voor Nigeria aan te vragen. Hopen dat dat net zo soepel gaat als deze drie. Al met al zijn we, ondanks dat het soepel ging, wel een week verder. We hebben de meeste klussen kunnen klaren, zijn van top tot teen schoon en gereed voor Gambia! Ronald en Margriet en Jacob en Arnold zijn een dag eerder al vertrokken. Met Jacob en Arnold hebben we in Banjul (West Gambia) afgesproken. Met Ronald en Margriet in Fatoto (Oost Gambia). Vanuit Dakar willen we in twee dagen naar Banjul rijden. At ease, we hebben 'vakantie'. Afstanden zeggen in Afrika niet zo veel. De kwaliteit van de weg is de alles bepalende factor. Over 300 kilometer asfalt doen we soms net zo lang als 80 kilometer (slechte) piste. Twee dagen lijkt in ieder geval redelijk. 

Camperen op straat, yek
De eerste dag bereiken we Mbour. Een aardig dorp aan zee, veel zandpaden weinig asfalt (alleen de hoofdweg). Het is reeds een uur of vier. Tijd om een slaapplaats voor de nacht te zoeken. Een camping verwachten we hier niet aan te treffen, een campement of hotel lijkt aannemelijker. We volgen de borden van het een of andere hotel. Richting zee, het lijkt goed te gaan. Jammer, Shaggy kan niet op de binnenplaats van het hotel komen. Next? 'He, daar staan een blanke dame en heer, laten we eens vragen waar zij slapen. Bonjour madam, monsieur comment allez-vous? Prima, mooi. We hebben een klein vraagje, waar slapen jullie? Hier links, in ons eigen huis. Shit, dat helpt ook niet echt Juut. Wat zegt u, mogen we bij u slapen. Dat is nog eens aardig! Kunnen we onze LR ook bij u binnen de poort parkeren? Neen. Hmm, balen. Wat zegt u, we kunnen wel naast uw huis parkeren en daar in onze tent slapen?! Hmm, wat denk jij Juut? Ik heb er geen goed gevoel bij Paul. Joh Juut maak je nou niet druk, die mevrouw zegt dat dat best kan hier. Hmm.' Om een lang verhaal kort te maken, we hebben de auto naast het huis geparkeerd, met prive bewaker en toch (heel) beroerd geslapen. 's Avonds wel heel erg lekker gegeten, dat maakte erg veel goed...

top

Dit wordt een hele lange dag...
Met de wallen onder de ogen stappen we om half acht 's ochtends in de auto (zo vroeg zijn we nog nooit vertrokken!) om onze weg te vervolgen. Een slechte nachtrust is normaal gesproken al niet prettig, maar helemaal niet als blijkt dat de weg langzaam aan veranderd in 'your worst nightmare'. Een afwisseling van dirt-road, piste, pot-holes en wasborden ook nog. Soms zelfs allemaal tegelijk. Het feest is compleet. 'Gelukkig' dat we zo vroeg in de auto zaten... Om Banjul te kunnen bereiken moeten we de grens met Senegal en Gambia passeren en ook nog eens met de pond over de Gambia rivier. Kleine bijkomstigheid, deze pond gaat 'elke paar uur' (en dat is een ruim begrip in Afrika...).

top

 

Route

1: Saint Louis (N15° 59' 50.4"; W016° 30' 35.6") Paradise! 
2: Dakar-Monaco Plage (N14° 41' 57.6"; W017° 25' 24.0") Weer een 'pees'camping. Overigens wel een heel mooi uitzicht op Ile de Gore.
3: Dakar-Sunugal (N14° 45' 07.8"; W017° 30' 08.8") Mooie, rustige plek aan zee. Dit soort 'campings' zouden er meer mogen zijn. 'Le patron' heeft aangegeven dat 'de camping' verder gaat worden uitgebouwd...
4: Mbour (een waypoint lijkt overbodig) Een leuk, bedrijvig dorp met gezellig, goed restaurant (Le Kassoumaye) aan het water. 
5
: Banjul (zie Gambia voor het waypoint van camping Sukuta) De hoofdstad van Gambia. Denk eraan, voordat je in Banjul bent nog wel ff met de pont het water over...

 

Periode: 10 november - 23 november 2001

                      top                                                                                        Volgend reisverhaal: Gambia