Reisbelevenissen Burkina Faso

Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven.  Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Burkina Faso.

Highlights

    Happy New Year!!!...

    'Donders, dat was zowat een brommer minder in de stad'...

    Ohh, schep-ijs!!...

    Wauw, Ouagadougou is netjes zeg...

    Opzij opzij opzij, maak plaats maak plaats maak plaats, Judith moet poepen...

 

Belevenissen

Bobo is relaxed
Dat blijkt eigenlijk al bij binnenkomst: niet al te veel verkeer, naambordjes voor de wegen en weinig mensen die ons 'aanspreken' (lastig vallen). Overigens zijn de mensen wel behulpzaam als we wat vragen. Prima omgeving dus. We rijden nagenoeg in een keer naar het vooraf uitgezochte guesthouse: Casa Africa. De reggae komt ons tegemoed als we de niet al te grote binnenplaats, voorzien van een aantal grote groene bomen, oprijden. Knus, is het eerste wat in me opkomt. Een aantal kamers naast elkaar in een gebouw. Haaks daarop het restaurant met schuin daarachter de toiletten. Schuin voor het restaurant zijn twee douches. De binnenplaats is 20x30 meter. Niet overdreven groot maar ruim genoeg om met z'n tweeën op te camperen. Het geheel bevindt zich in een rustige wijk. Vannacht gaan we de verloren slaap van eerdere nachten in Djenné, Mopti en Sangha (Mali) inhalen!

Als we de veranda van het restaurant oplopen komen we in contact met Henriëtte
Henriëtte is enige maanden in Dogonland geweest. Als afsluiting van haar half jaar West-Afrika gaat ze nu nog een aantal weken door Burkina Faso en Ghana trekken. Henriëtte is twee jaar geleden ook al in Bobo geweest en weet nog redelijk de weg. 's Middags gaan we met z'n drieën het centrum in om een plaatsje voor de volgende avond (oud en nieuw) te reserveren. Na enig navragen blijkt dit helemaal niet nodig te zijn, 'loop morgenavond maar gewoon binnen, voor jullie is er altijd wel een plaatsje te vinden.' Tuurlijk, slijmbal!

Maar inderdaad, de volgende avond is er een plaatsje voor ons vrij
Sterker nog, alle plaatsjes zijn voor ons vrij! Wat blijkt, de muziekinstallatie is ingestort. De band die zou optreden is daarom maar afgezegd. Ja ja, en wij komen uit een ei. De avond begint daarmee aanzienlijk rustiger dan verwacht. Wel erg lekker gegeten. Niet gedronken, want we zijn nog altijd aan de antibiotica.
De buikjes rond verlaten wij tegen half elf het nog altijd bijna lege restaurant. De mensen op straat lopen allemaal dezelfde kant op, richting de grote rotonde. Hmm, dan zal daar wel iets te beleven zijn. Als getrainde kuddedieren volgen wij de menigte. Langs de keurig opgelijnde bromfietsen en fietsen, auto's zijn hier niet veel te zien. Het wordt drukker en drukker. Regelmatig worden we van top tot teen bekeken maar nooit vervelend. Op de rotonde staat een groot podium, waarop om de beurt lokale artiesten hun playback kunstje vertonen. Ondanks dat er toch gauw 1500 mensen op straat staan is het erg rustig: de muziek staat zacht, de mensen zingen of dansen nauwelijks en er is geen eten of drinken/drank te verkrijgen. We hadden ons oud en nieuw 2001/2002 toch wel iets anders voorgesteld.

Tegen twaalf uur begint het vuurwerk langzaam los te komen
Ondanks dat men geen drank op heeft is men levensgevaarlijk met vuurwerk. Vermoedelijk de spotjes op tv niet gezien... Normaal gesproken mogen ook wij best met vuurwerk 'spelen', maar dit gaat zelfs ons boven de pet. Judith raakt enigszins geïrriteerd/gefrustreerd. Oppassen dus. Een aantal 'stoere' jongens vindt het leuk om vuurwerk (strijkers) in het publiek te gooien. Totdat het te dicht bij Judith komt... Met enige vorm van geluk kan ik nog net voorkomen dat we niet in een opstootje verzeild raken. 'Juut rustig nou, dit hoort nou eenmaal bij oud en niew. Hier vieren ze dat gewoon anders. Niks mee te maken, ze moeten gewoon normaal doen!' Helemaal mee eens, zullen we daar gaan staan???' We schuiven enige tientallen meters op. Daar lijkt het in ieder geval rustiger. Van korte duur. Om twaalf uur komt het vuurwerkfeest echt los. Links, rechts, voor en achter ons knalt het ene stuk vuurwerk na het andere. Tijd om te vertrekken!! Aan de rand van het feest probeer ik mijn enige stuk vuurwerk, een romeinse kaars van pakweg drie jaar oud, aan te steken. Geen succes. Gelukkig krijg ik hulp van tien à vijftien locals. Met gevaar voor eigen leven staan de jongemannen het stuk vuurwerk aan te steken. Wat een idioten denk ik bij mezelf, dit is gevaarlijk jongens. Uiteindelijk knalt het vuurwerk in de hand van één van de jongens; gelukkig geen blijvende schade...

Onderweg naar het guesthouse krijgen we nogmaals een hartverzakking
Een passerende brommer gooit vuurwerk onze kant op! Wat een hufter. 'Thuis' aangekomen nemen we van schrik maar een glaasje Sambuca, ondanks dat we antibiotica hebben.
De volgende ochtend zijn we al weer vroeg paraat. Op naar Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso. Normaal gesproken rijdt Judith als we een stad in of uitgaan. Dit keer niet. In het centrum vullen we de voorraden aan en kopen een paar lekkere broodjes bij de patisserie. Rechtsaf de straat uit, richting de grote rotonde van gisteravond. Vijf armen, 'welke moet ik hebben Juut? Que? Welke richting moet ik op? Euhh, ogenblikje. Ogenblikje?! Ik zit bijna op de rotonde, dat moet je ook van tevoren bekijken!' Al kibbelend kijken we samen op de kaart. Stom! Judith ziet gelukkig vanuit haar rechter ooghoek iets snel naderen, 'STOP!' schreeuwt ze. Volautomatisch trap ik op de rem, een brommer schiet vlak voor de auto langs. Hij kijkt niet op of om, dit lijkt zo te horen. Of hij of wij voorrang hebben/hadden weten we nog niet, maar dat we geschrokken zijn was wel duidelijk. 'Paul, voortaan rijd ik en lees jij gewoon weer kaart oke? Yep.' 

En toch overkomt het ons enige tientallen kilometers verderop nogmaals
Dit keer Judith achter het stuur, Paulus met de kaart. Bij een busstop vlak buiten het dorp staat een kleine menigte om een minibusje heen. Potentiële passagiers (als er plaats is) en verkopers van allerlei etenswaar staan door elkaar, gevaarlijk dus. We remmen af, toeteren een aantal maal en passeren met een gangetje van vijftig-zestig het busje. Vanuit het niets duikt een tienermeisje voor het busje langs de weg op. Remmen is te laat, bidden dan maar. In een refelx kan Judith nog wel iets uitwijken wat vermoedelijk net voldoende is om het meisje te ontwijken. Damn, twee keer op een dag, waar zijn we nu helemaal mee bezig.
Weer een leermoment: niet harder dan dertig-veertig langs dit soort busjes, taxi's en vrachtauto's heen. Wauw, we hebben het voor vandaag wel ff gehad.

top

De route van Bobo naar Ouaga is qua natuur eentonig, maar niet onaardig
Een redelijk vlak landschap, bomen staan her en der verspreid. Geen Baobab bomen zoals in voorgaande landen, meer 'gewone' bomen met groene bladeren. Langs de weg zien we veelal geel (dor?) gras, een centimeter of dertig hoog.. Gecombineerd met koeien, geiten, schapen, dorpjes/hutjes en rood/oranje gravelpaden maakt het een apart gezicht.
Zo gauw we Ouaga naderen neemt het aantal ezelskarren op de weg af, het aantal auto's, brommers en fietsers neemt enorm toe. Naast/aan de weg neemt het aantal kraampjes ook stevig toe. Mensen lopen af en aan bij deze kraampjes. Taxi's en taxibusjes stoppen op de meest onhandige plaatsen en voegen op nog onmogelijkere plaatsen weer in. We zijn dan ook blij als we eindelijk de parkeerplaats van Hotel OK-Inn opdraaien. Hopen dat we hier kunnen camperen. Een kamer/hutje huren is in dit hotel net efkes te duur (> fl. 150,-).

Wat een mazzel zeg, we mogen gratis in de (enorme) tuin camperen!
Men waardeert het wel als we in het hotel komen eten. Nou wij ook. Maar eerst kamp maken. We rijden Shaggy van de parkeerplaats de tuin in. We slingeren zeker tweehonderd meter tussen de bomen door eer we de achterkant van de tuin bereiken. Wat een plek zeg, en nog gratis ook! We mogen gebruik maken van de toiletten en douches bij het zwembad. Gezien het beperkt aantal gasten in het hotel zijn deze nog blinkend schoon.
Tegen een uur of zeven lopen we richting het restaurant. 'Dit is luxe man, heb je die koelkasten vol met fruit en drank gezien? Heerlijk he mop, daar gaan wij eens goed van genieten!' Het diner heeft alles erop en eraan. Salade met brood vooraf, filet capitain in peper saus als hoofdgerecht en als klap op de vuurpijl, ijs toe!! Schepijs met slagroom! Dit is echt lekker. Rondom gelukkig lopen we hand in hand het restaurant uit; heren onze dank is groot.

Met een taxi bereiken we vroeg in de ochtend de ambassade van Ghana
Tja, het welbekende visa probleem. Wat hebben wij het toch makkelijk in Europa, zeker nu de euro zijn intrede heeft gedaan. Als we in Nederland zijn vallen al dit soort simpele gemakken helemaal niet op. Nu des te meer als we per land een visum moeten aanvragen, geld moeten wisselen, de auto moeten verzekeren etc. etc. Prima landje, ons kikkerlandje!
Wat bijzonder positief is aan Ouaga is de netheid van de stad: mooie, goed onderhouden gebouwen, schone straten, verkeerslichten, verkeersborden, verkeersregels!, weinig smog. Opzienbarend, positief onderscheidend. Het ritje met de taxi bevalt ons dan ook goed. Dit is vaak wel anders aangezien de taxi's als gekken rijden. Dit keer niet.
Na de visa-formaliteiten wandelen we door Ouaga, doen een bakkie, kopen wat fruit en groente, kletsen met de lokale bevolking en internetten nog een beetje. Wat een lekker dagje.

Ook de volgende dagen slenteren we door Ouaga heen
Deze stad heeft naast de mooie gebouwen en propere aanblik (dat klinkt zeg) nog meer te bieden: de markt. In de auto hebben we achter de voorstoelen een gordijntje hangen, althans wat er van over is. Met name nieuwsgierige blikken van allerlei officials houden we hiermee buiten de deur. Het gordijn is door het vele gebruik aan vervanging toe. Waar kunnen we zoiets beter kopen dan op de markt.
Met het oude gordijn begeven wij ons op de overdekte markt van Ouaga. Op het moment dat we het gordijn bij één van de hokjes uit de tas halen begint het gedonder. Tientallen mensen beginnen zich met ons gordijn te bemoeien. Wat een drukte, wat een gekte. En dat voor een gordijn! 'Monsieur, un bon prix ici. Nee de mijne is nog veel beter. Welnee, de mijne die is pas goed.' Aan de armen worden we van links naar rechts gedirigeerd. Ietwat ongemakkelijk lopen we door de lapjesmarkt heen. Overleg is nu noodzakelijk. 'Paul, we moeten eerst bepalen welke stof we nodig hebben. Nee, we moeten eerst weten of iemand het gordijn kan maken, anders hebben we niks aan de stof. He he, je weet toch dat ze hier alles kunnen maken. Laten we nu eerst maar de stof regelen.' We blijven zo nog even langs elkaar heen praten. Gelukkig krijgen we hulp. Eén van de heren brengt ons naar een 'rustige' plek waar we even kunnen zitten. Nu kunnen we tenminste gewoon overleggen en een keuze maken uit die enorme stapels stof. We kiezen voor een groen/zwart achtig motief (alsof dat er wat toe doet), typisch afrikaans (ja ja). Het maken van het gordijn is binnen vijf minuten voor elkaar. Alles bij elkaar fl. 10,- Een koopje!

's Avonds maakt Judith melding van enige onrust in haar darmflora
Hmm, dit riekt niet echt fris. Sterker nog, dit ruikt naar onraad! Regelmatig zie ik Judith met haastige spoed een toilet opzoeken; ook 's nachts. We kijken het enige dagen aan. 'Het wordt nog niet echt beter he Juut. Nee, niet echt. Ik zal het Gezond op reis boekje er eens bij pakken.' We bestuderen de meest bizarre ziektes. Niet dat Judith dat heeft, maar dan valt het buikprobleem van Juutje, in vergelijking tot alle enge ziektes, tenminste nog mee... We besluiten een Flagyl kuurtje te doen. En wat een geluk, dit werkt! Wij hebben helemaal geen dokter nodig, toch?!

We halen het visum op, eten chinees (in Afrika!) en relaxen nog een paar uur bij het zwembad
In Bamako hadden we op de dag van vertrek kennis gemaakt met Ann (54) en Allan (61). Zij maken nagenoeg dezelfde reis als wij, maar dan in een Engelse truck. Met nog 26 anderen! Ook zij camperen in de tuin van het hotel. Onder het genot van een koud pilske kletsen we zo een paar uur vol. Wij concluderen: het gaat er niet om hoe oud je bent, maar hoe jong je je voelt!!

top

 

Route

1: Bobo Dioulasso - auberge Casa Africa (N11° 10' 08.2"; W004° 18' 43.6") Ya man, dit is een relaxte plek weet je.
2
: Ouagadougou - Hotel OK-Inn (N12° 20' 09.6"; W001° 30' 49.6") Wat een joekel van een tuin hebben ze bij dit hotel. Enne, gratis camperen!
3: Tamale (zie belevenissen van Ghana)

 

Periode: 30 december 2001 - 5 januari 2002

                      top                                                                                        Volgend reisverhaal: Ghana