Roberto Plage, heerlijk wegdromen aan zee...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Togo.
Roberto Plage, heerlijk wegdromen aan zee...
Nee he, niet weer beestjes!!!...
'Een pilsje graag. O ja, doet u mij ook maar drie levende kippen...'
Woeahhhhaaa, wat rijden die taxibrommers hier eng!...
Met een ietwat onrustig gevoel
vertrekken we 's ochtendsvroeg richting Togo
Onrustig omdat het Nigeria vraagstuk nog altijd door ons hoofd spookt. Dat
gevoel zullen we in de aankomende dagen ook niet meer kwijtraken.
Aangezien Ghana niet bepaald een breed land is arriveren we in het begin van de
middag bij de grens. Maar goed ook, want het visum voor Togo moeten we bij de
grens zien te regelen. In eerste instantie proberen we de grensformaliteiten
zelf te regelen. De enorme drukte aan de grens belemmert echter een vlotte
voortgang. Onverwachts krijgen we echter hulp van een zo geheten fixer. Een man
van middelbare leeftijd met een redelijk verzorgd uiterlijk die aan zowel Ghana
zijde alsmede aan Togo zijde voldoende 'vriendjes' heeft om het proces
aanzienlijk te versnellen. De uitdaging met deze fixers zit hem vaak in de
staart, het afrekenen. Ook nu weer. Met een indrukwekkend toneelstuk probeert de
man duidelijk te maken dat hij hevig ontevreden is. Het toneelstuk dient te
leiden tot extra donaties onzer zijde. Jammer voor hem, dit hebben we
ondertussen al te vaak meegemaakt in West Afrika. Als we daadwerkelijk beginnen
met wegrijden neemt het heerschap toch maar het geld aan, wij banen ons
voorzichtig een weg door de enorme mensenmassa van Lome.
Lome is de hoofdstad van Togo
Daarnaast is
Lome tevens de grootste havenstad van het land. De combinatie:
hoofdstad, havenstad en grensstad maakt dat Lome extra veel mensen herbergt. Van
allerlei pluimage: ruwe zeebonken, straatverkopers, bedelaars, fixers,
handelaars, passanten, studenten, vrouwen die hun kind de borst geven,
schaaphoeders, etc. etc. We komen, zoals zo vaak op dit soort momenten, ogen te
kort. De indrukken vliegen ons om de oren: 'zie je dat! Nee daar dan! Shit, kijk
nou eens. Ho, pas op!' Elke keer weer een uitdaging om Shaggy zonder
'kleerscheuren' door dit soort situaties te loodsen. Met Juutje achter het stuur
no-problem!!
Judith manoevreert ons behendig langs alle 'obstakels'
Via de rondweg, langs de haven en het industrieterrein bereiken we na een
goede tien kilometer Roberto Plage. Volgens de Lonely Planet een prima
kampeerplek, aan zee! De Lonely heeft wederom niet gelogen, wat een heerlijke
plek is dit zeg. Als we de grote parkeerplaats oprijden zien we de golven ons
tegemoed komen...
Rechts van de parkeerplaats, op het zandstrand staat een knus restaurant. Voor
het restaurant een aantal rieten parasols met houten stoeltjes. We parkeren
Shaggy, bestellen een club-sandwich en settelen ons voor de komende paar uur in
de houten stoeltjes (met kussens hoor). Wat een genot. Naarmate de tijd
verstrijkt en we de zon in de zee onder zien gaan beseffen we wat een heerlijke
kanten er aan dit vrije leventje zitten.
Licht rozig kruipen we in de
schemering uit de stoelen
'Shit, we moeten de tent nog opzetten. Yek, zullen we eerst douchen? Beter
van niet, dan heb ik namelijk helemaal geen zin meer. En we moeten vannacht toch
ergens in slapen...' Dat bleek heel anders uit te pakken dan verwacht. Nadat we
de tent hebben opgezet en genoten van een lauwe douche liggen we al vroeg in ons
bedje. Een welverdiende nachtrust ligt voor ons. De bewaker denkt daar echter
heel anders over. Als wij bijna in dromenland zijn vindt de vriendelijke man het
namelijk nodig om op twee meter van onze tent alle kokosnoten uit de omgeving
(en dat zijn er nogal wat) in stukken te hakken. Om het plezier nog wat te
verhogen nodigt hij zijn collega bewaker uit om toe te kijken op zijn enorme
hakkunsten. Uiteraard is luidruchtig overleg tussen beide heren nodig om een en
ander in goede banen te leiden.
In eerste instantie denken we dat het gehak en gekakel zo voorbij zal zijn.
Jammer, verkeerd gedacht! Zelfs de oordoppen brengen geen uitkomst. Snotver de
snotver, zijn ze nu helemaal gek geworden. Honderden vierkante meters terrein en
dan gaan ze precies voor onze tent zitten. Hoe is het mogelijk?! Stevig balend
probeer ik de heren duidelijk te maken dat wij graag onze oogjes dicht willen
doen. 'Oohhh, u probeert nu al te slapen. Ja, wij proberen te slapen ja!! En nu
opmuggen met die kl... kokosnoten van je.' Ons onbegrijpend aankijkend
verplaatsen de heren zich naar een plekje vijftig meter verderop. Eindelijk
slapen.
Helaas beginnen hooguit een half uur later de eerste kriebels
En niet een beetje kriebels, nee echt major kriebels! (beter bekend als
verschrikkelijke jeuk). We krabben, draaien in bed en worstelen met de
onzichtbare vijand. Wat een rotzakken, wederom wordt onze welverdiende nachtrust
stevig verstoord. Na anderhalf uur zijn we het zo zat dat we vloekend en tierend
al het beddegoed uit de tent halen, de tent volledig inspuiten met de een of
andere insectendoder en onszelf van top tot teen wassen onder de douche. Tja,
probeer dan maar weer eens in slaap te komen.
Geradbraakt komen we al vroeg in de ochtend ons bedje uit
Zonder te ontbijten beginnen we gelijk aan de enorme was die voor ons ligt.
Geen goede start. Na pakweg anderhalf uur wassen, poetsen en boenen zijn we het
goed zat. Tijd voor ontbijt. We pakken de broodjes, het beleg en vallen vermoeid
in de stoelen. bbbbbbbbbzzzzzzzzzzzzzzz! What the f... is dat nu weer. Van het
een op het andere moment zijn we omringd door tientallen vliegen. Overal zitten
ze: op het eten, in de thee, in onze oren, vlak voor het gezicht. 'Dit is niet
waar Paul, dit gebeurt niet echt. Mop gewoon even rustig zitten dan gaan ze
vanzelf weer weg. Neeeeee, ik ga ze vermoorden!!!!' Goed. Eerste hulp bij
ongelukken was noodzakelijk, o o o wat was Juutje boos. We beseffen dat er
(soms) ook minder mooie kanten aan dit vrije leventje zitten...
Met een broodje in de hand vluchten we bij
de auto weg
Op naar de stad, weg van dit madhouse. Al lopend richting hoofdweg
verdwijnen de frustaties als sneeuw voor de zon. Het is mooi weer, de mensen om
ons heen zeggen vrolijk gedag, waar klagen we eigenlijk over?! Met enige vorm
van geluk (buiten het centrum rijden niet al te veel lege taxi's) hebben we
binnen een paar minuten een taxi. Langs de zee rijden we naar het centrum van
Lome. De taxi stopt precies voor de Grand Marché. Oeps, wat een mensen! Efkes
wennen hoor. Vreemd genoeg duurt dit maar een paar minuten. De markt ademt een
relaxte sfeer uit; weinig mensen die opdringerig hun koopwaar aan ons willen
slijten. Dit hebben we wel eens anders meegemaakt.
We struinen wat over de markt alvorens we een internetcafe induiken. Airco,
koelte, lekker! Het is elke keer weer een feest als we onze emails kunnen
lezen, wat een fantastische uitvinding: Internet en e-mail! Tegenover het
internetcafe vinden we ook nog een riant gevulde supermarkt, dat is redelijk
bijzonder in West Afrika. Echter, tot op heden hebben we altijd eten kunnen
kopen, vaak zelfs vers! Maar een goed gevulde supermarkt kunnen we natuurlijk
niet links laten liggen. Op straat kopen we nog verse groenten en fruit alvorens
met de handen vol met tassen op een terrasje neer te strijken. Het terras is
goed gevuld, de meeste tafels zijn bezet. Tussen de tafels door lopen naast de
serveersters ook nog diverse straatverkopers en bedelaars. De geur van gebakken
schapenvlees is ietwat penetrant maar niet vervelend, de muziek die snoeihard
uit de luidsprekers komt is dat wel! Een gezellige drukte dus.
We bestellen een koud biertje en laten ons vermaken door het
straattheater om ons heen
We krijgen zelfs gezelschap van een zwerver aan onze tafel. Als blijkt dat
bij ons 'today no good' is voor bedelen doet de man zijn ogen dicht en valt
gemoedelijk in slaap. Tja, je zult maar moe zijn... Met alle mensen om ons heen
komen we ogen en oren te kort om alles in ons op te nemen. Nippend aan ons
drankje zien we een jonge vrouw richting het terras lopen. Op haar hoofd een
enorme schaal. 'Wat zit er in die schaal Juut? Ik kan het niet goed zien maar
het lijkt te bewegen. Te bewegen? Ja, kijk dan. Ja joh, maar dat zijn kippen!
Dit kan toch niet waar zijn.' Toch wel, de jonge vrouw heeft een schaal op het
hoofd met daarin zeker tien à vijftien kippen. En geen kleintjes! Van verbazing
vallen we bijna van onze stoel. Zeker als de dame en heer achter ons op het
terras de jonge vrouw wenken om een lekker kippetje uit te zoeken. Omstanders
moeten helpen om de zware schaal op de grond te zetten. We zitten er hooguit
twee meter vandaan en kunnen het schouwspel goed bekijken. De kippen gaan om de
beurt door de handen van mevrouw en meneer. Even de borst voelen, de vleugels
bekijken en vervolgens vergelijken met de kip ervoor. De kippen laten het
gelaten over zich heenkomen. Hoe kunnen ze ook anders, de pootjes zijn bij
elkaar gebonden... Als de koop is gesloten worden de kippen weer bij elkaar in
de schaal geperst, op naar de volgende klant.
Wij zeggen de zwerver aan tafel gedag
en gaan op zoek naar de laatste boodschap van vandaag: een 12v tl-lampje
De twee 12volt tl-lampjes die we bij ons hadden zijn beide gesneuveld. De
kousjes van onze Coleman benzinelamp gaan ook erg hard, een nieuwe 12v lamp is
dus gewenst. In Accra hebben we stad en land afgezocht zonder resultaat. Hopen
dat Lome ons beter gezind is.
Met de handen vol tassen sjokken we door de straaten van Lome, op zoek naar de
bewuste lampjes. In diverse winkels proberen we ons geluk, helaas. Totdat we in
een automaterialen zaak, gerund door Indiers, de gouden tip krijgen. Hooguit een
half uur lopen, links, rechts, rechts, links, rechts en dan daar weer even
vragen. Ja ja, dat komt ons bekend voor. In plaats van gewoon nee zeggen word je
dan de hele stad doorgestuurd, want misschien kun je het daar dan wel vinden.
Misschien ja! Daar trappen we niet (meer) in. 'Nee echt, op kruising xyz kunnen
jullie het zeker vinden. Echt waar. Ze komen wel betrouwbaar over Paul. Dat is
wel zo, maar ik heb geen zin om een half uur met al deze tassen rond te lopen en
dan nog niet zeker weten dat we het daar gaan vinden. Dan nemen we toch een
taxi. Hmm, slim.'
Alsof de heren Nederlands kunnen verstaan, binnen drie seconden staat er een
buiten om een taxi aan te houden. Een brommertaxi... Twee seconden later staat
ook nummer twee gereed, 'u kunt achterop klimmen, zij weten de weg. Wauw, tja ik
weet niet of dit een goed idee is. Wat denk jij Juut. Ja euhhh, nou ja ik
denk... ja euhhh dat we het maar moeten doen. We hebben toch dat lampje nodig.
Op hoop van zegen dan maar.' We klimmen achterop, slaan een kruisje en
giddie-up-go. Van nul tot vijftig in vijf seconden, van vijftig naar nul in
vijftig seconden! De enige snelheid die de heren kennen is hard. O nee, ze
kennen ook nog harder en hardst! En wij hebben onze handen vol met tassen!!!
We scheuren links en rechts langs auto's, voetgangers, bomen,
stoepjes en nog veel meer
Soms hebben we de ogen dicht, dit willen we gewoon niet zien. Het gehele
ritje duurt hooguit een minuut of zeven/acht, achterop lijkt het een eeuwigheid.
Met voldoende adrenaline in het bloed stoppen we recht voor een lampenwinkel.
'Hier moet u zijn. Oh, dank je.' Lacherig betalen we de coureurs. 'Ik heb echt
ff een paar minuten nodig om bij te komen, die lui zijn gek hoor.' Volgende keer
maar weer een gewone taxi.
Maar de Indiers hadden gelijk, we vinden een 12v lampje! Niet helemaal wat we in
gedachten hadden, maar het werkt.
Een taxi brengt ons terug naar Roberto Plage
We ruimen de boodschappen op, doen onze zwemkleding aan en genieten nog een
paar uur aan het strand. Voorlopig de laatste keer dat we aan zee zijn.
1: Lome -
Robinson Plage (N06° 09' 02.4"; E001° 17' 58.2") Lekker, weer een
plek aan het strand. Wel heel veel vliegen. Lastig om dan rustig te ontbijten
hoor. Gewapend met vliegenmepper zijn we toch een heel eind gekomen.
Periode: 18 januari 2002 - 20 januari 2002
