'God is King'...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Ghana.
'God is King'...
Het is vochtig en warm, ra ra wat is dat?...
'Doet u ons maar anderhalf miljoen!'...
Zon, zand en zee; dit is vakantie...
'Ya man, do you want a Bob Marley sigaret?'...
'Weg met vlooien, van die nare, kleine dingen'...
Plan-do-review: we worden gek (van Nigeria)!!...
Vanuit Ougadougou zijn we in een paar uur bij de grens
Het verlaten van Burkina Faso is echt een lachertje. In hooguit tien minuten
zijn alle stempels gezet en mogen we op weg naar de grenspost van Ghana. 'Als
Ghana ook zo gaat mogen we in ons handen klappen. Niet te vroeg juichen he, je
weet maar nooit wat voor malloten we hier weer tegen gaan komen. We'll see.'
Ondanks dat de procedure anderhalf uur in beslag heeft genomen was het wel
allemaal correct. En enigszins vermoeid, van het wachten in de bloedhete zon,
rijden we begin van de middag weer een Engels 'sprekend' land binnen. Althans,
volgens de boeken zou men hier Engels spreken. Doen ze ook, maar toch net efkes
anders dan in Nederland. Zelfs Engelsen hebben moeite om de Ghanezen te
verstaan.
'Moet je dat zien: God is king. Waar? Daar op dat bord voor
die winkel'
'En daar dan: Jezus is alife!' Binnen enkele kilometers zien we links en
rechts van ons vele borden met dit soort teksten. Ook auto's of trucks rijden
met enorme lappen tekst op de auto als: 'Jezus is number one, clap for jezus,
God first, Jezus Jezus Jezus.' Ietwat verbaast zijn we wel. Niet langer elk dorp
met een moskee, neen dit keer zijn het de kerken die opvallen in elk dorp.
Keurig onderhouden, opvallende kleuren en, vermoedelijk omdat het zondag is,
heel veel mensen in en om de kerk. In prachtige kleding, keurig schoon. Sommige
dames zelfs met een hoedje op. Wat een vrolijk gezicht is dit. Als we heel
langzaam door een dorpje tuffen horen we gezang uit de kerk komen. Je weet wel
van die heerlijk swingende gospel. De kerk puilt uit van de mensen. Zelfs op de
stoep staan mensen te zingen en te swingen. 'Zullen we even gaan kijken? Hmm, ik
weet het niet hoor. Doe maar volgende keer.' Achteraf jammer, we hadden gewoon
moeten gaan kijken; daarna is het er namelijk niet meer van gekomen.
We overnachten in Tamale
Een redelijk stadje, ietwat chaotisch georganiseerd. Met enige moeite weten
we, geholpen door een 'big mama', geld te wisselen en voor donker een hotel te
vinden. Kamperen mocht helaas niet, maar voor 5 euro (goed van ons he, wij
proberen ook al in euro's te denken!) per nacht in een hotel mogen we natuurlijk
niet klagen. We drinken een lokaal bokbiertje in de tuin van het hotel en hebben
een geanimeerd gesprek met een van de medewerkers. Gesprekken met de lokale
bevolking zijn vaak erg leuk. Wij proberen te begrijpen hoe, in dit geval, de
Ghanezen 'over het leven' denken en zij hoe wij Nederlanders aan die rare
gedachten komen. Veel lachen en regelmatig enorme vraagtekens van beide zijde.
Toppie.
De volgende dag staat in het teken van
'kilometers maken'
Vanuit Tamale rijden we de volgende dag naar Kumasi. Na Accra de grootste
stad van Ghana: bijna één miljoen inwoners. Onderweg zien we het landschap om
ons heen zienderogen veranderen. Van ingetogen groene struikjes naar enorme
groene wouden. Regenwouden om precies te zijn. Heftig, heftig, heftig! Met een
enorme diversiteit aan begroeing is het rijden door deze omgeving echt heerlijk.
Ondanks dat 'kilometers maken' voor vandaag op het programma stond rijden we
vaak niet harder dan vijftig a zestig kilometer per uur om te kunnen genieten
van het natuurschoon om ons heen. Enige maanden geleden hadden we dat nog niet
echt achter onzelf kunnen zoeken: Paul en Judith langzaam rijdend, genietend van
de natuur om ons heen. Oke, op de motor hebben we regelmatig leuke tochten door
mooie natuur gemaakt. Maar met de auto?! Ja dus, nu wel! En het is heerlijk.
Relaxend zelfs. Hadden we veel eerder moeten doen. Maar ja, druk, druk, druk he.
Zijn we nu ook hoor, maar toch anders.
Een mooie route dus
Bijzonder aan regenwoud is tevens de hoge vochtigheidsgraad. Oei oei oei,
dat is wel even wennen. Al doen we helemaal niks, de druppels staan op ons
voorhoofd. Heel apart. Gelukkig zijn we in het goede (droge) seizoen en valt
het, volgens de lokale bevolking, nog mee. Wij vinden het toch redelijk
drukkend.
Met het kaartje van Kumasi op schoot rijden we via de rondweg richting Rosie's
Place. Een knus, goedkoop guesthouse. En voor ons nog belangrijker, we kunnen
hier camperen. Een hotel op z'n tijd is ook lekker hoor, maar slapen in onze
tent is net als slapen thuis. Je raakt er aan gewend. Zonder dat we het weten
rijden we Rosie's Place voorbij. Een leuke speurtocht in een stad met één
miljoen inwoners begint. 'Het zou hier toch echt moeten zitten hoor Juut. Hoe
kan het dan dat ik het niet zie. Tja, euhhh...' Met behulp van wat vragen links
en rechts staan we een klein half uurtje later toch op de stoep van Rosie's
Place. Wat een nice surprise, Ryan's Irish Pub zit ook hier! Luisterend naar
Ierse volksmuziek, kijkend naar Chelsea op de tv eten we een overheerlijke club
sandwich. Yep, dit is lekker!
's Avonds worden we verrast door een
stevige onweersbui
Dat hadden we niet afgesproken. In Afrika zouden we alleen maar zon hebben!
Gelukkig had Judith in Nederland de tent waterdicht gemaakt. Met het tikken van
regendruppels op de tent liggen we uiteindelijk vroeg in bed. Ook wel eens
lekker.
Om wederom geld te kunnen wisselen (in Tamale konden we alleen cash dollars
wisselen, tegen een niet al te beste koers) blijven we een dagje langer in
Kumasi. Ons gevoel zo snel mogelijk aan het strand te komen moest maar een dagje
langer wachten. Wat een feest is dat, geld wisselen. Al pratend openen we niets
vermoedend de deur van de bank. In een fractie van een seconde staan we oog in
oog met zeker honderdvijftig Ghanezen. Wauw, best druk hier... Ietwat
ongemakkelijk proberen we zo gauw mogelijk het juiste loket te vinden. Dat is
niet eenvoudig. De 'rijen' zijn zo dik dat de loketten nauwelijks te zien zijn.
'Shit Juut, dit gaat wel even duren hoor. Jammer Paul maar we hebben toch geld
nodig. Hmm, geen speld tussen te krijgen.'
In de kakelende menigte weten we toch iemand aan te spreken
die ons naar boven verwijst
We lopen de trap op en wandelen zo een volledig andere wereld in. Wat is het
lekker rustig op deze verdieping! En wie zien we daar, wederom twee peopletjes
van de Engelse overland truck. Met hun hebben we in Bamako en Ouagadougou ook al
gesproken. Gezellig. We praten en praten en praten. Ondanks dat het op deze
verdieping veel rustiger is wil het toch maar niet opschieten. Niet dat we haast
hebben of zo, maar geld wisselen is nou niet onze grootste hobby. Buiten door de
straten of over de markt slenteren, hier en daar een bakkie doen of gewoon
mensen kijken dát is wat we willen doen! De tijd vliegt voorbij en ons
'wisselproces' lijkt niet echt te vlotten. Wat doen wij verkeerd? We
'analyseren' het proces. Wat blijkt, de man achter het loket heeft zoveel
vrienden en bekenden die allemaal even tussendoor mogen dat wij telkens verder
naar achter schuiven. Donders, dat kan niet de bedoeling zijn. Met enig
ellebogenwerk staan we na een dik half uur toch vooraan de balie. Yes, wij zijn
aan de beurt, toch?! Jammer, terwijl wij worden geholpen worden ook twee anderen
geholpen; dat gaat sneller he... Uiteindelijk staan we bijna anderhalf uur later
met 1.500.000 cedi's (300 euro) op straat. Een plastic zak vol!
Nadat we een deel van het geld in de
auto hebben opgeborgen slenteren we door de stad
Wat is het warm hier!! Gecombineerd met een paar honderdduizend mensen die
ook aan het 'slenteren' zijn is het net ff te veel voor ons. Judith heeft zelfs
even last van een kleine hitte bevanging. Binnen no-time duiken we in een taxi
terug naar Rosie's Place. In de schaduw van de bomen, met een nat washandje op
het gezicht probeert Juutje weer op adem te komen. Hmm, no good. De hoge
luchtvochtigheid eist zijn tol. Dan maar Ryan's Irish Pub in. De airco hier doet
wonderen, gelukkig.
De volgende ochtend vertrekken we al vroeg richting de kust. Een tocht van een
paar honderd kilometer. Aangezien we niet al te veel diesel meer hebben tanken
we bij een nieuw Shell pompstation. 'Volgooien graag.' De vriendelijke jongeman,
die geen woord Engels spreekt, drukt de slang in de hoofdtank en gooit deze vol.
Vervolgens is de extra tank aan de beurt. Honderd liter, honderd veertig liter,
honderd vijf en veertig liter, de tank moet nu toch wel vol zitten. Honderd
vijftig, zelfs honderd vijf en vijftig liter, damn de tank moet lek zijn!! Stop,
stop, nokken nu! De pompbediende ziet de schrik in mijn ogen en stopt. Ik duik
de auto in op zoek naar het lek. Niks te vinden, niks te ruiken. Onder de auto
dan. Op de knieën, kijken en... niks! He, ik word gek. Waar zijn al die liters
gebleven? Hmm, is de tank dan toch groter dan we dachten. Heel langzaam gaan we
verder met tanken. Uiteindelijk gaat er honderd twee en zestig liter in de extra
tank! Wauw, das veul. Samen met de hooftank van tachtig liter is dat pakweg
tweehonderd veertig liter diesel on-board. Misschien wat overdreven?!
De route van Kumasi naar Cape Coast blijft adembenemend
Wat een pracht van natuur. De afwisseling in planten, bloemen en bomen wordt
zelfs nog groter. Helaas ken ik niet alle planten en bomen bij naam. 'Volgende
keer' ook maar een planten en bomen boek meenemen...
Positief gespannen bereiken we begin van de middag Cape Coast. Vandaag na
weken/maanden zullen we weer aan zee zijn. Heerlijk zon, zand, zee en luieren!
Voor de zekerheid toch eerst maar een slaapplaats voor de nacht vinden. Vanuit
de Rough Guide hebben we diverse namen van Questhouses. Met enige moeite vinden
we de eerste. Shit, wat een oude bende. Dan maar de volgende. Ook hier willen we
geen seconde langer blijven. Hmm, de volgende dan maar. Mijn hemel, ook nummer
drie is niet om aan te zien! Uitdaging. 'Wat zullen we nu doen Paul? Tja, we
hebben nog wel een adres vijftien kilometer verderop. En langs de weg heb ik ook
nog wat borden gezien. Dan maar vijftien kilometer verder rijden en we zien wel
wat we onderweg tegenkomen. Ik wil water zien!!!'
Van het ene uiterste, qua hotel, naar het andere uiterste
Super de luxe, niet betaalbare, hotels zijn ruim vertegenwoordigd in Cape
Coast en omgeving. Eenvoudige, knusse, schone etablissementen daar en
tegen zijn niet te vinden. Uiteindelijk belanden we op de 'plek der plekken':
aan het strand, met palmbomen, helemaal alleen! Wat een feest, dit is de plek
die we in gedachten hadden. Waar we weken naar toe hebben geleefd. Vreemd
trouwens, want in Nederland zijn we helemaal niet zo vaak aan het water te
vinden. Op de een of andere manier heeft water in Afrika toch een
aantrekkingskracht op ons.
Zittend aan het water genieten we van de zonsondergang. Wat een heerlijkheid om
hier te zijn. Terwijl de golven het strand op rollen dromen we over ons huisje aan zee, waar we elke avond zo kunnen
zitten. Op een wel heel ruwe manier worden we uit onze dromen weggetrokken.
Fuckerdefuck, het is vandaag 8 januari! Arnold, mijn zwager, is jarig!! Donders
en bliksem we hebben geen email of iets dergelijks gestuurd. Balen! Het
dichtsbijzijnde internetcafe is in Cape Coast, een kleine dertig kilometer naar
het oosten. In het donker gaan we echt niet meer die kant op. Men rijdt hier
als idioten, vaak nog zonder verlichting ook. Geen optie dus. Tja, dan maar
morgenochtend. Kunnen we gelijk naar het ziekenhuis voor een bloedonderzoek; om
te testen of alle malaria en tyfus is verdwenen...
Zo gauw als mogelijk gaan we 's ochtends op pad om de bewuste
email te sturen
Als we terugkomen bij Shaggy zien we een papiertje onder de ruitenwisser
zitten. 'Het zal toch niet zo zijn dat we een foutparkeerbon hebben of zo. Nee
joh, het is vast iets anders.' Ietwat huiverig halen we het papiertje achter de
ruitenwisser vandaan. Pffff geen parkeerbon! Wel een brochure van een hotel
annex cultureel centrum. Niet ver van onze huidige campeerplek verwijdert.
'Zullen we even gaan kijken? Ach we hebben de tijd, laten we maar doen.' De
huidige campeerplek is heel erg mooi, alleen die nachtwaker met zijn shotgun is
een beetje een luny...
Op de terugweg laten we eerst ons bloed nog even onderzoeken. Gelukkig, we zijn
beide vrij van malaria en tyfus. Ook andere parasieten worden niet aangetroffen.
Als we op KoSa arriveren worden we wel heel
erg vriendelijk door Elisabeth ontvangen
Ze leidt ons rond langs alle hutjes, toont ons de knusse, schone! kamers en
opent vol trots de kraan van de douche: 'it really works.' Dat lijkt me wel
prettig ja, anders wordt douchen nogal lastig! We zijn verkocht. De schoonheid
van de vorige campeerplek blijft behouden, maar nu binnen de rieten omheining
van een 'hotel' compound. Heel veel groen, grote palmen afgewisseld met kleurige
bloemen en planten. Daartussen de diverse hutjes. Shaggy krijgt een prachtige
plek toegwezen: uitzicht op zee, midden tussen de palmbomen. Stoelen en tafel
eruit, boekje erbij, genieten. Voor Juutje is het extra genieten. KoSa heeft
namelijk heel wat dieren rondlopen/vliegen: Giegie de aap, Mozes de papegaai, de
honden Clinton, Thatcher en Star met hun puppies en diverse poezen. Met name
Giegie is een dondersteen. Juutje en hij kunnen het erg goed vinden...
's Avonds eten we een lokaal gerecht. Lekker! Het lijkt op pilaf (rijst met kip,
perzik en rode saus) maar dan met ananas. Terwijl we 'uitbuiken' wordt uitgelegd
dat we onze 'Bob Marley sigaret' links naast het 'restaurant' (een rieten, open
hutje met een paar tafels en stoelen) kunnen oproken. Que? Bob Marley sigaret?
Ahh, we begrijpen wat u bedoelt. Neen dank u, wij roken sigaren...
De dagen vliegen voorbij
We genieten vier dagen van zon, zand en zee. Rotzooien wat in en om de auto,
kletsen met Elisabeth en andere gasten en wandelen tussen de boomtoppen in het
Kakum National Parc. Het lijkt wel vakantie!
Van Sasa, de eigenares van KoSa, krijgen we een 'camping' adres vlakbij Accra;
pakweg tweehonderd kilometer verderop. Gelukkig krijgen we ook een
routebeschrijving. Het blijkt dat we deze hard nodig hebben als we Accra
naderen. Vier joekels van rotondes liggen op onze (rond)weg. Als we op de eerste
rotonde zijn beseffen we niet dat dit de eerste is, oeps! Via een 'leuke'
binnendoor route, dwars door het centrum van Accra, weten we uiteindelijk toch
de tweede rotonde te bereiken. Met enige doodsverachting rijden we vlak achter
een enorme truck de rotonde op. 'Welke kant heeft hier voorrang Paul? Geen idee,
wat doen de andere auto's om ons heen? Ja, die rijden allemaal!!' Van links en
rechts, voor en achter komen auto's hevig toeterend op ons af. Wat een
gevaarlijke gekken hier. Gelukkig vinden de meeste auto's de bullbar van Shaggy
toch wat groot. Zij kiezen er gelukkig voor op vijftig centimeter tot een meter
van ons tot stilstand te komen. Met de handen uit het raam (om andere auto's aan
te geven dat ze moeten stoppen) fixen we het uiteindelijk om ook de tweede en
derde rotonde door te komen. Bij de vierde hebben we al voldoende moed verzameld
om zonder bescherming van een grote truck de rotonde over te rijden. 'Goed
gereden mop. Ja, maar ik heb er wel zweet van in mijn handen staan.' Dat kan ik
me voorstellen, zeker gezien het feit dat we zonder verzekering rijden...
Op basis van de routebeschrijving komen we
redelijk simpel bij Caroline
Zij heeft voldoende ruimte in de tuin om te camperen. Tussen de fruitbomen
parkeren we Shaggy. Met enige moeite kunnen we driehonderd meter verder toch nog
de zee zien. We proberen kamp te maken terwijl om ons heen de kinderen van
Caroline (met hun vriendjes) de boel afbreken. Gillen, schreeuwen, muziek hard,
muziek zacht, muziek hard etc. De rust van KoSa zijn we binnen een paar seconden
vergeten. Jammer! De hoeveelheid vliegen en muggen is overweldigend. Vooral hele
kleine vliegjes die overal in gaan zitten: ogen, kleding, drinken en zelfs eten.
Ook de zandvlooitjes willen ons niet met rust laten. Ietwat geïrriteerd gaan we
vroeg het bed in. Het idee was goed, de uitwerking veel minder. Vermoedelijk
hadden we al zoveel vlooitjes en vliegjes in de kleding dat de tent binnen een
paar uur vergeven was van de beestjes. Overal, maar dan ook overal kregen we
jeuk. Help!!! Een reclameslogan schoot door onze gedachten: 'weg met vlooien,
van die nare, kleine dingen'.
De volgende dag bracht helaas weinig verandering in ons
'beestenavontuur'
Na
twee dagen zijn we alle beesten zo zat dat we besluiten een hotel te nemen. Even
de (beesten)boel de boel laten! Midden in Accra vinden we een prima, low budget,
hotel. Geen luxe, wel schoon en zonder beestjes. Een prima uitvalsbasis voor ons
Nigeria project. Nigeria is zogezegd 'a pain in the ass'. We moeten hoe dan ook
naar Nigeria om de nodige visa aan te vragen: Kameroen, Tjaad en Sudan.
Eenvoudig zal dit niet worden. Hoe lang het gaat duren weten we ook nog niet.
Zelfs waar we de verschillende visa in Nigeria kunnen halen is nog onduidelijk.
Een 'Plan van Aanpak' lijkt niet overbodig!
Accra kent diverse areas/districten
Waaronder Ozu. Ozu is min of meer de expat wijk met riante supermarkten,
fastfood restaurants, banken en diverse internetcafes. 's Middags genieten we in
fastfood restaurant Papaya van een heerlijk gegrilde kip met friet en rijst. Met
ronde buikjes kopen we nog gauw de supermarkt leeg. Vijftien minuten later
vallen we arm maar voldaan op bed in slaap. Siesta!
De situatie in Nigeria houdt ons dagelijks in de greep: 'Waar gaan we nu wat
regelen? Welke route kunnen we rijden? Is het daar wel veilig?' We lezen ons een
slag in de ronde, piekeren ons suf. Gaan zelfs naar de Nederlandse Ambassade om
informatie te verkrijgen. Uiteindelijk stellen we onze besluiten maar even uit.
Eerst naar Togo, misschien dat we daar andere overlanders tegenkomen die meer
informatie hebben.
1:
Tamale - Hotel ? (N09° 23' 53.8"; W000° 49' 34.4") Camperen mochten
we hier niet. Geen probleem, het hotel heeft nette kamers voor weinig.
2: Kumasi - Questhouse Rosie's Place (N06° 40' 41.9"; W001° 37' 19.3")
Naast Ryan's Irish Pub, perfect!!
3: Brenu (N05° 04' 05.5"; W001° 25' 22.1") Camperen aan
het strand, lekker! Wel erg warm en vochtig. O ja, met prive bewaking.
4: ? (3 km voorbij Brenu) - KoSa (N05° 03' 40.0"; W001° 26'
27.6") Weer zo'n klein paradijsje. Aan het strand, heerlijk rustig met
prachtig uitzicht over de zee...
5: Kokrobite - Questhouse Big Milly's Backyard (ook wel Wendy's
Place) (N05° 29' 44.3"; W000° 21' 56.4") Druk!!! Prima campeerplek
(met 'bucket-douche'). Wel heel erg druk.
6a: Accra - Caronline's Place (N05° 35' 05.9"; W000° 05' 37.2")
Bij Caroline in de tuin. Niet echt een rustige plek: heel veel muggen, vliegen,
en andere beestjes. O ja, ook nog vijf gillende kinderen!
6b: Accra - Date Hotel (N05° 33' 36.8"; W000° 12' 38.3")
Veel voor weinig. Riante kamers, redelijk schoon en vriendelijke 'staff'. Goede
keus.
Periode: 5 januari 2002 - 18 januari 2002
