'Ohh, wat een vriendelijke douanebeambte, hij wil met me
trouwen'...Om onze reisbelevenissen enigszins te ordenen hebben we van elk land de Highlights (samenvatting), Belevenissen (reisverhaal met foto's) en Route (kaart met daarbij waypoints van bijzonderheden) beschreven. Hieronder volgen onze reisbelevenissen van Gambia.
'Ohh, wat een vriendelijke douanebeambte, hij wil met me
trouwen'...
Alweer een (mini) fixer...
Nog meer paradijzen op aarde...
Bird Safari Camp: 'Just brilliant'; helemaal mee eens...
En dat was Gambia...
Hoe is het mogelijk, een vriendelijke
douanebeambte!
Ietwat vermoeid bereiken we, onverwacht, de grens van Senegal (met Gambia).
Onverwacht in die zin, dat we dachten een 'normale' politiecontrole te hebben.
De Senegalese douanebeambte was in eerste instantie dan ook wat minder
vriendelijk... 'Sorry hoor, we hadden u niet gezien. Niet gezien, wat denk je
dat dit is dan (daarbij wijzend naar de slagboom)?! Euhhh, ja dat is een
slagboom. Juist ja, dat is een slagboom. En bij slagbomen moet je stoppen! Aan
de goede kant van de weg! Sorry, duizend maal excuses, we zullen het nooit meer
doen... Als we nu aan de goede kant van de weg stoppen zijn we dan weer
vriendjes? Hmm, nou oke dan.' Pffff, dat viel gelukkig mee. We parkeren de auto
aan de 'goede' kant van de weg en lopen met alle papieren (paspoorten, carnet en
carte gris (internationaal kentekenbewijs)) naar La Policia. Hier treffen we de
'good cop en de bad cop'. Goed, misschien kijken (keken) we iets teveel tv, maar
dit was echt een schoolvoorbeeld van een vriendelijke en een 'minder'
vriendelijke politieagent. Gelukkig hadden we op tv al gezien hoe zoiets werkt:
veel plezier maken met de vriendelijke meneer en netjes antwoorden aan de minder
vriendelijke meneer. Dit werkt echt! Tegen een kleine vergoeding (fl. 6,50 is
ongeveer 3 euro...) de paspoorten laten stempelen en giddieupgo we mogen verder.
Zelfs de douane ging soepel. Dit soort grensovergangen zoeken we.
Het bekende stukje niemandsland door, opweg naar de grens van
Gambia
De
slechte nachtrust zijn we langzaam-aan aan het vergeten, zo'n grensovergang doet
goed! Goed gemutst arriveren we niet veel later bij de slagboom van Gambia.
Geleerd van vorige keer, parkeren we nu netjes de LR waar het hoord (waar dat
ook moge zijn...). Nog voor we de auto uit zijn staan 3, 4, 5 mannen met hun
neus tegen de ramen aangedrukt. Of we geld willen wisselen. 'Wat? Geld wisselen?
Joh, geef me effe een paar minuten om eerst de formaliteiten te regelen.
Natuurlijk, be happy man. Wij wachten wel hoor. Daar was ik al bang van'. We
lopen het 'kantoortje' binnen, roepen voldoende luid Bonjour!, schudden alle
aanwezigen de hand (dit helpt echt!) en tonen onze paspoorten. 'Hello, how are
you?' How are we, shit ja, The Gambia is een Engelse kolonie geweest! Dat is
lekker.
Het is misschien vreemd, maar er lijkt echt een andere sfeer
te hangen in Gambia
Wat soepeler allemaal. We worden geescorteerd door een grote vent, van
bureau naar bureau. Stempel hier, lijstje daar. Nog een stempel erbij en bijna
klaar. Achter een of ander gordijntje het paspoort nog even laten zien en klaar.
'Juut laat jij even die paspoorten zien? Is goed.' Judith verdwijnt (met de
grote neger) achter het gordijn en een fractie van een seconde later hoor ik een
hoop gelach. Was da?! Dat is toch echt Juutje. Hmmm... Ik wacht nog even, betaal
voor het inschrijven in een of ander register en vraag mij ondertussen af wat
zich achter het gordijn afspeelt. 'Alles goed Juut?! He? (met lacherige stem) Ja
hoor, hij wil met me trouwen!!! Wat?!!! Hierkomen, in de auto jij en gauw
wegrijden.
Een andere sfeer dus
We wisselen wat geld bij de nog altijd wachtende heren, stappen in en rijden
zwaaiend weg. Een andere sfeer dus! Wat helaas niet veranderd was is de slechte
kwaliteit van het wegdek. We hobbelen en stuiteren verder richting ferry; de
ferry die 'elke paar uur' gaat. Er vanuit gaande dat we bij de ferry wel een
ticket kunnen kopen, crossen we tot aan de poort van het ferry terrein. Mijn
hemel, wat is het druk met (vracht)auto's hier. Niet alleen met (vracht)auto's,
ook met les guides! Hoe kan het ook anders. Net als bij de geldwisselaars staan
hier per direct 5 man onze auto te 'gidsen', vijf tegen de ramen aangeplakt en
vijf gewoon in de weg. We halen diep adem, spreken af dat ik eerst ga informeren
hoe of wat en dat Juutje gewoon 'vriendelijk' blijft kijken. Lijkt een goede
verdeling, toch?! Ik pers de deur open, wens iedereen een hele fijne dag en maak
duidelijk dat 'ze' wel erg dichtbij staan. Dat dat niet echt prettig voelt en of
ze misschien even iets aan de kant willen zodat ook ik kan ademhalen.
Natuurlijk, be happy man. This is The Gambia, we are friendly. Natuurlijk. Een
andere sfeer?
Ondertussen heeft zich aan Judith haar zijde van de auto een hele schare
kinderen verzameld. Klein, groot, jong en oud. Heel voorzichtig 'vraagt' één
van de kinderen: 'Donnez moi un bon-bon?'. Dit lijkt het startsein voor de
overige kinderen om ook om bon-bon's te vragen (en niet één voor één!). Stel
dat deze op zouden zijn dan zijn, pennen, balonnen, stickers, flessen water,
etc. etc. ook goed hoor... Juutje, niet op haar mondje gevallen, denkt de
kinderen slim af te zijn door aan een klein ventje te vragen: 'Donnez moi je
t-shirt'. Het ventje bedenkt zich geen moment en trekt zo zijn t-shirtje uit.
'Alsjeblieft'. Oeps! 'Nee joh, het is maar een grapje...'
Tjee, druk hier
Ik loop, zoals de heren mij hadden duidelijk gemaakt, het politiekantoortje
binnen. Wauw, druk hier. 'Hallo, kan iemand mij vertellen wat ik hier moet
doen?' Eén van de politieagenten onderbreekt zijn gesprek, vraagt of ik alle
papieren heb laten stempelen bij de grens (maar natuurlijk) en wenst mij
vervolgens een 'bon voyage' (maar dan in het Engels). Zo soepel? Perfect! Terug
naar de auto dan maar. Her en der wat gidsen van mij afduwend bereik ik de auto.
'En? No problem. Nu nog een ticket.' 'Vrienden, hoe komen wij aan een ticket
voor de ferry?' Stomme vraag natuurlijk. Tien man begint gelijk te schreeuwen,
de een nog iets harder dan de ander. Goed, nieuwe techniek. 'Jij (de kleinste
van het hele spul), vriend, waar gaan wij een ticket kopen? Vijf kilometer
terug. Vijf kilometer terug? Ja vijf kilometer terug.' Dit gaat toch ook nergens
over.
Sneller, anders missen we de ferry nog
We duwen het ventje (van een jaar of 12) op de cubby en rijden, de menigte
achterlatend, terug naar het bewuste ferryticketverkooppunt. Kopen een ticket,
draaien rap de auto om en rapide weer terug. Volgens het ventje gaat de ferry
namelijk binnen 20-30 minuten ervandoor. Met een grote stofwolk achter ons aan
bereiken we de poort van het ferry terrein. Een geuniformeerde jongeman komt op
ons aflopen en vraagt onze ticket. We geven hem de ticket en vragen waar we heen
moeten rijden. Geen reactie. Hmm, nogmaals vragen. Geen reactie. 'Fixer, vertel,
what's this? Je moet hem ook eerst geld geven. Geld geven, waarvoor? Paul niet
lullen, geld geven en rap. Sorry Juut.' Ik geef de jongeman 0,30 cent (we willen
niet meewerken aan inflatie he) en bekijk zijn reactie. Die is duidelijk. We
krijgen de ticket terug en hij loopt weg. Hmm, te weinig?! 'Fixer, hoeveel
moeten we hem geven? (nooit vragen, het zijn allemaal maatjes van elkaar) Tja,
weet ik niet precies maar probeer eens vijf keer zoveel... Vijf keer zoveel?!!!
Paul die ferry gaat zo echt zonder ons weg hoor! Sorry Juut.' Ik roep de
jongeman, geef hem de ticket met 1,50 en yes, hij begint te rennen. Dat moet een
teken zijn dat het werkt. Onze fixer maakt duidelijk dat we hem moeten volgen.
Rekening houdend met alle andere verkopers van eten en drinken, geldwisselaars,
'werkeloze' gidsen, vrachtauto's en andere geuniformeerde jongemannen. 'F..
welke was ook al weer de onze?' Lastig om ze uit elkaar te houden, zeker als er
tientallen mensen omheen rennen. Hoe het precies is gelukt weten we niet meer,
maar plotsklaps staan we op de ferry. Oog in oog met Arnold en Jacob! Dit is
leuk! We kopen nog wat fris, wisselen wat geld en rust... Damn, wat een dag.
Dit soort dagen maken reizen (soms wel
pas achteraf) tot een feest
Creativiteit zei Raoul Jacobs (ex. Camel Trophy rijder) al, dat wens ik je toe.
Thanks Raoul, inderdaad dat is wat we (zeer regelmatig) nodig hebben. Bijzonder
ook hoe 'alles zal goedkomen' hier van toepassing is. Loslaten dan. Yep, ook dat
'moeten' we. Loslaten van 'willen snappen waarom iets gebeurt'. Als het gebeurt
dan heeft dat blijkbaar zo moeten zijn.
Op de ferry proberen we bij te komen van alle indrukken
Gelijk opladen voor het volgende stuk: een kilometer of vijf door Banjul en
vervolgens nog een kilometer of tien naar Sukuta. In Sukuta is, volgens Jacqui
en Andrew, ook weer een 'paradise'. Nou, op dit moment willen we niets liever!
De ferry af, links, rechts, links, stop! Stoppen? We hoorden het gefluit wel,
maar dat dat voor ons was... We draaien de raampen open en beginnen het
welbekende ritueel: 'Bonjour, ca va?' Handje schudden, vriendelijk lachen. 'Hello,
how are you?' Shit, Engels. 'Hello, we are fine. How is het met you? Niet zo
fine. Hmm. Hoezo niet dan? Oh, omdat wij niet stopten. Sorry, maar we wisten
niet dat dat voor ons was. Maareuh, wie bent u dan? O, herr ober grosse
sturmbahn fuhrer. De (achteraf) kaartjes inspecteur. Tja, hoe konden we zoiets
vergeten. Onze ferry ticket? Euhhhhhh. Juut, weet jij waar dat ding is? Nee...'
We rommelen wat in de cubby, kijken in wat tasjes maar bovenal nemen rustig de
tijd (dat werkt echt!). Herr inspecteur begint zich ietwat te irriteren. Niet
direkt vreemd, aangezien de auto's achter ons eerst langzaam maar later zeer
heftig beginnen te toeteren. 'U heeft geluk dat ik vandaag in zo'n goed bui ben,
u mag doorrijden. De volgende keer wel de ticket bewaren he! Maar natuurlijk,
ooievaar (o nee, goodbye!).
Alweer Paradise
Via de buitenwijken van Banjul, het gezellig drukke centrum van Serrekunda
en een enorme stofweg (met hele diepe kuilen) bereiken we Sukuta. Om precies te
zijn: we bereiken het 2e paradijs (kan dat dan?!). Misschien zijn wij
ondertussen wel erg gauw tevreden, maar wat was het weer lekker. Enorme
palmbomen, bananenplanten, prachtige andersoortige begroeiing, vrolijk
geschilderde cabanas, schone toiletten, mooie douches, gefluit van vogels,
geritsel van andere beesten, bier en bratwurst! Is dit paradijs of is dit
paradijs. In Gambia eten we gewoon bratwurst. Met friet. Het klinkt haast
onbegrijpelijk dat we met dit soort 'alledaagse' zaken blij kunnen zijn.
Inderdaad, dat vinden wij ook. En toch is het zo. Onbegrijpelijk? Maar één
oplossing: zelf proberen!!
Met Ronald en Margriet hebben we drie dagen later afgesproken
in Fatoto (Oost Gambia)
Nou is Gambia helemaal niet zo groot, maar pakweg 500 kilometer piste,
potholes, dirt-road en wasborden is weer een uitdaging. Zeker in drie dagen.
Gevolg: de volgende middag vertrekken we alweer richting Fatoto. Jammer, balen!
Hier hadden we nog wel een paar dagen willen blijven.
Alvorens we vertrekken hebben we op de campsite een rendez-vous met Ian en
Richard. Onverwacht. 'Wat zien die jongens er slecht uit. Ja he. Hey Richard,
how are you? Long time no see! (Nouakchott)' Wat volgt is een triest verhaal.
Ergens in Mauretanië zijn ze met hun Land Rover van een zandheuvel afgedonderd.
Afgerold om precies te zijn! Dan ben je niet blij (denk ik). Gezien de conditie
van hun LR, dan ben je zelfs helemaal niet blij! Daarbij nog ziek, zwak en
misselijk ook. Yep, alle ingrediënten 'om er slecht uit te zien'.
Samen met Arnold en Jacob genieten
we nog even van het toeristische centrum van Sukuta
Jeetje, wat veel Nederlanders hier! Gezellig. Hier en daar een praatje met
Nederlandse vakantiegangers, de laatste emails (dankzij Peter
kunnen we de site nog ff up-loaden) en recht-zo-die-gaat op weg. Een lange weg.
Overigens wel door een prachtige omgeving. Via de 'zuid' route bereiken we
uiteindelijk Georgetown. Om eerlijk te zijn: veel George weinig town. Dit dorp
zou een van de grotere dorpen/steden in het oosten van Gambia moeten zijn. Ja
ja. Een handvol lemen hutjes met daartussen twee of drie verdwaalde hotels. Hmm,
we hadden echt iets meer verwacht. Loslaten.
Vlak
voor de ferry -inderdaad weer één- zien we al borden staan van Bird Safari
Camp. Dit campement zou iets speciaals moeten zijn. En dat was het. Een
kilometer of zeven achter Georgetown, in de bush aan de Gambia. Met zwembad,
leuke cabanas, mooie sta-tenten, een goed buffet en een eigen plek (ter plekke
gemaakt) om te camperen. Just brilliant!
Bij aankomst zien we op de parkeerplaats de LR van Ronald en
Margriet staan
Das lache, eigenlijk zouden we die pas morgen in Fatoto ontmoeten. In
no-time hebben we Shaggy op de campeerplek staan, de zwemkleding uit de
kledingboxen en hup het zwembad in. Dit is lekker! Een uurtje of wat relaxen,
het stof van ons afspoelen. Tegen de avond hebben we (Jacob en Ronald) een
boottrip georganiseerd. Volgens kenners biedt dit gebied heel erg veel
verschillende soorten vogels. Die willen wij dan ook wel eens zien. Met z'n
zessen (inderdaad deze is weer van Teeuwen) klimmen we aan boord van deze
bootsafari. Mooi, mooi en nog eens mooi. De Gambia rivier, met diverse
uitlopers, fantastisch groene beplanting, apen, vogels, termieten heuvels, en
nog veeeel meer. Mooi dus!
In het donker varen we terug
Uiteraard geen zin meer om te koken sluiten we ons aan bij het diner-buffet. We
drinken een pilske (het lijkt wel of we alleen maar bier drinken...) praten wat
en plots zien we wat commotie achter ons. Een groep Engelse vogelspotters is het
niet helemaal met elkaar eens. We 'observeren' het geheel en zien een man uit
het gezelschap een vrouw slaan. Met stoel wel te verstaan! Wauw. De man loopt
boos weg, de vrouw pakt de stoel en gaat zitten. Dus.
Ietwat verbouwereerd vervolgen wij ons gesprek. 'Rare jongens die Engelsen'. Dat
niet alleen de jongens raar zijn blijkt enige minuten later. Het buffet wordt
gebracht en zoals het hongerige wolven (aasgieren mag ook) betaamt springen wij
op en gooien zo snel mogelijk ons bord vol. Rijst, vlees, nog meer vlees, rijst,
saus, lekker!! Ik loop naar 'mijn' plaats terug en schuif aan bij Margriet,
Judith en Ronald. Ook Jacob en Arnold komen met een bordje vol terug. De dames
staan op en sluiten aan in de rij. Weinig bijzonders tot op heden lijkt me.
Echter, het volgende ogenblik wordt ik door een Engelse dame (pakweg 45-50 jaar,
ietwat verlopen en 'getrouwd' met de stoelengooier...) op de schouder getikt. 'You
know that it is very rude om de stoel van een 'dame' af te pakken?! Que?' Ik
draai me half om, kijk met een onbegrijpelijke blik de dame aan en vraag of ze
dat nogmaals wilt herhalen. 'Dat het onbeschoft is om de stoel van een dame in
te pikken. Mevrouwtje, u moet echt van de drank afblijven hoor. Daar ga je
vreselijk raar van kletsen. Meneer, u neemt mij toch niet in de maling he.
Mevrouwtje nou toch...' Het gesprek gaat zo enige minuten door. Beide volledig
langs elkaar heen pratend. Beide raken we wel wat geirriteerd dat de ander ons
niet snapt. 'Zo het kunnen zijn dat u misschien in de war bent met de plek waar
u eerst zat' probeert een van de bediendes. 'Bijvoorbeeld daar, bij uw Engelse
vrienden... Dat meen je, ja die lijken er wel op ja. En he, daar staat nog een
lege stoel. Het is niet waar.' De dame biedt haar verontschuldigingen aan,
draait zich om en loopt weg. Eet smakelijk!
's Avonds genieten we (zijn we
onderdeel) van een lokale dansavond
The George(town) Baker selection treed op, schud je billen!!! Ook wij worden
uitgenodigd (meegesleurd is een betere omschrijving) om mee te dansen. Joepie...
Wat bewegen donkere dames (en heren denk ik ook) toch soepel. En O O O wat zijn
(de meeste) blanken toch een stelletje stijve harken. De dames van het
dansgezelschap hebben dat nog maar eens duidelijk gemaakt! Wel gezellig.
De volgende ochtend vroeg op pad, Tambacounda (Senegal) is het doel. In
Tambacounda de laatste boodschappen doen, alles optoppen (water, diesel) en
Niokolo Koba National Parc in. Brrr, ik ben bang voor spinnen... (en voor
slangen) (o ja, leeuwen en tijgers vind ik ook eng) (en als we nou verdwalen...)
(alles komt goed, heus, echt waar).
1: Sukuta (N13° 25' 09.7"; W016° 42' 56.8")
Another Paradise!
2: Bush Lodge (N13° 12' 58.2"; W016° 42' 56.8") Mooi campement
aan het water. Een kilometer of vijf van de doorgaande weg (Er staat een bord,
linksaf).
3: Bird Safari Camp (helaas vergeten het waypoint te noteren) Dit
campement kun je niet missen, borden genoeg!
4: Tambacounda (zie Senegal 2 voor het waypoint van de 'camping' in
Tambacounda) Senegal, asfalt!
Periode: 23 november - 26 november 2001
